ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


เพื่อน
 

บางบท ... บางตอน จากเรื่อง  เพื่อน  ของ ประภัสสร เสวิกุล

...........................................................................................................

 

            ทันทีที่รถแล่นเลยจุดที่ผมพบกับดำเมื่อครู่มาได้ไม่ถึงกิโลเมตร มอเตอร์ไซลค์ 2 คันที่จอดซุ่มคอยทีอยู่ก่อนแล้วก็เปิดไฟจ้าพุ่งออกมาจากที่ซ่อนข้างทางตามประกบผมอย่างชนิดที่ไม่ให้ตั้งตัวติด

            “เกาะดี ๆ นะเว้ย”

            ผมร้องบอกไอ้ป้านพร้อมกับเร่งเครื่องเร็วขึ้น

            “คงเป็นพวกไอ้ดำ”

            โกศลตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงเครื่องยนต์

            “มันไม่รักษาสัจจะ”

            ผมคำรามด้วยความแค้น

            “ไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า ไม่มีสัจจะในหมู่โจร หรือวะ”

            โกศลย้อนถามพลางไอแรง ๆ

            มอเตอร์ไซลค์ของพี่ปี๊ดที่ผมจับพลัดจับผลูเอามาขี่ดูจะสู้ความแรงของรถฝ่ายที่ตามไล่ไม่ได้ แถมยังต้องแบกน้ำหนักไอ้ป้านไว้อีกทั้งคน

            “เอ็งหนีไปก่อนดีกว่า ทิ้งข้าไว้ที่นี่เถอะ”

            โกศลซึ่งเดาสถานการณ์ออกตะโกนบอกผม

            “มันจะได้เล่นงานเอ็งตายปะไร”

            ผมบอกด้วยความเป็นห่วง

            “ถ้ามันจะเล่นก็คงเล่นไปแล้วมั้ง”

            โกศลค้านอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

            “ข้าว่ามันตั้งใจจะเก็บเอ็งมากกว่า”

            ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ทั้งอดคิดไม่ได้ว่าถ้าผมเป็นอะไรไปจริง ๆ ด้วยเรื่องผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันเพียงไม่กี่วัน ทั้งพ่อ แม่ และพี่ ๆ คงจะเสียใจไปตลอดชีวิต

            “เอ็งปล่อยข้าลงตรงโค้งข้างหน้าก็แล้วกัน”

            โกศลบอก

            “...ชะลอรถนิดหนึ่ง แล้วข้าจะโดดลงข้างทาง”

            ผมตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะทิ้งเพื่อนหรือว่าจะหอบหิ้วไปด้วยกัน เพราะอย่างน้อยที่สุดหากเกิดอะไรขึ้นผมก็ยังสามารถช่วยเหลือไอ้ป้านได้บ้าง  ตอนนี้ผมเริ่มแน่ใจว่ายังไงเสีย ไอ้ 2 คนที่ไล่ตามอยู่คงไม่ปล่อยทั้งผมทั้งไอ้ป้านไว้แน่   และผมก็จะไม่ยอมปล่อยให้ไอ้ป้าน ซึ่งอยู่ในลักษณะที่เกือบหมดสภาพต้องตกเป็นกระสอบทรายให้ใครถลุงเล่นฝ่ายเดียวอีก

            “ข้าบอกให้เอ็งปล่อยข้าลง แล้วเอ็งรีบหนีไป”

            โกศลตะเบ็งเสียงเมื่อรถเข้าไปเกือบถึงหัวโค้ง แต่ผมยังคงห้อตะบึงต่อไป โดยไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลง

            “เป็นตายยังไงก็ไปด้วยกัน”

            ผมตัดสินใจเด็ดขาด

            “...ข้าทิ้งเอ็งไว้คนเดียวไม่ได้หรอกวะ ไว้จนตรอกจริง ๆ เอ็งค่อยหาทางหนีเอาตัวรอด ข้าจะปักหลักสู้กับมันเอง”

            “ไอ้บ้า”

            โกศลตะโกนใส่หูผม

            “นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะเว้ย”

            “เออ”

            ผมตัดบท  และบิดแฮนด์เดิลเร่งความเร็วยิ่งขึ้นเพราะคะเนดูแล้วว่าถ้าผ่านโค้งข้างหน้าไปได้เร็วเท่าไหร่ก็จะทิ้งมอเตอร์ไซลค์ที่ไล่หลังให้ห่างไปได้เท่านั้น

            “เฮ้ย ระวังนะเว้ย”

            ไอ้ป้านแหกปากลั่นด้วยความตกใจในความบ้าระห่ำของผม พร้อม ๆ กับที่รถเสียหลักลื่นแฉลบแหกโค้งไปปะทะกับเสาไม้ที่กั้นอยู่พุ่งลงไปข้างทาง

            “กระโดด”

            ผมแผดเสียงบอกเพื่อน พร้อมกับที่เราทั้งคู่พุ่งตัวกระโจนออกจากรถ ปล่อยให้มอเตอร์ไซลด์ของพี่ปี๊ดกลิ้งต่อไปปะทะกับหินก้อนใหญ่ข้างล่าง เสียงระเบิดกัมปนาทกึกก้องขึ้นในความเงียบ และเปลวไฟก็ลุกโชติช่วงขึ้นท่ามกลางความมืด




บางบท...บางตอน

ดอกไม้ใต้หมอน



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ