ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ article

ผมรู้จักเธอครั้งแรก ผ่านทางโลกของการติดต่อไร้พรหมแดนที่เรียกกันว่า 'อินเทอร์เน็ต'

ผมได้ไปสมัครเป็นสมาชิกของเว็บไซต์หนึ่ง ครั้งแรกที่เราได้คุยกันเธอบอกผมว่าเธอแอดเมล์ผมมาจากที่นั่น

                ใช่ครับเธอเป็นฝ่ายติดต่อมาหาผมก่อน ผมรู้สึกว่าเราคุยกันค่อนข้างถูกคอเชียวแหละครับ แม้ว่าในตอนนั้นเราเพิ่งจะคุยกันได้แค่สองวันก็ตามที มีอยู่ครั้งที่เธอให้คำแนะนำที่น่าสนใจและทำให้รู้สึกผมดีขึ้น จากความเครียดที่มันมีผลมาจากงานเอกสารไร้ระบบ ของงานไร้รสชาติใหม่ๆในที่ทำงานประจำของผม คุณเชื่อไหมว่ามันแทรกซึมลุกลามเหมือนไข้หวัดนกสุมในหัวผมอยู่ตลอดเวลาจนผมคงเผลอบ่นเป็นตัวหนังสือให้เธออ่าน'สตอเบอร์รี่' นั่นคือชื่อที่เธอใช้ในการแชตส่วนผม 'แดร็กคิวล่ากระหายเลือด' หึๆใช่ครับเธอบอกผมว่าเธอสนใจผมจากชื่อนี้ ซึ่งผมว่ามันออกจะเชยไปหน่อยแต่ก็ช่างมันเถอะ ยังไงซะมันก็ทำให้ผมได้รู้จักกับเธอ ...แม่สตอเบอร์รี่

                ในวันที่เราคุยกันครั้งแรกเธอบอกข้อมูลของเธอกับผมว่าเธอเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยกำลังจะจบ ความจริงผมไม่เชื่อเธอนักหรอกครับเพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะว่าความจริงตัวผมเองผมทำงานแล้วแถมยังมีงานพิเศษที่รายได้ดีมากทำอยู่ด้วย...อายุผมก็เลขสามนำหน้าแล้วผมผ่านโลกที่เป็นหลุมเป็นบ่อมาพอสมควรแล้วครับ ผมกลายเป็นคนหน้าตาไม่ดีเพราะเจออุบัติเหตุบนท้องถนนที่นับวันมันจะไม่เป็นระเบียบเพิ่มมากขึ้นและผมก็เป็นคนเงียบๆเฉยๆ ความจริงเป็นเพราะไม่ค่อยมีใครกล้ามายุ่งกับผมมากกว่า อีกอย่างผมน่ะมีความสามารถในการเคาะตัวอักษรบนคีย์บอร์ด

ให้เรียงร้อยเป็นภาษาได้เร็วพอกับความคิดในหัวเลยที่ไหลออกทีเดียวเชื่อผมเถอะ  ผมใส่ข้อมูลส่วนตัวในเว็บไซด์นั้นไปว่าผมอายุยี่สิบหกปีกำลังทำปริญญาโทอยู่ หึ...นอกจากนามแฝงผมแล้วข้อมูลหลอกลวงนี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้แม่สตอเบอร์รี่คลิกมาหาผม  ผมไม่แปลกใจหรอกครับสมัยนี้ผู้หญิง ดูเหมือนจะเป็นฝ่ายไล่ล่าผู้ชายมากกว่าโอ๊ะๆ..ผมไม่ได้ว่าผู้หญิงนะครับ ผมหมายถึงผู้ชายดีๆซักคนนะครับ หึหึ

                ระหว่างผมกับแม่สตอเบอร์รี่คงจะยังสื่อสารกันดีอยู่ในความคิดผมถ้าไม่เพียงแต่ข่าวเกี่ยวกับการฆาตกรรมหญิงสาวหลายราย ที่เสนอสู่สายตาประชาชนคนเดินดินทางโทรทัศน์เหมือนจะประกาศก้องคล้ายกับจะแสดงอำนาจที่ใครก็ตามไม่อาจฝืนได้แม้ตัวเองของฆาตกรผ่านทางสื่อมวลชนแม้ว่าในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากที่ผมกับเธอรู้จักกันได้เพียงสามวันเท่านั้นเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นซ้ำซ้อนจากรายแรกอีกถึงสองราย และแม้ว่าตำรวจจะโชว์ฝีมือในการตามล่าฆาตกรซึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าเข้าขั้นแย่ได้แต่คนร้ายรายนี้เป็นคนลงมือสังหารเหยื่อเคราะห์ร้ายรายที่สองจากสามรายเท่านั้น หมอนั่นสารภาพกับตำรวจโดยอ้างว่ารู้จักกันกับผู้ตายผ่านทางโลกไซเบอร์อินเทอร์เน็ทคุยกันได้ไม่นานก็นัดเจอกัน และเพียงแค่พบหน้าฝ่ายหญิงสาวคู่นัดก็บอกฆาตกรทันทีว่าตัวเองมีธุระและขอตัวกลับ   แล้วเขาก็บันดาลโทสะสังหารหญิงสาวผู้นั้นเพียงเพราะ ว่าผู้เคราะห์ร้ายรายนั้นบอกเขาอีกในประโยคถัดมาว่าจะไม่ติดต่อกับเขาอีกหลังจากวันนี้ไป (วันที่เขานัดเจอกัน)

                ไอ้บ้าเอ้ย!…หน้าตาไม่ดีแล้วยังจะไปนัดเจอกันอีก   ผมก่นด่าหมอนั่นทั้งๆที่มีแต่ผมเองที่ได้ยินแน่ล่ะครับ ประโยคนั้นก็คล้ายๆจะตอกย้ำตัวผมเองด้วย

                และข่าวเลวร้ายที่ป้ายสีโลกของการสื่อสารที่ไร้พรหมแดนที่สื่อมวลชนต่างนำเสนออย่างต่อเนื่องนั่นทำให้ผมหงุดหงิดครับก็ตลอดเวลาที่คดีถูกกล่าวถึง แม่สตอเบอรี่ก็หายหน้าหายตาไปจากผมเธอไม่เข้ามาทักทายผมเลย และผมก็ไม่สามารถไปทักทายเธอได้ เธอไม่ได้เปิดโลกไซเบอร์นั่น เธอหายไปแล้วผมคาดการณ์ว่าผู้ปกครองเธอคงได้ข่าวจากโทรทัศน์และสั่งห้ามเธอไม่ให้เล่นอินเทอร์เน็ตเธอคงต้องเชื่อฟัง และเธอคงไม่ได้มาคุยกับผมแล้ว

                ไอ้พวกไร้สมอง! พวกไม่มีความคิด! ไอ้พวกไม่มีฝีมือแต่ดันริจะฆ่าคน ผมก่นด่าพวกฆาตกรไร้สมองออกมาทุกครั้งที่ได้รับฟังการเสนอข่าวในเรื่องความคืบหน้าต่างๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ฆาตกรรมนั้นๆ และทุกครั้งที่นึกถึงแม่สตอเบอรรี่ แต่ครั้งนี้แม้ว่าผมเองจะได้ยินอยู่คนเดียวก็ตามแต่ผมไม่ได้บอกตัวเองหรอกนะครับเพราะผมคงไม่ไปทำอะไรไร้สาระอย่างนั้นแน่ๆ!แล้วปลายสัปดาห์ที่สองเหตุการณ์ร้ายก็เกิดขึ้นอีก..... รายที่สี่

                บ้าสิ้นดี! นี่พวกมันไม่มีอะไรจะไปทำกันแล้วหรือไงวะนรก.....

                ผมถามคุณหน่อยเถอะครับ ว่าผู้คนในประเทศสมัยนี้มันเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว ถึงได้มองเห็นทุกอย่างจริงจังซีเรียสกันไปเสียหมด ไม่มีอารมณ์ขันประกอบชีวิตประจำวันกันซะเลยไม่พอใจใครก็ฆ่าก็แกงกัน พูดจาไม่ถูกหูกันก็ท้าต่อยท้าตีใครทำอะไรไม่ถูกใจก็ด่าก็ไล่ คนในประเทศตั้งกว่าหกสิบล้านคนคนไม่กี่คนจะให้ทำอะไรถูกอกถูกใจได้อย่างไรเล่า....คุณว่าไหม?  ขนาดงาน จ็อบพิเศษของผมกับแค่คนๆเดียว.. ผมยังต้องเอาใจเขาจนเหงื่อไหลไคลย้อยหอบแฮกๆแทบทุกครั้งเลยทีเดียว

                ว่าไงล่ะครับคุณเห็นด้วยกับผมมากน้อยแค่ไหนกันอืม....ช่างมันเถอะนะครับถ้าคุณไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรหรือตอบแล้วเก็บไว้ในใจก็ได้ ...มาอ่านเรื่องของผมต่อดีกว่า

                ท่ามกลางช่วงเวลาการทำงานที่น่าเบื่อหน่ายของผมกับข่าวสารที่ตอกย้ำแวดวงไซเบอร์ให้หม่นหมองชีวิตหลังเลิกงานในบางวันของผมยังมีโอกาสได้รับจ๊อบพิเศษของผมอยู่ และหลังเหตุการณ์ฆาตกรรมรายที่สี่ผ่านไปเกือบสัปดาห์ผมแดร็กคิวล่ากระหายเลือดกับแม่สตอเบอรี่ก็ได้คุยกันอีกครั้งผ่านทางโลกไซเบอร์ผมดีใจมาก ผมสอบถามเธอรัวเป็นชุดเลยทีเดียวกับการหายตัวไปของเธอซึ่งปรากฏว่าเธอเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ และเพิ่งกลับมาเมื่อเช้าซึ่งก็คือเมื่อวานนี้ครับจากคำตอบนั่นทำให้ผมไม่คิดแล้วละครับว่าเธอยังเรียนอยู่ ก็ช่วงนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยส่วนใหญ่กำลังสอบกันอยู่นี่ครับดังนั้นตลอดสองสัปดาห์ที่เธอบอกผมว่าไปเมืองนอกนั่น ผมเชื่อเธอสนิทครับเพราะเธอไม่ได้รับรู้เรื่องข่าวเลยซึ่งผมเองรู้สึกโล่งอกโล่งใจเสียเหลือเกินและผมก็ไม่คิดจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟังหรอกครับเมื่อวานผมกับแม่สตอเบอร์รี่คุยกันได้สักพักก็เลิกเนื่องจากแม่สตอเบอร์รี่อยากเจอผมแล้วเธอบอกผมว่าเธอคิดถึงผม แหม…เจออย่างนี้ผมก็รีบตอบตกลงนะสิครับ แต่ผมไม่ลืมบอกเธอหรอกนะครับว่าผมหน้าตาไม่ดีเท่าคารม หึหึ

หลังจากที่ผมนัดหมายเวลาผมก็ปิดคอมพิวเตอร์เตรียมตัวทันทีเพราะหลังจากนั้นผมต้องไปทำงานจ๊อบของผมต่อ

จ๊อบพิเศษของผมวันนี้ผมพลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงหึ...เงินมากมายเหลือเกินนี่ครับ แลกกับแค่การตอบสนองความต้องการของใครสักคนชั่วคืน....

*********

                 และคืนนี้ผมก็เพิ่งได้คุยกับแม่สตอเบอรี่เมื่อสักครู่ที่ผ่านมานี่เองที่เธอคลิกเข้ามาหาผมทักทายกันนิดหน่อยก่อนที่เธอจะขอตัวไปทำธุระโดยที่ไม่ได้ปิดโลกไซเบอร์เธอกลับมาแล้วละครับ นั่นไงเธอทักผม เอาล่ะถึงตอนนี้ผมขออนุญาตคุณไปคุยกับคุณสตอ..ก่อนนะครับ

                อ้อ....ไหนๆคุณก็อยู่ในช่วงเวลาปัจจุบันกับผมแล้วถ้าไม่อยากอ่านอย่างเดียว คุณจะมาร่วมคุยกันกับพวกผมเลยก็ได้นะครับผมไม่บอกเธอหรอกว่าผมเล่าอะไรให้คุณอ่านไปบ้างแล้วหึหึ

                "สวัสดีค่ะคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือด" เธอทักทายผมอีกครั้งแล้วเธอมักจะพิมพ์ชื่อเต็มๆของผมทุกครั้งครับเวลาคุยกัน

                "ครับสวัสดีคุณสตอ..." หึ ผมเรียกเธอแค่นั้น

                "คือว่าสตอเบอรี่มีเรื่องอยากจะถามคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดซักหน่อยตอนนี้คงไม่รบกวนคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดจนเกินไปนัก"เธอเรียกตัวเองด้วยชื่อเต็มด้วย น่ารักมั้ยครับ

                "ไม่เลยครับคุณสตอ....ผมกำลังว่างพอดี" ผมว่างจริงๆนะคุณไม่งั้นผมจะมีเวลามานั่งคุยกับคุณหรือไง

                "เมื่อคืนนี้สตอบอรี่รู้สึกเหมือนฝันค่ะ เหมือนว่ามีผู้ชายรูปร่างใหญ่โตคนหนึ่งเข้ามาหาสตอบอรี่ที่ห้อง…"อ้าวเธอพิมพ์ค้างไว้แค่นั้นฮ้า..ดูเหมือนคุณก็อยากรู้เหมือนผม ผมถามเธอเลยละกัน

                "ในฝันหรือเหมือนฝันกันแน่ครับ?แล้วคุณรู้จักเขาไหม?"

                "เหมือนฝันค่ะคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดความจริงแล้วสตอเบอรี่รู้จักเขา แต่ไม่เคยเจอกันหรอกค่ะดูเหมือนว่าเขาหน้าตาดีไม่น้อยนะคะถ้าไม่มีรอยแผลเป็นที่แก้มข้างซ้ายตลอดทั้งแถบ...เมื่อเห็นสตอเบอร์รี่รู้สึกว่าตัวเองเอื้อมมือไปลูบไล้แผลเป็นที่ใบหน้าเขาเพียงแค่สัมผัสก็ทำให้สตอเบอร์รี่รู้สึกถึงความต้องการของตัวเองทันทีและเหมือนผู้ชายตัวใหญ่คนนั้น..จะรู้ เขาดึงสตอเบอร์รี่เข้าไปติดตัวเขาเลย จากนั้นเขาก็จูบแล้วเขาก็โอ้โลมสตอเบอรี่ค่ะโอว...ผู้ชายคนนั้น..เขามีเซ็กซ์กับสตอเบอร์รี่ล่ะคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดเราสองคนมีเซ็กซ์กันมันส์สุดยอดเลยผู้ชายคนนั้นทำให้สตอเบอร์รี่มีความสุขสูงสุดอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน...."ฮ้า...นี่คุณ... คุณอ่านไม่ผิดหรอก...ผมก็อ่านประโยคนี้เหมือนคุณนี่แหละ คุณรู้สึกยังไงมั่งล่ะครับ

 สำหรับผมพออ่านจบผมรู้สึกว่ามุมปากผมจะกระตุกขึ้นมานิดหน่อยแถมด้วยอาการครั่นตามเนื้อตามตัวมันช่างเป็นบทบรรยายที่จิตนาการได้ไม่ยากเย็นนี่ครับ หึหึผมถามเธอต่อนะครับ

                "คุณชอบ?" คุณคงอยากถามเธอคำนี้

                "ค่ะสตอเบอร์รี่ชอบสตอเบอร์รี่มีความสุขมาก สุขจนไม่อยากจะผละจากแผงอกกำยำนั่นซะเลย"เธอตอบกลับมาแบบนี้

                "แล้วที่คุณจะถามผม?"ผมถามเธออีกครั้งใจขณะที่ใบหน้าผมฉีกยิ้มด้วยความสุขใจ อ้อ ที่ผมถามเพราะผมนึกขึ้นได้ว่าเธอต้องการถามผมในประโยคแรกๆคุณคงอ่านทัน

                "คุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดรู้สึกเหมือนสตอเบอร์รี่มั้ยคะ?" อา...คุณครับ....คำถามนี้จากคุณสตอเบอร์รี่ทำให้ผมรู้สึกว่าเลือดในกายผมวิ่งพล่านไปหมดแล้วภาพในหัวเรียงลำดับการเกิดก่อนหลังชัดเจน..เสียงครางกระเส่าปนเปละล่ำกับความต้องการที่จะถึงขีดสุดของหญิงสาวคนแล้วคนเล่าเหล่านั้นทำเอาเอาผมแทบทนไม่ไหวแต่ผมเป็นคนที่ถูกสภาพแวดล้อมฝึกมาให้อดทนดังนั้นไม่ใช่เรื่องลำบากที่ผมจะสามารถตอบสนองอารมณ์ทางเพศแก่หญิงสาวหลากหลายรายที่ใช้บริการผมให้ถึงใจได้ทุกกรณี......และวินาทีนี้ผมแสนจะภูมิใจ กับคำพูดที่แสนจะเข้าท่านั่น'ดูเหมือนจะหน้าตาดีถ้าชายคนนั้นจะไม่มีรอยแผลเป็นบนแก้มซ้ายนั่น' ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมหน้าตาไม่ดี  ลูกค้ารายล่าสุดที่ผมได้รับการติดต่อมีคอนเซ็ปนิดหน่อยในการทำงานว่า

'ช่วยทำให้เป็นเหมือนความฝันที' ผมก็จัดการให้ตรงตามคอนเซ็ปเมื่อผมเดินเข้าสู่ฝันของเธอ เธอเองก็มิได้รั้งรอใดๆทันทีที่มือนิ่มสัมผัสถูกใบหน้าย่นยับของผมนั่นเหมือนสัญญาณลั่นให้ผมเริ่มกามกิจ.....ร่างบางยามเปลือยเปล่าต้องแสงจันทร์แสนจะงดงามเปล่งปลั่งทรวดทรงเด่นชัดเต็มตาเต็มมือทั้งๆที่อายุสามสิบปีกว่าแล้วร่างบางนั้นสั่นสะท้านและแวววิบด้วยเหงื่อที่โลมไล้ทั่วกายเสียงครางกระเส่าด้วยความสุขสมระงมดังไปทั่วห้องสูทสุดหรูหราในโรงแรมระดับห้าดาว...จ๊อบพิเศษของผมเมื่อคืนนี้เรียกหยาดเหงื่อและแรงงานของผมไปไม่น้อยเช่นเคย.....ใช่แล้วแม่สตอเบอร์รี่นี่เอง...

                 หึ... แน่ล่ะผมไม่ได้ทำให้เธอผิดหวังคุณอ่านชัดเจนแล้วนี่

                คุณเห็นไหมว่าไอ้พวกบ้าบอไร้สาระที่เที่ยวไล่ฆ่าคนที่รู้จักกันทางอินเทอร์เน็ตแค่เพียงพบหน้านั่น มันโง่มันไร้สมองกันขนาดไหนกัน? ไอ้พวกไร้ฝีมือไร้ความคิดพวกนั้นทำเอาผมเกือบหมดช่องทางทำมาหากินเลยทีเดียว ถึงแม้มันจะเป็นแค่จ๊อบพิเศษแต่มันเป็นรายได้หลักของผมเชียวนะครับนั่น...

                อ้อ..คุณล่ะครับ...สนใจใช้บริการของผมไหม?.... หึหึ

  คลิก  "แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ"

 



คลีนิกเรื่องสั้น 6

แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ

ของคุณอินทีวร

ได้ยินชื่อเรื่อง แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ ในครั้งแรก เพื่อน ๆ สมาชิกคิดว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวอะไรครับ? หลายคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องผี ขณะที่หลายคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องตลก แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกครับ และผมค่อนข้างจะเชื่อว่าคุณอินทีวรก็ตั้งใจที่จะตั้งชื่อเรื่องสั้นเรื่องนี้ให้คาดเดาไม่ถูก เพื่อเข้ากับการหักมุมของเรื่อง แต่ปัญหาอย่างหนึ่งของการเขียนแบบหักมุม (twist ending หรือ surprise ending) ก็คือผู้เขียนมักจะมุ่งตรงไปสู่มุมซึ่งต้องการจะหัก จนรีบรัด หลงลืม หรือละเลย รายละเอียดอื่น ๆ ระหว่างทางไปอย่างน่าเสียดาย

สำหรับวิธีการแก้ไขปัญหาข้อนี้ ก็คือคุณอินทีวรเขียนอย่างที่คุณอยากจะเขียนหรืออยากจะหักมุมออกมาให้จบก่อน ซึ่งขอให้ถือเป็น “ร่างที่หนึ่ง” จากนั้นก็นำมาอ่านช้า ๆ และเติมรายละเอียด หรือพล๊อตย่อย (sub plot) ลงไป เพื่อให้เรื่องนั้นมีลูกเล่น หรือลูกล่อลูกชน และหลอกล่อผู้อ่านได้มากขึ้น อันนี้ถือเป็น“ร่างที่สอง” ซึ่งเป็นเรื่องปกติว่าจะยังไม่ลงตัว หรือมีการกระเดิดเกิดขึ้นได้ คุณก็จะต้องมาอ่านอีกรอบหนึ่งเพื่อหาจุดบกพร่อง และปรับแก้ “ร่างที่สาม” จนเรื่องเนียนเป็นเนื้อเดียวกัน

ปัญหาสำคัญอีกข้อของเรื่องสั้นเรื่องนี้ ก็คือความไม่สมจริงในบางจุด เช่นเรื่องที่เด็กสาว (ซึ่งน่าจะสวย) นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างสตอเบอรรี่ ต้องจ้างผู้ชายมาให้ความสุข “ในห้องสูทสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว” หรือการที่สตอเบอรรี่บรรยายฉากในห้องสูทระหว่างเธอกับผู้ชายที่จ้างมา ให้ผู้ชายอีกคนฟัง แม้จะเป็นทางโลกไซเบอร์ก็ตาม ซึ่งถ้าส่งเรื่องนี้เข้าประกวด ผมก็คิดว่าจุดนี้จะกลายเป็นปัญหาที่กรรมการไม่อาจปล่อยให้ผ่านไปได้

ถ้าคุณอินทีวรชอบเรื่องสั้นแนวหักมุมทำนองนี้ ก็ลองหางานของกีย์ เดอ โมปาสซัง (Guy de Maupassant) มาศึกษา เพื่อดูการวางโครงเรื่อง การนำเสนอ การซ่อนเงื่อน สำนวนภาษา และการหักมุมของนักเขียนระดับบรมครู

ลองทำตามที่ผมแนะนำดูนะครับ

ประภัสสร เสวิกุล

 ซันติอาโก, 2 กุมภาพันธ์ 2550

 



ชื่อ
เบอร์โทรศัพท์
อีเมล
หัวข้อ
รายละเอียด


« Back


คลีนิกเรื่องสั้น

รายการชีวิต
โจรปริญญา(ตี)
มือศิลป์ article
Love is....
อกแกก็อกฉัน...อกฉันก็อกแก article
ร่วมกินโต๊ะ
ภาพของฉัน article
คืนข้ามปี article
เหรียญบาทกับโบสถ์กลางน้ำ article
ใส...ซื่อ...บริสุทธิ์ (ใจ) article
นิยายรัก ฉบับป้าหมู article
สายน้ำที่ขาดหาย article
อรุณรุ่ง article
บ้านนั้นเขามีงานศพ article
หีบเชี่ยนหมากของอ้ายแก้ว article
การผ่านพ้นแห่งยุคสมัย article
แม่น้ำเจ้าพระยา article
เธอสุขได้อย่างไรเมื่อผองชนทุกข์ยากลำเค็ญ article
เมื่อโลกนี้ไร้สีสัน... article
ลั่น article
เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบิน article
แหว่ง article
รุ้งกินน้ำของปานวาด article
กล่องความทรงจำเก่า...และเงารัก article
จอมโจรหนอนหนังสือ article
มาลัยวรรณกรรม article
ห้องแห่งมิติอนันต์ article
ครูจันทร์ผ่อง ของแม่ article
จุกน้ำปลา...พาโชค article
เวลาของพ่อ article
การค้นพบตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเอง article
เพียงภาพในวัยเยาว์ article
น้ำตาลทราย article
การเดินทางของชายชรา article
พันธะพรหมลิขิต article
บทเรียนน้ำตา article
กลางเมืองหลวง article
ประตูที่ถูกเลือก article
ร้องเรือ: ลำนำที่ผันแปร article
ดาวน์ความสำเร็จ article
ไอ้หมา article
คุณย่ากับคุณป้าข้างบ้าน article
ข้างหลังภาพนั้น article
วัฏพินาศแห่งสยามประเทศ article
คลีนิกเรื่องสั้น 16 article
หรือฉันเองที่แตกต่าง article
เด็กชายวิสรุจณ์...ซุกซน article
ใบไม้เปลี่ยนสี article
มรดกพ่อ article
ก้าวแรกของนักล่าดวงจันทร์ article
เพื่อนตาย article
หุ่นยนต์สังกะสี article
คิดถึงพ่อ article
สาวหน้าใสกับหัวใจน้องเหมียว article
ก็เพราะว่า...เรารักนาย article
อ้อมกอดทะเล article
เรือของพ่อ article
ไม่โกรธใช่ไหม article
ในความทรงจำ article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ