ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ดอกไม้ใต้หมอน
บางบท..... บางตอน.....
จากเรื่องต่าง ๆ ของ ประภัสสร เสวิกุล
...........................................................................................................................................

            เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมมีความรู้สึกว่าเสียง แทรด-แทรด ของรถเวสป้าช่างไพเราะราว
เสียงดนตรี และสีชมพูแปร้ดก็ช่างงดงามอร่ามตา  เมื่อพ่อจอดเวสป้าคู่ชีพที่หน้าร้านกาแฟข้าง
สถานีขนส่ง ฯ ที่พวกเรานั่งครุ่นคำนึงถึงชะตากรรมกันอยู่
“พ่อ”
ผมหลุดปากเรียกด้วยความดีใจที่พ่อมาได้ถูกจังหวะ  แต่ก็นิ่งไปเมื่อคิดว่าเรากำลังหนีออกมาจากบ้าน ไม่ใช่จะไปทัศนาจรต่างจังหวัด
“สั่งกาแฟเย็นให้แก้วซิ”
พ่อบอกเจ้าโจ๊ค และลากเก้าอี้จากโต๊ะข้าง ๆ มานั่งร่วมวงกับเราด้วยท่าทางที่ปกติ
“หิวกันหรือเปล่า”
พ่อมองดูแหม่ม
“...ถ้าหิวก็สั่งอาหารมากินเลย จะได้ไม่ต้องกลับไปทำอะไรที่บ้าน”
“พ่อคะ”
แหม่มยกมือป้ายน้ำตา
“เราจะไม่กลับไปที่บ้านกันอีกแล้ว”
“ถ้าหยั่งงั้นก็ยิ่งต้องกินกันก่อน- แหม่มเอาข้าวหมูแดงหรือราดหน้า เอ้าใครอยากกินอะไรก็สั่งเอาเองนะ แต่ของพ่อข้าวผัดกะเพรา”
พ่อพูดเหมือนไม่เข้าใจคำพูดของแหม่ม และกวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟมาสั่งอาหาร
“พ่อมาที่นี่ได้ยังไงฮะ”    
ผมทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลง
“ลุงด้วงแกเล่าให้ฟัง”
“ไอ้แก่ทรยศ”
พี่แตนส่งเสียงแปร๋นด้วยความโกรธ
“...ไอ้เฒ่าหัวงูเขียวหางกุด”            
“ลุงด้วงแกเป็นห่วง เพราะมีแต่เด็กกับผู้หญิง”
พ่อบอกเล่าด้วยเสียงราบเรียบ
“ไม่ต้องมาห่วงพวกเราหรอก”
แหม่มกระทบถึงพ่ออยู่ในที
“...จะเป็นจะตายยังไง ก็เรื่องของเรา”
“เมื่อตอนที่พ่ออายุขนาดนี้ก็เคยหนีออกจากบ้าน”
พ่อยกถ้วยแกแฟเย็นที่เด็กยกมาวางอยู่ตรงหน้าขึ้นดูดด้วยหลอดพาสติกสีแดงสลับสีขาว
“จริงหรือฮะ”
โจ๊คถามด้วยความสนใจ
“จริงซิ”
พ่อพยักหน้ารับ  ก่อนเอ่ยต่อ
“ตอนเด็ก ๆ พ่อค่อนข้างจะขี้ใจน้อย ใครพูดอะไรผิดหูก็พาลน้อยอกน้อยใจง่าย ๆ –แต่ตอนนี้นึกไม่ออกแล้วว่าเรื่องมันมายังไงไปยังไง จำได้แต่ว่าน้อยใจคุณปู่ก็เลยหนีออกจากบ้าน
ตั้งใจจะไปเชียงใหม่ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะไปขึ้นรถไฟที่ไหน ก็เลยนั่งเรือไปขึ้นที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย”
พ่อนิ่งไปนิดหนึ่ง
“นั่งอยู่ที่สถานีตั้งแต่เช้าจนเย็นก็ไม่เห็นมีรถขบวนไหนจะไปเชียงใหม่ เลยลงเรือกลับบ้าน
เพราะพอหายน้อยใจแล้วก็ไม่รู้จะไปเชียงใหม่ทำไมเหมือนกัน”
“แล้วปู่ว่าอะไรหรือเปล่าครับ”       
ผมถาม
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากจะโดนไม้เรียวฟาดก้นตามระเบียบโทษฐานไปไหนไม่บอกให้ผู้ใหญ่รู้ก่อน”
“ถ้าบอกแล้วจะได้ไปมั้ยเนี่ย”
โจ๊คไม่วายข้องใจ
“แล้วพ่อจะตีผมกับน้อง ๆ หรือเปล่าครับ”
ผมถามเพื่อความแน่ใจ
“ตีเรื่องอะไร”
พ่อย้อนถาม
“ก็แจ๊คกับน้องไม่ได้ไปเชียงใหม่ไม่ใช่หรือ”
..............................................................................
จากเรื่อง... ดอกไม้ใต้หมอน...




บางบท...บางตอน

เพื่อน



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ