ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ article
 
 

ผมรู้จักกับ ‘เธอ’ ครั้งแรก ผ่านทางโลกของการติดต่อไร้พรหมแดนที่เรียกกันว่า 'อินเทอร์เน็ต' ผมรู้จากการที่เราได้คุยกันว่าเธอแอดเมล์ผมมาจากเว็บไซต์หนึ่ง   ครับ....เว็บไซต์หนึ่งในหลายเว็บที่ผมลงประกาศตัวเองทิ้งไว้ ผมไม่ได้โหยหาเพื่อนหรืออะไรหรอกนะครับ ผมลงประกาศไว้สำหรับคนที่โหยหาสิ่งนั้นต่างหาก

            แน่นอนครับว่า ‘เธอ’ เป็นฝ่ายติดต่อมาหาผมก่อน หึหึ การโพสอีเมล์ไว้ตามเว็บต่างๆของผม เรียกผู้คนให้แวะเวียนมาทักทายผมไม่ขาด  โดยเฉพาะเธอคนนี้ที่ผมรู้สึกว่าเราคุยกันค่อนข้างถูกคอ แม้ว่าในตอนที่ผมรู้สึกนั้นเราเพิ่งจะคุยกันได้แค่สองวันก็ตาม ช่วงขณะที่คุยกันเราต่างก็คอยให้คำแนะนำและถ่ายทอดความรู้สึกดีดีให้แก่กัน บ่อยครั้งที่เธอทำให้ผมรู้สึกผมดีขึ้นจากความเครียดหมักหมมภายในที่มีผลมาจากขั้นตอนของงานเอกสารที่ไร้ระบบ งานจืดชืดไร้รสชาติ ในที่ทำงานประจำของผม

            คุณเชื่อไหม? ว่าความรู้สึกเลวร้ายนั้นมันแทรกซึมลุกลามเหมือนไข้หวัดนก สุมในหัวผมอยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งเลิกงานจนผมคงเผลอบ่นเป็นตัวหนังสือให้เธออ่าน 

            'สตอเบอร์รี่' นั่นคือชื่อที่เธอใช้ในการแชท ส่วน 'แดร็กคิวล่ากระหายเลือด' คือชื่อของผมเอง เธอบอกผมว่าเธอสนใจผมจากชื่อนี้ ซึ่งหากคุณคิดว่ามันเชยไปหน่อย ผมก็เห็นด้วยนะครับ แต่กระนั้นมันก็ทำให้ผมได้รู้จักกับเธอ...แม่สตอเบอร์รี่

            ในวันที่เราคุยกันครั้งแรกเธอบอกกับผมว่าเธอเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยในระดับปริญญาโท และกำลังจะจบกาศึกษาในปีนี้ แต่...ผมไม่เชื่อเธอหรอกครับ      เพราะอะไรน่ะหรือ?  

            ก็เพราะว่า ตัวผมเองเวลานี้นอกจากจะทำงานแล้ว ยังมีงานพิเศษที่รายได้ดีมากทำอยู่ด้วย...อายุผมก็สามสิบปลายๆ ผมผ่านโลกที่เป็นหลุมเป็นบ่อมาพอสมควรแล้วครับ อีกทั้งตอนนี้ผมกลายเป็นคนหน้าตาไม่ดีเพราะเจออุบัติเหตุบนท้องถนนเมื่อสองปีก่อน ผมออกจะเป็นคนเงียบ ๆ ....จริง ๆ เป็นเพราะไม่ค่อยมีใครกล้ามายุ่งกับผมมากกว่า แต่ผมน่ะมีความสามารถในการเคาะตัวอักษรบนคีย์บอร์ดให้เรียงร้อยเป็นภาษาได้เร็วพอกับความคิดในหัวเลยที่ไหลออกทีเดียว เชื่อผมเถอะว่านี่คือเรื่องจริง  หึหึ แต่ผมใส่ข้อมูลส่วนตัวในเว็บไซด์หลายแหล่นั้นไปว่าผมอายุยี่สิบแปดปีกำลังทำปริญญาโทอยู่พร้อมๆกับทำงานไปด้วย  ผมว่า...นอกจากนามแฝงผมแล้วข้อมูลที่ผมปั้นแต่งหลอกลวงนี่ คงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้แม่สตอเบอร์รี่รวมถึงผู้หญิงอีกหลายรายคลิกมาหาผม  และมันก็ทำให้ผมรู้ซึ้งว่าในสังคมอันขยักขยอนบิดเบี้ยวนี้ ยังคงมีผู้คนอีกจำพวกหนึ่ง ที่เรียกร้อง และโหยหาสิ่งที่คิดว่าตัวเองขาดแคลน อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

            ที่ทำให้ผมรู้สึกอย่างนั้นนะหรือครับ?

            ส่วนหนึ่งก็คงมาจากแม่สตอเบอร์รี่ อีกหลายๆส่วนก็มาจากการที่ได้พูดคุยกับผู้คนที่คลิกเข้ามาหาผมนั่นแหละครับ ซึ่งสุดท้ายแล้วมันก็เป็นข้อมูลที่ดีไม่น้อยสำหรับคนอย่างผม หึหึ

            ผมคุยกับแม่สตอเบอร์รี่ทุกคืนครับ ตั้งแต่เรารู้จักกัน รวมถึงผู้คนอีกหลายรายที่แวะเข้ามาคุยกับผมอย่างต่อเนื่องด้วย

            แต่แล้ว...ข่าวพาดหัวตัวโต ที่ประกาศหลากลางหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ในฉบับเช้าวันหนึ่ง ก็ทำให้ผมรู้สึกเหมือนโลกอันน่าเกลียดใบนี้ ส่งกลิ่นเหม็นโชยรุนแรง 

             ผมคาดการณ์เรื่องราวระหว่างผมกับผู้คนในโลกไซเบอร์ได้ทันทีที่ผมได้อ่านข่าว เนื้อความข่าวเกี่ยวกับการฆาตกรรมหญิงสาวหลายรายที่เสนอสู่สายตาประชาชนคนเดินดินทางโทรทัศน์ ถูกเขียนมันราวกับจะประกาศก้อง คล้ายกับจะแสดงอำนาจที่ใครก็ตามไม่อาจฝืนได้แม้ตัวเองของฆาตกรผ่านทางสื่อมวลชน ว่าในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากที่ผมกับแม่สตอเบอร์รี่รู้จักกันได้เพียงไม่กี่วันวันนั้น เหตุฆาตกรรมที่เกิดซ้ำซ้อนจากรายแรกอีกถึงสองรายนั้น เกิดขึ้นสืบเนื่องจากการนัดเจอกันของเหยื่อและฆาตกร หลังจากการแชทคุยกันผ่านระบบ ‘อินเทอร์เน็ต’

            และข้อหาดังกล่าวยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของผมให้บาดลึกไปอีกในเนื้อข่าวของวันถัดมา ที่ว่าตำรวจโชว์ฝีมือในการตามล่าฆาตกรซึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าเข้าขั้นแย่ได้ โดยคนร้ายรายนี้เป็นคนลงมือสังหารเหยื่อเคราะห์ร้ายรายที่สองจากสามราย หมอนั่นสารภาพกับตำรวจโดยอ้างว่ารู้จักกันกับเหยื่อผ่านทางโลกไซเบอร์อินเทอร์เน็ท คุยกันได้ไม่นานก็นัดเจอกัน และเพียงแค่พบหน้าฝ่ายหญิงสาวคู่นัดก็บอกมันทันทีว่าตัวเองมีธุระและขอตัวกลับฝ่ายหญิงเดินจากไป โดยไม่แยแสที่ตัวมันที่ร้องถามซักนิด จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้มันตามติดหญิงสาวเคราะห์ร้ายโดยตลอดจนกระทั่งเกือบถึงบ้าน แม้ไม่เป็นที่ปลอดคนนักในช่วงกลางวันแต่เวลาขณะเกือบสี่ทุ่มในตอนนั้น ในซอยที่มีแสงสว่างหาได้มีผู้คนสัญจร มันตัดสินใจปรากฏตัว แน่นอนที่มันเห็นแววตระหนกจากหญิงสาว   หลังจากนั้นไม่นานมันก็บันดาลโทสะที่สะสมและพอกพูนตั้งแต่ตอนบ่าย ลงมือสังหารหญิงสาวผู้นั้นเพียงเพราะว่าผู้เคราะห์ร้ายรายนั้นบอกมันว่าจะไม่ติดต่อกับเขาอีกไม่ว่าทางใดหลังจากวันนี้ไป

            ไอ้บ้าเอ้ย!…หน้าตาไม่ดีแล้วยังจะเสือกไปนัดเจอกันอีก พวกไร้สมอง   ผมก่นด่าหมอนั่นทั้ง ๆ ที่มีแต่ผมเองที่ได้ยิน แน่ล่ะครับที่ว่าประโยคนั้นก็คล้ายๆจะตอกย้ำตัวผมเองด้วย

            และข่าวเลวร้ายที่ป้ายสีโลกของการสื่อสารที่ไร้พรหมแดนที่สื่อมวลชนต่างนำเสนออย่างต่อเนื่องนั่นเอง ที่นอกจากทำให้ผมหงุดหงิดตลอดเวลาที่คดีถูกกล่าวถึงแล้ว ยังรวมถึงแม่สตอเบอร์รี่ที่ก็หายหน้าหายตาไปจากผมด้วย เธอไม่เข้ามาทักทายผมเลยนับจากวันที่ข่าวลงหนังสือพิมพ์ และผมก็ไม่สามารถไปทักทายเธอได้ เธอไม่ได้เปิดโลกไซเบอร์นั่น เธอหายไปแล้ว ผมคาดการณ์ว่าเพื่อนของเธอคงได้ข่าวจากโทรทัศน์และขอร้องไม่ให้เล่นแชทผ่านอินเทอร์เน็ตเธอคงเชื่อฟัง เพราะมันหมายถึงชีวิตของตัวเธอเอง เธอคงไม่มาคุยกับผมแล้ว

            ไอ้พวกไร้สมอง! พวกไม่มีความคิด! ไอ้พวกไม่มีฝีมือแต่ดันริจะฆ่าคน  บัดซบเอ้ย

            ผมก่นด่าพวกฆาตกรไร้สมองออกมาทุกครั้งที่ได้รับฟังการเสนอข่าวความคืบหน้าต่างๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ฆาตกรรมนั้นๆ และทุกครั้งที่นึกถึงแม่สตอเบอร์รี่ แต่ครั้งนี้แม้ว่าผมเองจะได้ยินอยู่คนเดียวก็ตามแต่ผมไม่ได้บอกตัวเองหรอกนะครับเพราะผมคงไม่ไปทำอะไรไร้สาระอย่างนั้นแน่ๆ! เพราะนอกจากจะเป็นบาปติดตัวแล้ว จ๊อบผมมันก็กระทบกระเทือนไปด้วยนะสิ

            แล้วปลายสัปดาห์ที่สองเหตุการณ์ร้ายก็เกิดขึ้นอีก..... รายที่สี่

            บ้าสิ้นดี!  นี่พวกมันไม่มีอะไรจะไปทำมาหากินกันแล้วหรือไงวะ  นรก.....

            ผมขอถามคุณหน่อยเถอะครับ คุณคิดว่าผู้คนสมัยนี้มันเป็นอะไรกันไปหมด? ทำไมถึงได้มองเห็นทุกอย่างจริงจังซีเรียสไปเสียหมด ไม่มีอารมณ์ขันประกอบการใช้ชีวิตประจำวันกันเอาซะเลย ไม่พอใจใครก็ฆ่าก็แกงกัน พูดจาไม่ถูกหูกันก็ท้าต่อยท้าตีใครทำอะไรไม่ถูกใจก็ด่าก็ไล่ คนในประเทศตั้งกว่าหกสิบล้านคนจะให้คนไม่กี่คนทำอะไรถูกอกถูกใจไปซะหมดได้อย่างไรเล่า....คุณว่าไหม?  ขนาดงาน....จ็อบพิเศษของผมกับแค่คนๆเดียว.. ผมยังต้องคิดหาวิธีเอาใจเขาจนเหงื่อไหลไคลย้อยหอบแฮกๆแทบทุกครั้ง ผมไม่เข้าใจไอ้พวกไร้สมองพวกนั้นว่ามันเอาสมองไปใช้ทำอะไร?

            ว่าไงล่ะครับคุณเห็นด้วยกับผมมากน้อยแค่ไหนกัน?

            อืม....ช่างมันเถอะนะครับถ้าคุณไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรหรือตอบแล้วเก็บไว้ในใจก็ได้

 ***************

            ท่ามกลางช่วงเวลาการทำงานอันน่าเบื่อหน่ายของผม กับข่าวสารที่ตอกย้ำความเลวร้ายของแวดวงไซเบอร์ให้หม่นหมอง ยังดีอยู่หน่อยครับที่ชีวิตหลังเลิกงานประจำของผม พอมีโอกาสได้รับจ๊อบพิเศษของผมอยู่บ้างจากคนที่ไว้ใจ และไม่ยึดข่าวที่กระจายซึมแทบทุกผิวหนังมาเป็นตัวกำหนดชีวิต  มันทำให้ผมหายคลั่งไปได้พอควร แม้จะไม่ได้ข่าวคราวของแม่สตอเบอร์รี่เลยก็ตาม

             และแล้วเมื่อวาน หลังเหตุการณ์ฆาตกรรมรายที่สี่ผ่านไปครบสัปดาห์ผมแดร็กคิวล่ากระหายเลือด กับแม่สตอเบอร์รี่ก็ได้คุยกันอีกครั้งผ่านทางโลกไซเบอร์ ผมดีใจมากที่เจอเธอในโลกไซเบอร์ ผมสอบถามเธอรัวเป็นชุดเลยทีเดียวกับการหายตัวไปของเธอ ซึ่งปรากฏว่าเธอเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ และเพิ่งกลับมาเมื่อเช้าซึ่งก็คือเมื่อวานนี้ครับ จากคำตอบนั่นทำให้ผมไม่คิดแล้วละครับว่าเธอยังเรียนอยู่ ก็ช่วงนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยส่วนใหญ่กำลังสอบกันอยู่นี่ครับ แล้วเธอเองก็หายไปเป็นเกือบครึ่งเดือน ไม่มีทางที่เธอจะยังเป็นนักศึกษาอย่างที่เธอบอกผมไว้แต่แรกไปได้หรอกครับ ดังนั้นที่เธอบอกผมว่าไปเมืองนอก ผมเชื่อเธอสนิทใจเลยครับเพราะเธอไม่ได้รับรู้เรื่องข่าวเลยซึ่งผมเองรู้สึกโล่งอกโล่งใจเสียเหลือเกิน และผมก็ไม่คิดจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟังหรอกครับ เธอเล่าเรื่องที่เธอไปเที่ยวให้ผมฟัง แล้วก็บอกผมเองในวันนั้นว่าข้อมูลส่วนตัวที่เธอบอกผมมันไม่ใช่เรื่องจริง ผมไม่สนใจหรอกครับ เพราะผมรู้ดีว่าคนที่ติดต่อมาหาผม ต้องการอะไร หึหึ จะข้อมูลจริงหรือข้อมูลลวง มันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของปฏิบัติการตอบสนองคนที่ผมคุยด้วยเท่านั้น

            สุดท้ายเราสองคนก็เข้าประเด็น เมื่อวานผมกับแม่สตอเบอร์รี่คุยกันได้สักพักก็เลิกเนื่องจากแม่สตอเบอร์รี่อยากเจอผมแล้วเธอบอกผมว่าเธอคิดถึงผม แหม…เจออย่างนี้ผมก็รีบตอบตกลงนะสิครับ แต่ผมไม่ลืมบอกเธอหรอกนะครับว่าผมหน้าตาไม่ดีเท่าคารม หึหึ

หลังจากที่ผมนัดหมายเวลาผมก็ปิดคอมพิวเตอร์เตรียมตัวทันที ผมต้องไปทำงานจ๊อบของผมแล้ว

จ๊อบพิเศษของผมวันนี้ผมพลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง หึ...เงินมากมายเหลือเกินนี่ครับ แลกกับการตอบสนองความต้องการของใครสักคนชั่วคืน....

**************

             วันนี้ผมเพิ่งได้คุยกับแม่สตอเบอร์รี่เมื่อสักครู่ที่ผ่านมานี่เองครับคุณ หลังจากที่การนัดพบของเราเมื่อวาน ทำเอาเราแยกจากกันเอาตอนเกือบฟ้าสาง เธอคลิกเข้ามาหาผมเราทักทายกันนิดหน่อยก่อนที่เธอจะขอตัวไปทำธุระโดยที่ไม่ได้ปิดโลกไซเบอร์

            เอ๊ะ....เธอกลับมาแล้วละครับ นั่นไงเธอทักผม เอาล่ะถึงตอนนี้ผมขออนุญาตคุณไปคุยกับคุณสตอ..ก่อนนะครับ

            อ้อ....ไหนๆคุณก็อยู่ในช่วงเวลาปัจจุบันกับผมแล้วถ้าไม่อยากอ่านอย่างเดียว คุณจะมาร่วมคุยกันกับพวกผมเลยก็ได้นะครับผมไม่บอกเธอหรอกว่าผมเล่าอะไรให้คุณอ่านไปบ้างแล้ว หึหึ

 

            "สวัสดีค่ะคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือด" เธอทักทายผมอีกครั้ง เธอมักจะพิมพ์ชื่อเต็มๆของผมทุกครั้งครับเวลาคุยกัน

            "ครับสวัสดีคุณสตอ..." หึ ผมเรียกเธอแค่นั้น

            "คือว่าสตอเบอรี่มีเรื่องอยากจะบอกและถามคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดคะ สตอเบอร์รี่คงไม่รบกวนคุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดนะคะ" เธอเรียกตัวเองด้วยชื่อเต็มด้วย คำอ้อนน่ารักดีมั้ยครับ

            "ไม่เลยครับคุณสตอ....ผมกำลังว่างพอดี" ผมว่างจริง ๆ นะคุณไม่งั้นผมจะมีเวลามานั่งคุยกับคุณหรือไง

            "เมื่อคืนนี้สตอเบอร์รี่มีความสุขมากที่สุดเลยคะ รู้สึกราวกับฝัน ผู้ชายรูปร่างใหญ่โตคนนั้นเข้ามาหาสตอบอรี่…"  

            "คุณรู้จักเขาไหม?"

            "ความจริงแล้วสตอเบอร์รี่รู้จักเขา แต่ไม่เคยเจอกันมาก่อนหรอกคะ ดูเหมือนว่าเขาจะหน้าตาดีไม่น้อย ถ้าไม่มีรอยแผลเป็นที่แก้มข้างซ้ายตลอดทั้งแถบ... ทันทีที่เขาเข้ามาใกล้สตอเบอร์รี่รู้สึกว่าตัวเองเอื้อมมือไปลูบไล้แผลเป็นที่ใบหน้าเขาเป็นอย่างแรก เพียงแค่สัมผัสก็ทำให้สตอเบอร์รี่รู้สึกถึงความต้องการของตัวเองทันทีและเหมือนผู้ชายตัวใหญ่คนนั้น..จะรู้ เขาดึงสตอเบอร์รี่เข้าไปติดตัวเขาเลย จากนั้นผู้ชายคนนั้น...ผู้ชายคนนั้นทำให้สตอเบอร์รี่มีความสุขสูงสุดอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน...."

            ฮ้า...นี่คุณ... คุณอ่านไม่ผิดหรอก...ผมก็อ่านประโยคนี้เหมือนคุณนี่แหละ คุณรู้สึกยังไงมั่งล่ะครับ

สำหรับผมพออ่านจบผมรู้สึกว่ามุมปากผมจะกระตุกขึ้นมานิดหน่อยแถมด้วยอาการครั่นตามเนื้อตามตัวมันช่างเป็นบทบรรยายที่จิตนาการได้ไม่ยากเย็นนี่ครับ หึหึ

            "คุณชอบ?" คุณเองคงอยากถามเธอคำนี้

            "ค่ะสตอเบอร์รี่ชอบสตอเบอร์รี่อยากจะบอกว่ามีความสุขมาก สุขจนไม่อยากจะผละจากแผงอกกำยำนั่นซะเลย" เธอตอบกลับมาแบบนี้ 

            "แล้วที่คุณจะถามผม?" ผมถามเธออีกครั้งในขณะที่ใบหน้าผมฉีกยิ้มด้วยความพอใจ

            "คุณแดร็กคิวล่ากระหายเลือดรู้สึกเหมือนสตอเบอร์รี่มั้ยคะ?"

            อา...คุณครับ....คำถามนี้จากคุณสตอเบอร์รี่ ทำให้ผมรู้สึกว่าเลือดในกายผมวิ่งพล่านไปหมด ภาพในหัวเรียงลำดับการเกิดก่อนหลังชัดเจน.. เสียงครางกระเส่าปนเปละล่ำกับความต้องการที่จะถึงขีดสุดของหญิงสาวคนแล้วคนเล่าเหล่านั้นทำเอาเอาผมแทบทนไม่ไหว แต่ผมเป็นคนที่ถูกสภาพแวดล้อมฝึกมาให้อดทนดังนั้นไม่ใช่เรื่องลำบากที่ผมจะสามารถตอบสนองอารมณ์ทางเพศแก่หญิงสาวหลากหลายรายที่ใช้บริการผมให้ถึงใจได้ทุกกรณี......และวินาทีนี้ผมแสนจะภูมิใจ กับคำพูดที่แสนจะเข้าท่านั่น

            ‘ดูเหมือนจะหน้าตาดีไม่น้อยถ้าชายคนนั้นจะไม่มีรอยแผลเป็นบนแก้มซ้าย’  ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมหน้าตาไม่ดี  แต่ผมคงลืมบอกว่า ผมลีลาดี หึหึ

            ลูกค้ารายล่าสุดที่ผมได้รับการติดต่อมีคอนเซ็ปนิดหน่อยในการทำงานว่า 'ช่วยทำให้เหมือนความฝันที' ผมก็บริการจัดการให้ตรงตามคอนเซ็ป เมื่อผมเดินเข้าสู่ฝันของเธอ เธอเองก็มิได้รั้งรอใด ๆ ทันทีที่มือนิ่มสัมผัสถูกใบหน้าย่นยับของผม นั่นเหมือนสัญญาณลั่นให้ผมเริ่มกามกิจ ร่างบางที่ได้รับการบำรุงอย่างดียามเปลือยเปล่าต้องแสงจันทร์แสนจะงดงามเปล่งปลั่งทรวดทรงเด่นชัดเต็มตาเต็มมือทั้งๆที่อายุของเธอเฉียดสี่สิบปี  มันช่างงดงามแลหวามไหวเมื่อร่างบางสั่นสะท้านและแวววิบด้วยเหงื่อที่โลมไล้ทั่วกาย เสียงครางกระเส่าด้วยความสุขสมระงมดังไปทั่วห้องสูทสุดหรูหราในโรงแรมระดับห้าดาว...โรงแรมแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่ลูกค้าผมมีหุ้นส่วนอยู่ด้วย  เราจึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ผมจัดแจงบริการความสุขสมให้เธอเต็มที่ ทุกท่วงท่า และเนิ่นนานจนเราหมดแรงไปทั้งคู่

จ๊อบพิเศษของผมเมื่อคืนนี้เรียกหยาดเหงื่อและแรงงานของผมไปไม่น้อยเช่นเคย.....ใช่แล้วแม่สตอเบอร์รี่นี่เอง...

             หึ... แน่ล่ะผมไม่ได้ทำให้เธอผิดหวังคุณอ่านชัดเจนแล้วนี่และดูท่าจะติดอกติดใจในการปรนเปรอกามของผม เพราะเธอติดต่อกลับมาผมทั้งๆที่เพิ่งแยกจากกันไม่ถึงสิบชั่วโมงดีเลย

            เป็นสถิติที่ดีสำหรับผมนะครับนี่..หึหึ         ลูกค้ารายนี้ คงทำให้ผมไม่ต้องก่นด่า ว่าใครที่ทำให้โลกไซเบอร์ หม่นหมองไปนานละครับ

 

            เฮ้...คุณเห็นไหมว่าไอ้พวกบ้าบอไร้สาระที่เที่ยวไล่ฆ่าคนที่รู้จักกันทางอินเทอร์เน็ตแค่เพียงพบหน้านั่น มันโง่มันไร้สมองกันขนาดไหนกัน? ไอ้พวกไร้ฝีมือไร้ความคิดพวกนั้นทำเอาผมเกือบหมดช่องทางทำมาหากินเลยทีเดียว ถึงแม้มันจะเป็นแค่จ๊อบพิเศษแต่มันเป็นรายได้หลักของผมเชียวนะครับนั่น...

            อ้อ..คุณล่ะครับ...สนใจใช้บริการของผมไหม?.... หึหึ

                                                                                                             คลิก  "แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ"

 

 

 

****************๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑********************

 

 

     สวัสดีคะคุณอาประภัสสร .... เรื่องนี้ตั๊ดพยายามทำตามคำแนะนำที่คุณอาให้ไว้นะคะ แหะๆๆ 

 

            ตั๊ดจับเอาที่ส่งให้คุณอาอ่านตอนแรก เป็นร่างที่หนึ่งคะ .... ตามติดด้วยรายละเอียดที่คิดว่าน่าจะหล่นหายรายทางมาบรรจุลงไปตามความคิดของตั๊ดเอง ... รวมถึงแก้ไขความไม่สมจริงในจุที่คุณอาได้แนะนำไว้ ขอความกรุณาคุณอาพิจารณาอีกซักรอบนะคะ

            ความจริงเรื่องนี้ ตั๊ดก็อยากส่งประกวดเหมือนกันคะ แต่ดูเหมือนกฎในรายการที่ตั๊ดว่าจะส่ง ที่ว่า “ต้องไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อน” จะทำตั๊ดอดส่งเรื่องนี้เข้าไปประกวดนะคะ (ตั๊ดโพสเรื่องนี้ไว้ที่ เว็บ เด็กดีค่ะ) อีกทั้งมุมมองที่สำคัญของผู้อ่านมากประสบการณ์อย่างคุณอา ทำให้ แหะๆ คิดว่าคงต้องเกลาอีกซัก หลายๆรอบ ก่อนจะลงสนาม....  ยังไงซะเรื่องนี้ใน ห้องพักพื้น...... ขอความกรุณาอีกซักครั้งนะคะ

            (แล้วจะตามด้วยเรื่องที่พยายามแต่งอยู่คะ ฮี่ๆๆ นิ้วหัก ไม่ใช่อุปสรรคค่า...)

 

      (นอกรอบคะ)           ถ้าจะกรุณา คุณอาประภัสสรหรือพี่ชุติมา รวมทั้งพี่ๆ ทีมงาน รบกวนแวะไปเที่ยวบ้านหลังน้อยๆ ของตั๊ดที่เด็กดี บ้างก็จะเป็นเกียรติมากๆ ค่ะ.....(เพราะว่ามีนิยาย ขนาดยาวที่ยังไม่รู้ว่ากี่หน้า หัดแต่งไว้เนื่องจาก อยากแต่งนะคะ แหะๆ  อยากได้คอมเม้นจากคุณอาประภัสสร พี่ชุติมา แล้วก็พี่ๆทีมงาน นะคะ ขอกันดื้อๆ ^^!)

 

     ขออนุญาตวางลิงค์ ไว้หน้าแรกนะคะ ..... แหะ สะดวกคลิกคะ……….!

 

 

 

 

ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

“แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ”

ของ อินทิวร

 

            ปัญหาหนึ่งของเรื่องสั้นแบบหักมุม ก็คือการมุ่งไปสู่จุดนั้นจนละเลยรายละเอียดอื่น ๆ อยากให้คุณอินทิวรลองนึกถึงพล๊อตเรื่องแบบหักมุมที่มีคนนำไปใช้กันบ่อย ๆ เรื่องหนึ่ง เนื้อเรื่องมีว่าผู้ชายคนหนึ่งขึ้นรถเมล์ที่แน่นขนัดในตอนกลางคืน และมีผู้ชายอีกคนหนึ่งมายืนเบียดอยู่ใกล้ ๆ เมื่อลงจากรถที่ป้ายเดียวกัน ผู้ชายคนแรกพบว่ากระเป๋าสตางค์ตัวเองหายไป จึงวิ่งตามผู้ชายคนที่สองที่เดินเข้าไปในซอยที่เปลี่ยวและมืด และวิ่งหนีวิ่งไล่กันอยู่พักหนึ่ง ผู้ชายคนที่สองจึงจนมุม ผู้ชายคนแรกก็ขู่ให้ส่งกระเป๋าสตางค์มา ก่อนจะปล่อยตัวไป เมื่อผู้ชายคนแรกเดินกลับมาที่ปากซอยที่มีแสงไฟก็เอากระเป๋าสตางค์ออกมาดู ปรากฏว่าไม่ใช่กระเป๋าของตนที่คิดว่าถูกล้วงไป แต่เป็นกระเป๋าของชายคนที่สองเอง – พล๊อตเรื่องนี้ แม้จะตอนจบจะเป็นที่รู้ ๆ กันอยู่แล้ว แค่บางคนก็สามารถเขียนให้สนุกและน่าสนใจได้ แต่บางคนพอเริ่มอ่านผู้อ่านก็เดาฉากต่อไปได้จนขาดแรงจูงใจที่จะอ่านต่อไป ดังนั้น เรื่องสั้นประเภทหักมุม กลวิธีในการเล่าจึงมีความสำคัญพอ ๆ กับไคลแมีกซ์

            ใน “แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ” นี้ โดยชื่อของเรื่องก็เอื้อต่อการสร้างความฉงน

และชวนติดตาม ซึ่งคุณอินทิวรน่าจะใช้ประโยชน์จากจุดนี้ให้มากกว่าที่เป็นอยู่ รวมทั้งการเพิ่มเติมบรรยากาศซึ่งขาดหายไปอย่างน่าเสียดาย โดยเฉพาะในฉากแรกของเรื่อง หากสามารถบรรยายให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกคลุมเคลือไม่แน่ใจว่านายแดร๊กคิวล่านี่เป็นมนุษย์หรือผีดูดเลือดกันแน่ ก็จะส่งผลต่อการหักมุมของเรื่องในตอนจบโดยตรง

            ปัญหาข้อหนึ่งซึ่งคุณอินทิวรควรจะต้องหาคำตอบสำหรับตัวเองและผู้อ่านก็คือ ทำไมผู้หญิง

สวย รวย ทันสมัย และแสนดี อย่างสตรอเบอรรี่ ถึงต้องใช้บริการทางเพศ และทำไมถึงได้พออกพอใจผู้ชายที่หน้าตาอัปลักษณ์ (แม้คุณอินทิวรจะให้นายแดรีกคิวล่าอวดอ้างเรื่องลีลา แต่สตรอเบอร์รี่ก็อาจจะกลัวและเปลี่ยนใจตั้งแตการพบหน้ากันครั้งแรกก็ได้)

            เรื่องสั้นเรื่องนี้มีจุดเด่นที่ความร่วมสมัย โดยเฉพาะปัญหาอาชญากรรมทางอินเตอร์เน็ต  และโดยโครงสร้างแล้ว เรื่องสั้นเรื่องนี้สามารถปรับแต่งให้ดีขึ้นอีกได้ ขอเอาใจช่วยครับ

 

ประภัสสร เสวิกุล

ซันติอาโก ชิลี, 4 เมษายน 2550

         

 




ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

เพียงภาพในวัยเยาว์ article
ใบไม้เปลี่ยนสี article
พ่าย...แพ้ article
อ้อมกอดทะเล article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ