ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ร่วมกินโต๊ะ
 
 

หญิงสาววัยกลางคน ผมยาวลอนใหญ่โกรกสารพัดสีสยายเต็มหลังตามสมัยนิยม หน้าตาโฉบเฉี่ยวแววตาเย้ายวนท้าทายเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนจะล้อเล่นกับสิ่งรอบกายตลอดเวลา รับกับจมูกเล็กแหลมเชิดปลายน้อยๆ จนดึงปากบนที่อิ่มเต็มให้เจ่อขึ้นมาเย้าหยอกอารมณ์รัญจวน หล่อนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เสื้อสายเดี่ยวเรียวเล็กสีแดงเพลิงที่หล่อนสวมใส่คู่กับกระโปรงสีขาวสั้นเต่อแทบจะปิดกางเกงชั้นในไว้ไม่มิดทำให้ต้องระแวดระวังนั่งหนีบไว้ เมื่อไพลินเดินเข้ามาในห้องรับแขก ออกจะตกใจเล็กน้อยกับการแต่งกายแบบไม่เกรงใจใครของหล่อน

            “มาหาใครคะ

            สาวเปรี้ยวปรี๊ดสบตาเจ้าของบ้าน มองแว่บตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ยิ้มมุมปากให้ดูสุภาพ ประเมินรูปร่างหน้าตาที่ซีดเซียวจนออกเหลือง มิน่าเล่า พี่นนท์จึงออกไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน ไพลินมองตอบนิ่งเฉย แม้จะดูออกว่าฝ่ายตรงข้ามเยาะหยัน

            “คุณคือ...คุณไพลิน ภรรยาพี่นนท์รึเปล่าคะ

            เหมือนจะสุภาพ แต่หางเสียงเหยียดหยันสะบัดแหลม ไพลินมองสำรวจแว่บหนึ่ง ตอบเรียบๆ

            “ใช่ค่ะ เอ้อ!!! ขอโทษนะคะ คุณคือ...”

            หญิงแปลกหน้าลุกขึ้นยืน ความสูงระหงข่มร่างเล็กบางของไพลินจนลีบลู่

            “ดิฉัน ปรีดาพร เป็นคนใกล้ชิดของพี่นนท์ค่ะ”

            ชัดถ้อยชัดคำ ทั้งน้ำเสียงหน้าตาบ่งบอกความปรีดาเหลือล้น ไพลินยืดอก พยายามคุมสติ ไม่กระโตกกระตาก เชื้อเชิญให้แขกนั่งอย่างใจเย็น

            “เชิญนั่งก่อนค่ะ พี่นนท์ไม่อยู่ค่ะ มีอะไรฝากดิฉันไว้ก็ได้”

            ไพลินลงนั่ง ผายมือเชิญแขกตามมารยาท หันไปบอกเด็กให้ยกน้ำมาเสริ์ฟ เด็กรับใช้ค้อนขวับ เดินบ่นกระปอดกระแปด

            “คุณลินนี่ก็แปลก เขาเข้ามาไม่ดีเห็นๆ อยู่ ยังจะต้อนรับขับสู้อยู่ได้”

            ปรีดาพรมองรอบบ้าน ไพลินมองทีท่าหยิ่งผยองเยาะหยันของผู้บุกรุกที่กำลังส่ายตาสำรวจเคหะสถานของเธออย่างไร้มารยาท ปรีดาพรมองจนทั่วแล้วหันกลับมาปะทะกับสายตาของไพลินที่รออยู่แล้ว

            “พี่นนท์ไปไหนเหรอคะ

            ไพลินเลิกคิ้ว เอียงคอนิดๆ ถามกลั้วเสียงหัวเราะ

            “อ้าว!! คุณเป็นคนใกล้ชิดกับเขา ไม่ทราบหรอกเหรอคะว่าเขาไปไหน”

            ปรีดาพรตาวาว ประสานสายตากับแววตานิ่ง เยียบเย็นจนหล่อนอดสะท้านลึกๆ ไม่ได้ พยายามตั้งสติ สูดลมระงับอารมณ์ขัดเคืองที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ

            “ก็...พอดีฉันเพิ่งกลับจากเมืองนอก เลยไม่ได้ติดต่อกับพี่นนท์”

            “แหม!!...เดี๋ยวนี้โลกไร้พรมแดนแล้วค่ะ อีเมลก็มี โทรศัพท์ข้ามประเทศก็มี ถูกด้วย”

            พูดเสียงสดใส หัวเราะนิดๆ เหมือนเย้ยไยไพ สาวเปรี้ยวขุ่นเคืองขึ้นทุกที แม่ไพลินคนนี้จะมาไม้ไหนกันนะ ที่ผ่านมาเวลาหล่อนไปประกาศตัวบ้านไหน มีแต่เมียจะเต้นเร่าๆ วิ่งพล่านเหมือนสุนัขโดนน้ำร้อน แล้วนี่อะไรกัน แม่ไพลินนั่งนิ่งเฉยเหมือนทองไม่รู้ร้อน แถมพยายามต้อนให้อารมณ์เสีย แต่คนอย่างปรีดาพร ไม่เคยจนมุมใคร หล่อนไม่เคยแพ้ และจะไม่มีวันแพ้

            “ฉันรู้ว่าพี่นนท์งานยุ่ง ไม่ค่อยจะมีเวลา ก็เพราะเราเข้าใจกันเลยไม่ล้ำเส้นกัน เราจะพบกันก็ต่อเมื่อ”

            หล่อนหยุดเว้นระยะ หลิ่วตายั่ว

            “เราอยากใกล้ชิดกัน ทำอะไรๆ กัน เท่านั้นค่ะ”

            ไพลินลอบระบายลมหายใจ มองผู้หญิงตรงหน้ามีค่าเท่าเศษสวะที่ลอยเกะกะตามลำน้ำ หล่อนก็เหมือนผู้หญิงหน้าหนาทั่วไปที่ไม่รู้จักคำว่ายางอาย ไพลินถือว่าคนพวกนี้คือคนป่วย หล่อนคงขาดความรัก ความอบอุ่นอย่างรุนแรงจนต้องไขว่คว้าหาความอบอุ่นโดยไม่สนใจว่าอ้อมแขนที่มาเกาะกอดหล่อนนั้นถูกต้องตามจรรยาหรือไม่ ไพลินรู้สึกสมเพชเวทนา แต่อีกใจก็อยากจะสั่งสอนคนไร้ยางอายให้ดิ้นพราดๆ เสียบ้าง ก็เธอไม่ใช่แม่พระนี่นะ ไพลินปรับอารมณ์อย่างชำนาญ เพราะพอจะมีประสบการณ์กับการตั้งรับแบบนี้มาบ้างแล้ว

            “พี่นนท์คง...เอ่อ...ไปหาคนใกล้ชิดคนอื่นน่ะค่ะ เพราะออกไปตั้งแต่เช้า”

            ได้ผล ปรีดาพรปรี๊ดขึ้นมาทันที แหวถามเสียงเขียว

            “ฮะ!! ...อะไรนะ แล้วคุณก็ยังนั่งใจเย็นอยู่อย่างนี้นะหรือ”

            ไพลินยิ้มละไม ไม่ตอบ ปรีดาพรหงุดหงิดงุ่นง่าน หันมาซักเอาความกับภรรยาหลวง

            “ใคร...ใคร...นังคนนั้นมันเป็นใครกัน”

            “ใจเย็นๆ สิคะคุณปรีดาพร ฉันยังไม่เห็นเป็นไรเลย แล้วคุณก็ไม่ใช่คนแรกที่บุกมาที่บ้านฉันอย่างนี้ เพราะฉะนั้นคุณต้องอดทนซิคะ”

            สาวแรงสูงหันมาถลึงตาวาววับราวแม่เสือใส่ไพลิน เสียงหล่อนสั่นอย่างกับเจ้าเข้า ละล่ำละลักรำพึงรำพันราวเสียสติ

            “นี่พี่นนท์มีคนอื่นอีกหรือ เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เคยเห็นพี่นนท์มีใครนอกจากฉัน”

            ไพลินอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ให้บ้านแตก แต่ก็ทำได้แค่เพียงย้อนถามกลับสั้นๆ ง่ายๆ

            “ขอโทษนะคะ คุณคบกับพี่นนท์กี่ปี”

            “สามปีกว่า แล้วฉันก็มั่นใจว่าพี่นนท์ไม่มีใครนอกจากฉัน...แน่นอน”

            หล่อนยืนยันหนักแน่น ไพลินจ้องแววตาร้อนแรงด้วยแววตาสงบ บอกเล่าให้ฟังราวกับเล่านิทาน

“แล้วคุณไม่คิดเหรอคะว่า ก่อนหน้านั้นพี่นนท์จะมีมากี่คน คุณอย่าลืมสิคะ ว่าเขามีฉัน มีคุณได้ แล้วทำไมเขาจะมีคนอื่นๆ อีกไม่ได้”

คนที่คิดจะมาก่อกวนเขา บัดนี้กลับแปรสภาพคุมสติอารมณ์ไม่ได้ กลายเป็นผู้ร้อนรนเสียเอง ไพลินยังคงนั่งเฉยยิ้มกริ่มอยู่บนโซฟาตัวหนานุ่ม ปรีดาพรเข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟัน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดให้วุ่นวายต่อหน้าภรรยาหลวงที่ยังคงนั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน

            หล่อนเพียรกดอยู่หลายครั้งแล้วก็เหวี่ยงโทรศัพท์ลงกับเบาะด้วยฤทธิ์โทสะ ระเบิดเสียงลั่นบ้าน

            “โว้ย!! ปิดมือถือทำไมเนี่ย พี่นนท์นะพี่นนท์ ทำแบบนี้กับดาได้ยังไง คอยดูนะ ดาไม่ยอมเด็ดขาด”

            ไพลินนั่งมองนางร้ายนอกจอเต้นเร่าๆ กัดฟันกรอดๆ เมื่อทำอะไรไม่ได้ หล่อนก็หันมาเล่นงานภรรยาหลวง

            “แล้วคุณยอมให้เขาทำอย่างนี้กับคุณได้ยังไง คุณไพลิน”

            ไพลินยิ้มน้อยๆ เธอเพลียเต็มทีอยากจะนอนพัก แต่ก็พยายามอดทนนั่งฟังผู้หญิงตรงหน้าใส่อารมณ์กับเธอ

            “แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ คนจะนอกใจ ทำยังไงเขาก็ต้องนอกใจ คุณเองทั้งสวยสด ยังรั้งเขาไว้ไม่ได้เลย”

            เหมือนน้ำกรดราดตรงกลางใจ ปรีดาพรอยากจะกรี๊ด!! ให้ดังสนั่น แต่บุคลิกที่เยียบเย็นของไพลิน ทำให้มองไม่ออกว่าเธอเย็นจริงหรือซ่อนความร้อนเอาไว้ข้างใน ปรีดาพรเปลี่ยนแนวใหม่ เมื่อแหย่ไม่ขึ้นก็ขอกันดื้อๆ เลยจะได้หมดเรื่อง

            “ฉันกับพี่นนท์ เราก็คบกันมาสามปีกว่าแล้ว เขาหลงฉันมาก พร่ำเพ้อถึงแต่ฉัน มาสองเดือนหลังนี่แหละที่เขาเริ่มห่างเหินฉัน ยิ่งตอนที่ฉันไปเมืองนอกเมื่อเดือนก่อน เขาก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย ฉันไม่ยอมหรอก ฉันถึงต้องบุกมาถึงนี่ คุณก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คงจะเข้าใจหัวอกลูกผู้หญิงด้วยกันนะคะ”

            ดูเถิด...ไพลินคิด ตัวมาทีหลังเขาตั้งสิบกว่าปี กลับมาบอกให้เธอเข้าอกเข้าใจหัวอกลูกผู้หญิงด้วยกัน แล้วตัวหล่อนเล่า เข้าใจหัวอกใครต่อใครบ้างนอกจากหัวอกตัวเองที่ไม่มีวันยอมแพ้ ไพลินรู้สึกพะอืดพะอม อยากจะอาเจียนให้กับหัวใจที่แหลกเหลวของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าอยู่ในแวดวงสังคมไฮโซ คนภายนอกจะรู้ไหมนี่ว่าหล่อนคนนี้ที่วงสังคมยกย่องนักหนา กำลังมาประกาศศึกฉกสามีชาวบ้านหน้าตาเฉย เธออยากจบเกมนี้โดยเร็ว เพราะรู้สึกตัวว่าสติและร่างกายกำลังต้องการพักด่วน

            “ฉันว่าเขาหวังดีกับคุณถึงได้ห่างคุณ ไม่อยากให้คุณมาร่วมกินโต๊ะด้วย”

            ปรีดาพรขมวดคิ้วที่ตกแต่งไว้เรียวสวย

            “หมายความว่ายังไงคะ”

            ไพลินไม่ตอบ แข็งใจลุกไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาส่งให้ปรีดาพร หล่อนรับไปเปิดดู แล้วก็หงายหลังล้มทั้งยืนเมื่อได้อ่านพบข้อความในกระดาษแผ่นนั้นว่า

            “ผลการตรวจเลือดของนายนนท์  เจียระเพลิง เป็นบวก”

                             

 

 
 
 
 

คลินิกเรื่องสั้น 55

“ร่วมกินโต๊ะ” โดย  “ทวิรท”

 

            เรื่องสั้นเรื่องนี้แม้จะมีกลิ่นอายของละครโทรทัศน์แบบไทย-ไทย อยู่บ้าง แต่ก็คงต้องยอมรับความจริงประการหนึ่งว่าปัจจุบันละครโทรทัศน์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คนในสังคม และมีบทบาทอย่างสูงต่อวิธีคิด วิธีพูด วิธีเขียน ของคนไทย รวมถึงการสร้างงานของนักเขียนรุ่นใหม่ด้วย

ซึ่งจริง ๆ แล้ว ก็เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทั่วไป เนื่องจากโทรทัศน์เป็นสื่อที่ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนี้ และสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายทั้งในวงลึกและวงกว้าง

            คุณ “ทวิรถ” ดำเนินเรื่องผ่านบทสนทนาของตัวละครหญิงสองตัวซึ่งคนหนึ่งเป็นเจ้าของบ้านส่วนอีกคนเป็นแขกที่มีความขัดแย้งกันอยู่ในที และเรื่องดำเนินไปจนจบภายในบทหรือองค์สั้น ๆ จากถ้อยคำสนทนาทำให้ผู้อานค่อย ๆ ทราบถึงสถานะของตัวละครทั้งสอง จนเข้าสู่ประเด็นสำคัญของเรื่องคือสาเหตุที่ผู้ชายคนกลางไม่ยอมไป “ร่วมกินโต๊ะ” กับฝ่ายหญิงที่เป็นแขก จนหล่อนต้องบุกมาถึงถิ่น

            ในความเห็นของผม เรื่อง “ร่วมกินโต๊ะ” แม้จะเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของเรื่องสั้นทั่วไป ไม่ว่าจะในเรื่องการมีตัวละครน้อย มีเหตุการณ์เพียงเหตุการณ์เดียว รวมทั้งมีการหักจบแบบ “หักมุม” เช่นลักษณะเรื่องสั้นรุ่นก่อน แต่ทั้งพล๊อตและตอนจบนั้น ผู้อ่านสามารถจะคาดเดาได้ล่วงหน้าแล้ว ทำให้หย่อนความสนุกลงไปอย่างน่าเสียดาย ผมคิดว่าคุณ “ทวิรท” เป็นคนที่มีฝีมือในการเขียนหนังสือ หากได้พล๊อตซึ่งมีเนื้อหาที่น่าสนใจและลงตัวมากกว่านี้ ก็จะเป็นการเปิดโอกาสให้คุณ “ทวิรท” แสดงความสามารถได้เต็มที่ขึ้นครับ

 

ประภัสสร เสวิกุล

1 มีนาคม 2553

                               

  

   
 
 



คลีนิกเรื่องสั้น

รายการชีวิต
โจรปริญญา(ตี)
มือศิลป์ article
Love is....
อกแกก็อกฉัน...อกฉันก็อกแก article
ภาพของฉัน article
คืนข้ามปี article
เหรียญบาทกับโบสถ์กลางน้ำ article
ใส...ซื่อ...บริสุทธิ์ (ใจ) article
นิยายรัก ฉบับป้าหมู article
สายน้ำที่ขาดหาย article
อรุณรุ่ง article
บ้านนั้นเขามีงานศพ article
หีบเชี่ยนหมากของอ้ายแก้ว article
การผ่านพ้นแห่งยุคสมัย article
แม่น้ำเจ้าพระยา article
เธอสุขได้อย่างไรเมื่อผองชนทุกข์ยากลำเค็ญ article
เมื่อโลกนี้ไร้สีสัน... article
ลั่น article
เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบิน article
แหว่ง article
รุ้งกินน้ำของปานวาด article
กล่องความทรงจำเก่า...และเงารัก article
จอมโจรหนอนหนังสือ article
มาลัยวรรณกรรม article
ห้องแห่งมิติอนันต์ article
ครูจันทร์ผ่อง ของแม่ article
จุกน้ำปลา...พาโชค article
เวลาของพ่อ article
การค้นพบตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเอง article
เพียงภาพในวัยเยาว์ article
น้ำตาลทราย article
การเดินทางของชายชรา article
พันธะพรหมลิขิต article
บทเรียนน้ำตา article
กลางเมืองหลวง article
ประตูที่ถูกเลือก article
ร้องเรือ: ลำนำที่ผันแปร article
ดาวน์ความสำเร็จ article
ไอ้หมา article
คุณย่ากับคุณป้าข้างบ้าน article
ข้างหลังภาพนั้น article
วัฏพินาศแห่งสยามประเทศ article
คลีนิกเรื่องสั้น 16 article
หรือฉันเองที่แตกต่าง article
เด็กชายวิสรุจณ์...ซุกซน article
ใบไม้เปลี่ยนสี article
มรดกพ่อ article
ก้าวแรกของนักล่าดวงจันทร์ article
เพื่อนตาย article
หุ่นยนต์สังกะสี article
คิดถึงพ่อ article
สาวหน้าใสกับหัวใจน้องเหมียว article
แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ article
ก็เพราะว่า...เรารักนาย article
อ้อมกอดทะเล article
เรือของพ่อ article
ไม่โกรธใช่ไหม article
ในความทรงจำ article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ