ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ภาพของฉัน article
 

วันๆ หนึ่งฉันไม่ค่อยได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปไหนนัก  ฉันชอบอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เฝ้าดูโทรทัศน์รายการโปรด กับ ลูกสาว เป็นประจำ   ฉันมักจะอยู่เงียบๆ รอเวลาที่ทุกคนในบ้านจะกลับเข้ามา    ไม่นานมีเสียงรถคันหนึ่งมาจอดหน้าบ้าน ลูกสาวฉันเองค่ะ  กำลังไขประตูบ้านเข้ามา

 

"คุณแม่ขาวันนี้ หนู เหลือเงิน กลับมาตั้งหลายบาทค่ะ"

 

 ฉันส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน  เด็กหญิงตัวน้อยน่ารัก ของฉัน ชื่อ น้องข้าวปั้น   น้องข้าวปั้น เป็นเด็กคุยเก่งมากเลยหละ พอกลับมา ก็มักจะมาทักทายฉันก่อนเป็นสิ่งแรก  คุณรู้ไหม เขาเป็นเด็กที่รู้จัก ประหยัด ตั้งแต่ยังเล็ก เลย สามีของฉัน ชอบว่าลูกว่าขี้เหนียวเหมือนแม่  ก็ไม่ใช่เพราะความขี้เหนียวของฉันนี่หรือที่ทำให้ เรามีบ้านอยู่มาได้แบบนี้

 

พี่นาจ สามีของฉัน แกเป็นคนติดเพื่อน บ้านช่องไม่ค่อยกลับ เงินเดือนแกมีเท่าไร ฉันก็ต้องยึดเอาไว้ สิค่ะ ไม่งั้นก็คงหมด อยู่ได้ไม่ชนเดือนกันพอดี  แกก็ชอบมาทวงบุญคุณกับฉันว่าบ้านหลังนี้ น้ำพักน้ำแรง ของเขาทั้งนั้น ใช่สิ แต่ถ้าไม่ได้ คนมัธยัสถ์ อย่างฉัน เงินมันก็คงรั่วไหลไปอยู่กับ ขวดเหล้า และพวกพ้องของเขาจนหมด หลายครั้งเลยละ ที่เราต้องทะเลาะกัน เพราะฉันไม่ให้เงิน พี่นาจ ออกไปกินเหล้า หรือไอ้ที่เขาเรียกว่าสังสรรค์นั่นแหละ 

 

นึกว่าฉันไม่รู้หรือไงว่า มันไม่ใช่แค่สังสรรค์ธรรมดานะสิ  คงไม่แคล้ว ต้องไปเลี้ยงผู้หญิง

 

นั่นไงกลับเข้ามาแล้ว วันนี้กลับเร็วจริงๆ นะพ่อตัวดี   ทำมายิ้มให้เรา

 

"น้องข้าวปั้น จ๋า อยู่ไหนลูก"

"เก็บกระเป๋าอยู่ค่ะพ่อ" 

 

 เห็นไหมค่ะลูกสาว ฉันนะน่ารักแค่ไหน กลับมาถึงบ้านไม่ต้องให้บอกเลย เขาดูและตัวเองได้ดี

น้องข้าวปั้นนะ หลังเลิกเรียนแล้วจะเปลี่ยนเสื้อผ้า และเก็บของเข้าที่อย่างเป็นระเบียบมากๆ เลยค่ะ 

 

"ที่รักจ๊ะ อย่าเพิ่งบอกลูกนะ พี่ซื้อของขวัญวันเกิด มาให้ลูกนะ.” แล้วพี่นาจก็วางไว้ตตรงหน้าฉัน

 

แหมเดี๋ยวนี้เปลียนไปเยอะเลยนะ จำได้ด้วยหรือว่า พรุ่งนี้ ข้าวปั้น อายุครบ 9 ขวบแล้ว

 

"เดี๋ยวเวลาลูกมานะพี่จะบอกว่านี่เป็นของขวัญจากพ่อและแม่"  

คำพูดของเขา  มันสะกิดใจฉัน  ทำไมพี่นาจพูดแบบนี้ละ   มันทำให้ฉันรู้สึก ตื้อขึ้นมาทันทีเลย มันแน่นมันจุกนะค่ะ ไม่รู้ว่าจะอธิบายออกมาอย่างไร เหมือนตามันจะพร่ามัว  นี่พี่นาจยังเห็นความสำคัญของรินอยู่อีกหรือค่ะ

 

"ริน....เห็นไหมว่า เดี๋ยวนี้พี่กลับบ้าน ตรงเวลาทุกวันเลยนะ"    เสียงเขาดูอ่อนโยนขณะที่จ้องมองมาที่ฉัน

 

ค่ะริน เห็นแล้ว 

 

"เดี๋ยว พี่วางของขวัญไว้ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่มา อย่าเพิ่งให้ลูกเห็นนะ พี่จะไปทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กินกัน"

ก่อนไปเขาจูบเบาๆ ที่แก้มของฉัน เขาคงไม่ทันได้สังเกต กระมัง ว่าแก้มนี้มันเปียกชุ่ม ไปด้วยคราบน้ำตา

อะไรกันแค่นี้ก็ร้องให้ บ่อน้ำตาตื้นเสียเหลือเกิน คุณๆ ทั้งหลายคงคิดกับฉันอย่างนั้นละสินะ

 

คุณรู้ไหม ฉันอยู่กับเขามา สิบสี่ปี่แล้วนะ เขาทำกับข้าวไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา ครั้งหนึ่ง ฉันเคยให้เขาช่วย ทอดไข่  เขาไม่ได้ทำไข่ไหม้ เลยสักนิด แต่เขาทำไข่ตกแตกเกือบหมดแผงเลยละ

แต่อยู่ๆ มา ละระยะหลังนี้ เขาบอกว่า เขาไปบ้านแม่ เขาไปกับน้องข้าวปั้นสองคน เขากลับมาเล่าให้ฉันฟังว่าเขาให้แม่เขาสอนทำกับข้าว ฉันฟังแล้วก็อึ้งๆ งงๆ   วันนั้นที่กลับมา เขาก็มาทำ ชะอมไข่ทอดเลยบอกว่า ฉันชอบ ฉันยังไม่ทันได้กิน น้องข้าวปั้น กินไปคำเดียว แล้วทำหน้าเหยเก  แถมยังคายกลับลงมาที่จานอีก 

 

พี่นาจเลย พูดไม่ออก ก็ตอนแรกเล่นคุยไว้เยอะเลยนี่น่าว่าคุณย่า นะสอนพ่อมาดีเลยนะ สุดท้ายพี่นาจเลยต้องขี่จักรยานไปปากซอย ไปซื้อข้าวมันไก่มากินกัน   เดี๋ยวนี้พี่นาจเอาใจเก่งมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน เวลาซื้อแกงถุง มาจากข้างนอกเขาจะเป็นคนจัดโต๊ะอาหาร จัดสำรับ เรียบร้อย แล้ว ก็จะเรียกฉันมานั่งกินด้วยกัน ฉันกินไม่เยอะหรอก กินอะไรไม่ค่อยได้เดี๋ยวนี้ไม่รู้เป็นอะไร กินอะไรได้นิดๆ หน่อยๆ เอง

 

นี่ฉันจะเล่าให้คุณฟัง อย่าหาว่าฉันเอาผัวมานินทาเลยนะ 

 

พี่นาจของฉันนะมีเรื่องอะไรแปลกเยอะ เชียวแหละอย่างเมื่อตอน น้องข้าวปั้น ซัก เจ็ดขวบนะ พี่นาจแกก็ไม่รู้เป็นอะไร เมากับมาบ้านทีตีหนึ่งตีสองได้ทุกวัน ช่วงนั้นเราทะเลาะกันทุกวันแหละ ค่ะ ก็จะไม่ให้ทะเลาะได้อย่างไร บ้านก็ต้องผ่อน รถก็ต้องผ่อนลูกก็ต้องเรียน แต่พี่เล่นใช้เงินเป็นเบี้ยหามาง่ายๆแบบนี้  และที่สำคัญเลย กลิ่นน้ำหอมสาวๆ ติดมาได้ทุกคืน    พอทะเลาะกันมากๆเข้า นะค่ะ พี่นาจก็มักจะว่า

 

"ก็แล้วทำไม นี่มันเงินฉันทั้งนั้น"   บางครั้งก็

"หยาดเหงื่อ ของฉัน ฉันจะให้ใครก็ได้ทั้งนั้น แกไม่พอใจ แกก็ออกไปจากบ้านฉันสิ"

 

คุณค่ะ  คุณคิดอย่างฉันไหม ฉันมันแค่เมีย แค่ผู้หญิงที่มีหน้าที่ปรนนิบัติผัว ฉันไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ ต้องเกาะผัวกินไปวันๆ บางครั้งฉันก็คิดนะค่ะ ว่า ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน นี่ชาวบ้านเขาเรียกกันว่าแมงดา แต่ผู้หญิงที่เกาะผู้ชายกินนี่เขาเรียกว่าอะไรค่ะ   คุณพอจะรู้บ้างไหมว่าเขาเรียกว่าอะไร

 

 นึกถึงคำพูดของเขาทีไร ฉันก็ไม่มีแรงจะไปตบไปตีเขา ไม่มีแรงทีต่อปากต่อคำด้วย ช่วงนั้นเหมือน

เขาพร้อมที่จะสลัด ปลิง หรือแมงดาตัวเมียตัวนี้ ที่เกาะเขาอยู่เป็นที่หน้ารำคาญให้มันหลุดออกไปจากเขาเสียให้ได้เพื่อที่เขาจะได้ ไปบอกรัก กับผู้หญิงคนใหม่ เหมือนกับที่ พี่นาจเคยทำกับฉัน เมื่อแรก รัก กันเขาสารภาพรักกัน ความรักหวานชื่น เราเดินจูงมือกันไม่เคยห่าง คำน้อยไม่เคยให้ได้ระคายเคือง พล่ำพูดแต่

 

“พี่จะรักริน ไปจนวันตาย” “พี่จะดูแลรินอย่างดีที่สุด พี่จะให้ที่รักของพี่มีความสุขที่สุด แต่งงานกับพี่เถอะนะ”

และคำหวาน อีกมากมายที่มันยังดังอยู่ในโสตประสาทของฉัน มันเหมือน เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงหัวใจ ของฉันว่าผู้ชายคนนี้ คนที่ฉันมอบทั้งชีวิตของฉันให้เขา

 

ฉันไม่เคยรู้เลยว่า วันที่ฉันรับรักเขา ยอมแต่งานกับเขา เฝ้าปรนนิบัติ เวลาพี่เขากลับมาบ้าน มีกับข้าวดีให้กิน มีอาหารที่เขาชอบ เบียร์เย็นๆ  เวลาที่เขาเมามายไม่ได้สติ ก็คอยเฝ้าเช็ดตัว ทำที่นอนให้เขาเวลาที่พี่เขาป่วย ฉันก็เหมือนจะเจ็บปวดไม่ต่างจากเขา ฉันไม่เคย ทำอะไรผิด หน้าที่ของแม่บ้านที่ดี เขาทำกัน ฉันทำมันด้วยความรักในตัวเขา และในอนาคตของเราทั้งสอง

 

 

"พ่อจ๋าวันนี้มีอะไรกินบ้างค่ะ"  เสียงใสๆ ของน้องข้าวปั้นมันทำให้ฉันตื่นจากภวังค์  พี่นาจกำลังจัดเตรียมสำรับ เขาทำอย่างชำนาญขึ้นมาก จากวันที่ทำผัดชะอมใส่ไข่ เค็มๆ ให้ลูกกินวันนี้ดูหน้าตาอาหารเขาน่ากินมากเลย

 

"ใกล้เสร็จแล้วลูก  วันนี้มีน้ำพริกปลาทูนะ"

"น้ำพริกแบบไม่เผ็ดใช่ไหมค่ะพ่อ"

"แน่นอนสิจ๊ะลูก"

"เดี๋ยวนี้พ่อทำกับข้าวเก่งขึ้นเยอะเลยนะ"  พี่นาจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยทีเดียว

"เสียดายจังที่วันนี้คุณย่ามาไม่ได้"

  น้องข้าวปั้น ทำหน้าเศร้า อย่างเห็นได้ชัดทีเดียว ฉันได้แต่มองอยู่ตรงนี้ไม่รู้ว่าจะปลอบใจลูกอย่างไรดี  การสนทนาระหว่างสองพ่อลูกจบลงตรงนี้ น้องข้าวปั้น เดินไปเปิดโทรทัศน์ ดูการ์ตูนเรื่องโปรด พรุ่งนี้วันเกิด แต่เจ้าของวันเกิดกับมีหน้าตาเศร้าสร้อยอย่างมาก  ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไรกับลูก

 

"กับข้าวเรียบร้อยแล้วมากินกันเถอะลูก " 

วันนี้พี่นาจแกทอดปลาทูเหลืองน่ากินมากเลย  แกจัดสำรับสำหรับสามคนไว้เรียบร้อย

"รินจ๊ะนี่ปลาทูที่รินชอบนะ"

"แม่ขากินของหนูดีกว่า อร่อยกว่าของคุณพ่ออีกค่ะ" 

"อ้าวได้ไงนี่ลูก อันนี้พ่อทำนะ"

"แหม แต่มันจะอร่อยมันก็ขึ้นอยู่กับคนตักให้เหมือนกันนะค่ะ"

"แหม จริงๆ เลยนะเจ้าข้าวปุ่นนี่ อิจฉาพ่อละสิ"  

 

ฉันนั่งมองสองพ่อลูกแย่งกันตักปลาทูมาใส่จานข้าวของฉัน  แล้วก็ยอกเย้า กันเองอย่างสนุกสนาน เป็นภาพแห่งความสุข ที่สุดของเราสามคน  สองพ่อลูกอิ่มแล้ว ข้าวในจานฉันแทบจะไม่พร่องลงไปเลย  พี่นาจเก็บสำรับกับข้าว ของขวัญที่พี่นาจมาฝากฉันเอาไว้ยังถูกเก็บเอาไว้อย่างดี เด็กสาวตัวน้อยยังไม่ทันได้เห็น

 

"น้องข้าวปั้น คืนนี้อย่านอนดึกนะลูก พรุ่งนี้หนูต้องตื่นมาใส่บาตรพระแต่เช้านะครับ"

"ค่ะ พ่อ หนูรู้แล้วน่า ทำอยู่ทุกปี"

"เดี๋ยวนี้ เจ้าตัวเล็กชักเถียงเก่งนะ"  สองพ่อลูก นั่งกอดกันกลมอยู่หน้าโทรทัศน์ น้องข้าวปั่น นอนหนุนตัก คุณพ่ออย่างสบายอารมณ์ 

 

"พรุ่งนี้พ่อเตรียมทำอะไรไว้ใส่บาตรบ้างค่ะ"

"ก็ว่าจะทำแกงส้มหน่อไม้ดองนะลูก"  น้องข้าวปั้นทำหน้าตาบูดเบี้ยวอย่างงงๆ

"ทำไมละค่ะ "  

"ก็ของโปรดของแม่ไงละครับ" 

"อ๋อค่ะ เดี๋ยวนี้พ่อทำกับข้าวเก่งจังนะค่ะ"

"พรุ่งนี้ ข้าวปั้น ต้องบอกแม่ด้วยนะว่า สองปีมานีพ่อไม่เคยมีผู้หญิงที่ไหน เลยพ่ออยู่กับหนูและแม่ทุกวันเลยเห็นไหมครับ"  ฉันมองเห็นข้าวปั้นพยักหน้าช้าๆ ถ้าสายตาของฉันไม่พร่าเลือน ฉันเหมือนจะเห็นว่ามีน้ำตาไหลออกมายังสองแก้ม ของสองพ่อลูก

 
(อ่านต่อ พร้อมคำแนะนำจากคุณประภัสสร)



คลีนิกเรื่องสั้น

รายการชีวิต
โจรปริญญา(ตี)
มือศิลป์ article
Love is....
อกแกก็อกฉัน...อกฉันก็อกแก article
ร่วมกินโต๊ะ
คืนข้ามปี article
เหรียญบาทกับโบสถ์กลางน้ำ article
ใส...ซื่อ...บริสุทธิ์ (ใจ) article
นิยายรัก ฉบับป้าหมู article
สายน้ำที่ขาดหาย article
อรุณรุ่ง article
บ้านนั้นเขามีงานศพ article
หีบเชี่ยนหมากของอ้ายแก้ว article
การผ่านพ้นแห่งยุคสมัย article
แม่น้ำเจ้าพระยา article
เธอสุขได้อย่างไรเมื่อผองชนทุกข์ยากลำเค็ญ article
เมื่อโลกนี้ไร้สีสัน... article
ลั่น article
เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบิน article
แหว่ง article
รุ้งกินน้ำของปานวาด article
กล่องความทรงจำเก่า...และเงารัก article
จอมโจรหนอนหนังสือ article
มาลัยวรรณกรรม article
ห้องแห่งมิติอนันต์ article
ครูจันทร์ผ่อง ของแม่ article
จุกน้ำปลา...พาโชค article
เวลาของพ่อ article
การค้นพบตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเอง article
เพียงภาพในวัยเยาว์ article
น้ำตาลทราย article
การเดินทางของชายชรา article
พันธะพรหมลิขิต article
บทเรียนน้ำตา article
กลางเมืองหลวง article
ประตูที่ถูกเลือก article
ร้องเรือ: ลำนำที่ผันแปร article
ดาวน์ความสำเร็จ article
ไอ้หมา article
คุณย่ากับคุณป้าข้างบ้าน article
ข้างหลังภาพนั้น article
วัฏพินาศแห่งสยามประเทศ article
คลีนิกเรื่องสั้น 16 article
หรือฉันเองที่แตกต่าง article
เด็กชายวิสรุจณ์...ซุกซน article
ใบไม้เปลี่ยนสี article
มรดกพ่อ article
ก้าวแรกของนักล่าดวงจันทร์ article
เพื่อนตาย article
หุ่นยนต์สังกะสี article
คิดถึงพ่อ article
สาวหน้าใสกับหัวใจน้องเหมียว article
แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ article
ก็เพราะว่า...เรารักนาย article
อ้อมกอดทะเล article
เรือของพ่อ article
ไม่โกรธใช่ไหม article
ในความทรงจำ article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ