ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


กำแพงที่มองไม่เห็น article
     

            เมื่อนาซีเยอรมันของอด๊อฟ ฮิตเลอร์ พ่ายแพ้แก่สัมพันธมิตรและกองทัพแดงของโซเวียตแล้ว ผลการประชุมที่ยัลต้าและพอร์ตดัม ได้ตกลงแบ่งเยอรมนีและกรุงเบอร์ลินออกเป็น 4 ส่วนให้อยู่ในความปกครองของโซเวียตรัสเซีย สหรัฐฯ อังกฤษ และฝรั่งเศส ซึ่งฝ่ายสัมพันธมิตรได้ร่วมกันจัดการปกครองเยอรมนีตามระบอบประชาธิปไตย ขณะที่โซเวียตจัดการปกครองในรูปแบบคอมมิวนิสต์ ทั้งนี้ โดยกรุงเบอร์ลินอยู่ในเยอรมนีส่วนซึ่งเป็นเขตยึดครองของโซเวียต

            ต่อมาในปี 1948 สหรัฐฯ และพันธมิตร ได้ดำเนินการปฎิรูปเศรษฐกิจเยอรมันในเขตปกครองของตน เป็นเหตุให้ชาวเยอรมันในเขตของโซเวียต เรียกร้องให้มีการปฏิรูปเศรษฐกิจบ้าง ทำให้โซเวียตไม่พอใจ จึงปิดกั้นกรุงเบอร์ลินในเขตยึดครอง และตัดการติดต่อระหว่างกัน ทำให้ประชาชนเบอร์ลินในเขตของพันธมิตรเหมือนถูกปล่อยเกาะ ขาดแคลนเสบียงอาหาร และข้าวของเครื่องใช้ ทำให้สหรัฐฯ ต้องใช้เครื่องบินลำเลียงเครื่องอุปโภคบริโภคไปบรรเทาความขาดแคลนของชาวเบอร์ลิน ในเขตสัมพันธมิตร เป็นเวลานานถึง 11 เดือน เป็นเหตุให้สถานการณ์ยุโรปตึงเครียดขึ้น สหรัฐฯ จึงได้จัดตั้งองค์การป้องกันแห่งแอตแลนติคเหนือ หรือนาโตขึ้น ในเดือนเมษายน 1949 เพื่อผนึกกำลังทหารของชาติต่าง ๆ ในยุโรป ทำให้โซเวียตต้องยกเลิกการปิดล้อมเบอร์ลิน และต่อมาในเดือน พฤษภาคม 1949 เยอมรมนีก็ถุกแบ่งออกเป็น 2 ประเทศ คือเยอรมนีตะวันตกซึ่งเป็นเขตของสัมพันธมิตรเดิม กับเยอรมนีตะวันออกซึ่งอยู่ในการยึดครองของโซเวียต และกรุงเบอร์ลินเองก็ถูกแบ่งเป็นเบอร์ลินตะวันตกและเบอร์ลินตะวันออกด้วยเช่นกัน

            ในชั้นแรก โซเวียตได้สร้างรั้วลวดหนามเพื่อกั้นเขตระหว่างเบอร์ลินทั้งสองด้าน แต่สภาพเศรษฐกิจและการปกครองที่แตกต่างกันมก ก็ทำให้มีชาวเยอรมันในเบอร์ลินตะวันออกหลบหนีข้ามมายังฝั่งตะวันตกเป็นประจำ ในวันที่ 13 สิงหาคม 1961 รัฐบาลเยอรมันตะวันออกจึงได้สร้างกำแพงปิดช่องทางเข้าออก โดยมีลักษณะเป็นกำแพงคอนกรีตสูง4.5 เมตร ยาว 46 กิโลเมตร ผ่ากลางกรุงเบอร์ลิน บนกำแพงมีป้อมยามรักษาการณ์เรียงรายเป็นระยะ  แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีการพยายามหลบหนีข้ามกำแพงร่วม 5,000 ครั้ง มีผู้ถูกสังหารระหว่างหลบหนี 190 คน และบาดเจ็บสาหัสอีกราว 200 คน และกำแพงเบอร์ลินได้กลายเป็นสัญญลักษณ์อย่างหนึ่งของความขัดแย้งระหว่างประเทศในค่ายคอมมิวนิสต์ กับประเทศในค่ายเสรีนิยม ในยุคของสงครามเย็น

            ในวันที่ 7 พฤศจิกายน 1989 นายกุนเธอร์ ชาโบสกี้ รัฐมนตรีกระทรวงโฆษณาการของเยอรมนีตะวันออก ได้แถงข่าวว่าทางการเยอรมนีตะวันออกได้อนุญาตให้ชาวเบอร์ลินตะวันออก ผ่านเข้าไปในเขตตะวันตกได้โดยเสรี ทำให้ประชาชนพากันหลั่งไหลไปที่กำแพง  โดยทหารยามก็ไม่ได้ขัดขวางเนื่องจากไม่ได้รับคำสั่งใด ๆ เมื่อชาวเบอร์ลินตะวันออกข้ามกำแพงไปได้ก็พบกับชาวเบอร์ลินตะวันตกจำนวนมากที่รอต้อนรับอยู่ ชาวเยอรมันจึงถือว่าวันนั้น เป็นวันสิ้นสุดของกำแพเบอร์ลิน และนำไปสู่การทะลายกำแพงในวันที่ 13 มิถุนายน 1990 และการรวมชาติเยอรมนีในวันที่ 3 ตุลาคม 1990

            ปีนี้ เป็นวาระครบรอบ 20 ปี แห่งการสิ้นสุดของกำแพงเบอร์ลิน ซึ่งก็ถือกันว่าเป็นการสิ้นสุดของสงครามเย็น และโลกยุคสองขั้วมหาอำนาจคือสหรัฐฯ และสหภาพโซเวียตด้วย แต่สำหรับชาวเยอรมันเองนั้น แม้ส่วนใหญ่จะมีความรู้สึกพอใจกับการที่ประทศของตนไม่ต้องถูกแบ่งแยก  แต่คนเยอรมันตะวันตกเดิมก็รับภาระเรื่องภาษีและการบูรณะดินแดนในเขตตะวันออกเพิ่มขึ้น ตามมาด้วยปัญหาการว่างงาน เนื่องจากมีแรงงานจากเยอรมนีตะวันออกทะลักเข้ามาทำงานในเขตตะวันตก รวมไปถึงเรื่องคุณภาพชีวิต จริยธรรม และคุณภาพของสังคมที่ลดลงไปจากเดิม

            แม้ว่ากำแพงเบอร์ลินจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ก็ยังมีกำแพงเศรษฐกิจและสังคมที่แบ่งแยกชาวเยอรมันอยู่ และยังไม่มีใครคาดคะเนได้ว่าอีกนานเท่าไหร่ กำแพงที่มองไม่เห็นนี้จะถูกทะลายลง

 

                                                  .....................................

                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก  วันพุธที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

 

                              ภาพจาก http://gulaghistory.org

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ