ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
 
 
 

            หากพูดถึงอาหารไทยที่โด่งดังในระดับอินเตอร์ฯ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางทั้งในหมู่คนไทยเราเองและชาวต่างประเทศแล้ว รับรองว่าต้องมีชื่อ “ผัดไทย” ติดอยู่ในลำดับต้น ๆ ไม่แพ้ต้มยำกุ้งอย่างแน่นอน เคยถามเพื่อนฝรั่งว่าทำไมถึงชอบรับประทานผัดไทย ก็ได้รับคำตอบว่าเพราะมีหน้าตาและรสชาติที่เป็น exotic คือเป็นของแปลกแตกต่างไปจากอาหารประจำวันของเขา

            อาหารก็เหมือนกับเพลง เครื่องแต่งกาย การละเล่น หรือวัฒนธรรมอื่น ๆ ที่มีเกิดมีดับเป็นธรรมดา ยกตัวอย่างพระราชนิพนธ์กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน ในรัชกาลที่ 2 จะเห็นว่าอาหารในพระราชนิพนธ์นั้นสูญหายหรือเสื่อมความนิยมไปหลายชนิดทีเดียว ขณะเดียวกันก็มีอาหารยอดนิยมหลายอย่างในปัจจุบันที่ผมเชื่อว่าคนในสมัยอยุธยาหรือรัตนโกสินทร์ตอนต้นคงไม่รู้จักหรือไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองลิ้มลอง เป็นต้นว่าแกงจืดเยื่อไผ่(ที่จริงเป็นเห็ดชนิดหนึ่ง) ปูนิ่ม หรือแม้กระทั่งผัดกระเพราไข่ดาว

            ผมนึกเสียดายว่า คนไทยเราถึงจะเป็นเจ้ายุทธจักรในเรื่องอาหาร แต่เราไม่ค่อยจะมีบันทึกความเป็นมาของอาหารไทยหรือขนมไทยอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ที่จดจำกันได้แม่นยำก็เห็นจะมีแต่ทองหยิบฝอยทองที่ท้าวทองกีบม้า ภรรยาเจ้าพระยาวิชชาเยนทร์ริเริ่มไว้ แม้แต่ผัดกระเพราที่ว่ากันว่ามีกำเนิดแถว ๆ พัทยา เมื่อเจ้าของร้านอาหารริมทาง จับของที่เหลือ ๆ อยู่ก้นครัวผัดให้ลูกค้ายามดึกกินแก้หิว ก็ยังมีความน่าคลางแคลงใจว่าอาหารไทยอย่างอื่น (นอกจากผัดกระเพรา) ไม่ได้ใช้กระเพราเป้นเครื่องประกอบ แล้วจะไปมีกระเพราอยู่ในร้านเพื่ออะไร

อย่างไรก็ตาม ถ้าจะพูดไปแล้วต้องถือว่า ผัดไทยเป็นอาหารเพียงไม่กี่จานของไทยซึ่งมีประวัติความเป็นมาที่ชัดเจน และผู้ที่ทำให้ผัดไทยเกิดขึ้นมาในโลกก็คือจอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในสมัยสงครามมหาเอเชียบูรพา นัยว่าเพื่อสร้างวัฒนธรรมแบบรัฐนิยมทำนองเดียวกับการเลิกกินหมาก เลิกนุ่งโสร่งโจงกระเบนหันมาแต่งชุดสากลและสวมหมวก ตามคำขวัญที่ว่า “มาลานำไทยสู่มหาอำนาจ" และรวมถึงอาหารจานเด็ดที่ชื่อว่า “ผัดไทย” ซึ่งมุ่งหมายจะให้เป็นอาหารประจำชาติ แม้ว่าจะใช้ก๋วยเตี๋ยวเป็นตัวยืน แต่ก็เลือกที่จะใช้เส้นจันทบูรให้แตกต่างไปจากก๋วยเตี๋ยวแบบจีนโดยทั่วไป เครื่องปรุงสำคัญก็ประกอบด้วยกุ้งแห้งตัวเล็ก ๆ แทนที่จะใช้เนื้อหมูหรือเนื้อสัตว์ เต้าหู้เหลือง หัวปลี และถั่วงอกซึ่งรัฐบาลส่งเสริมให้ประชาชนปลูกกินเองภายในครอบครัวร่วมกับผักสวนครัวอื่น ๆ  ดังคำโฆษณาที่ว่า “เพาะถั่วงอกขายเพื่อนบ้านเท่านั้นหมดจน” แต่รสชาติอันเอร็ดอร่อยของผัดไทยน่าจะอยู่ที่ความเปรี้ยว หวาน มัน เค็ม ของน้ำมะขามเปียก น้ำตาลทราย ถั่วลิสงป่น และน้ำปลา แถมด้วยพริกขี้หนูป่น ซึ่งคละเคล้ากับเส้นจันท์ที่ผัดกับเครื่องปรุงข้างต้น แนมด้วยใบกระเทียม ก่อนจะพัฒนามาเป็นผัดไทยไข่ห่อ ผัดไทยกุ้งสด ผัดไทยวุ้นเส้น หรือผัดไทยไร้เส้น เช่นปัจจุบัน

            คำถามที่ผุดขึ้นมาในตอนนี้ก็คือ ประเทศไทยก็เป็นดินแดนที่ผลิตข้าว และคนไทยก็บริโภคข้าวเป็นอาหารหลักกันมานมนานกาเล เหตุใดถึงต้องคิดอาหารประจำชาติที่เป็นก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาใหม่แทนจะเป็นข้าวราดแกงหรือข้าวผัด?

            คำตอบที่ผมเคยได้ยินมาก็คือ หลังสงครามเกิดภาวะน้ำท่วมกรุงเทพฯ จอมพล ป.ติดอยู่ที่พระที่นั่งอานันตสมาคมจนเลยเวลาอาหารเที่ยง พอดีมีเรือขายก๋วยเตี๊ยวผ่านมา เจ้าหน้าที่ก็เลยได้ก๋วยเตี่ยวให้ท่านจอมพลรับประทาน ทำให้ท่านเกิดปิ๊งไอเดียเรื่องก๋วยเตี๋ยวแบบไทย ๆ ขึ้นมาแต่เมื่อย้อนกลับไปดูประวัติศาสตร์ในช่วงนั้น ผมค่อนข้างจะเชื่อว่าก่วยเตี๋ยวผัดไทย น่าจะเกิดหลังสงครามยุติลง และไทยต้องทำความตกลงกับอังกฤษหลายประการ หนึ่งในข้อตกลงเหล่านั้นคือต้องชดใช้ค่าเสียหายให้อังกฤษเป็นข้าวจำนวน 1.5 ล้านตัน ซึ่งสภาพการณ์ กำลังและกรรมวิธีการผลิตข้าวจำนวนมหาศาลในเวลานั้น น่าจะเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสเอาการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือการขาดแคลนข้าวที่จะบริโภคภายในประเทศ ดังนั้น รัฐบาลจึงต้องรณรงค์ให้ประชาชนหันมาบริโภคก๋วยเตี๋ยวซึ่งทำจากข้าวหักแทน

            เขียนมาถึงตอนนี้ ในช่วงเวลาที่โลกประสบภาวะวิกฤตอาหาร และข้าวไทยกำลังเนื้อหอมผมก็ชักจะได้กลิ่นผัดไทยโชยมาไร ๆ แล้วล่ะครับ

 

                                               .........................................

 

                                            

 

                        ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันจันทร์ที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2551

 

 

                              ภาพจาก www.foodmixes.co.th

        

           

 



วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ