ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


เพลงสองเพลง
    

           

           

ก่อนอื่น ผมขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของทหารและผู้ชุมนุมที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่ถนนราชดำเนินและบริเวณใกล้เคียง เมื่อวันที่ 10 เมษายน ที่ผ่านมา ซึ่งผมเชื่อว่าเป็นสิ่งที่คงไม่มีคนไทยที่จิตใจเป็นปกติดีคนไหนอยากจะให้เกิดขึ้นในบ้านเมืองของเราอย่างแน่นอน

            ประเทศไทยของคุณและผมได้ผ่านเหตุการณ์รุนแรงและความขัดแย้งทางการเมืองมาหลายต่อหลายครั้ง เอาแค่ยุคใกล้ ๆ ก็คงเป็นเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 และเหตุการณ์ทมิฬ 2535 ซึ่งบุคคลหลายคนที่มีส่วนร่วมในเหตุการณ์เหล่านั้นก็ยังมีชีวิตและมีบทบาทอยู่ในสังคม แต่ที่น่าสังเกตประการหนึ่งก็คือคนบางคนที่เคยได้เคลื่อนไหวต่อสู้ในเหตุการณ์ดังกล่าว ยังคงไม่เลิกราการต่อสู้แบบเก่า ๆ หรือความคิดเดิม ๆ และยังพยายามที่จะปล้ำผีลุกปลุกผีนั่ง ทั้ง ๆ ที่สถานการณ์ของโลกและของประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงไปจากอดีตอย่างสิ้นเชิง เวลานี้ไม่มีการต่อสู้ระหว่างทุนนิยมกับสังคมนิยมอีกต่อไปแล้ว เพราะประเทศสังคมนิยมได้หันมาใช้ระบอบทุนนิยมในภาคเศรษฐกิจอย่างได้ผล และก็ไม่มีการต่อสู้ระหว่างศักดินากับชาวไร่ชาวนา เพราะทุกฝ่ายกลายเป็นกลไกของการผลิต โดยเฉพาะเมืองไทยเราเองก็มีพัฒนาการทางสังคมและการเมืองอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าบางครั้งการพัฒนานั้นจะสร้างความเจ็บปวดและขมขื่นก็ตาม แต่นั่นก็ควรจะเป็นบทเรียนในการปรับตัวเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย มากกว่าการดึงดื้อกระทำตามความคิดความเห็นของตนเองหรือตกอยู่ในใต้อำนาจของความอาฆาตพยาบาทโดยไม่ยอมรับรู้รับฟังอะไรทั้งสิ้น

            แน่นอนว่าการเมืองเป็นเรื่องของอำนาจ ทั้งการแสวงหาอำนาจ การครองอำนาจ และการใช้อำนาจ แต่สิ่งเหล่านี้ก็ย่อมมีกฎกติกาและจรรยาบรรณเพื่อควบคุมให้อำนาจนั้นเป็นไปตามทำนองคลองธรรม การกระทำใด ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ และรักษาอำนาจ โดยไม่คำนึงถึงกติกา และความผิดถูกชั่วดี หรือการใช้อำนาจโดยไม่เป็นธรรม ล้วนเป็นเรื่องที่ชั่วร้ายทั้งสิ้น

            การชุมนุมเพื่อแสดงความคิดเห็นทางการเมืองโดยสงบ สันติ และปราศจากอาวุธ นั้น เป็นสิทธิของคนไทยที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย แต่ก็ควรคำนึงด้วยว่าการชุมนุมนั้นต้องไม่ก้าวล่วงสิทธิของบุคคลอื่น ทำให้บุคคลนั้นได้รับความไม่ปลอดภัย ความเดือดร้อนรำคาญ หรือความไม่สะดวกในการดำเนินชีวิตประจำวัน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นผู้เสียหายก็ย่อมมีสิทธิที่จะได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายด้วยเช่นกัน

            และถ้าการชุมนุมนั้นนำไปสู่การใช้กำลังหรือใช้อาวุธจนก่อให้เกิดความสูญเสียแก่ชีวิต เสรีภาพ และทรัพย์สิน ของผู้อื่นรวมทั้งเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติงานตามหน้าที่โดยปราศจากอาวุธด้วยแล้ว นอกจากผู้กระทำและผู้บงการจะมีโทษทางอาญาแล้ว ยังเข้าข่ายการก่อจลาจล การก่อการร้ายหรืออาจจะรุนแรงถึงขั้นกบฏในพระราชอาณาจักร ซึ่งความผิดเหล่านี้เป็นความผิดขั้นอุกฤษณ์ ซึ่งไม่สามารถจะยอมความหรือเจรจาต่อรองใด ๆ ได้

            คนเรานั้นมักจะมีวิธีคิดและวิธีทำในแบบที่ตนเองคุ้นเคย อย่างเช่นนักเคลื่อนไหวในสมัย

14 ตุลา-6 ตุลา หรือพฤษภาทมิฬ บางคน ที่ยังคงยึดถือรูปแบบของการชุมนุมใหญ่โดยคาดหวังว่าจะมีทหารใช้กำลังเข้าปราบปรามเช่นในอดีต เพื่อจุดชนวนของความวุ่นวายในบ้านเมืองอันจะนำไปสู่อำนาจและความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ที่ตนต้องการ นายกรัฐมนตรีก็ใช้วิธีการแก้ปัญหาเหมือนการบรรยายวิชารัฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัย อธิบายขั้นตอน และข้อจำกัดข้อยกเว้นต่าง ๆ อย่างละเอียดลออ ขณะเดียวกันก็กันตัวเองออกจากความรับผิดชอบทุกอย่าง ด้วยการตั้งศูนย์ปฏิบัติการพิเศษ ทั้ง ศอ.รส และ ศอ.ฉ ที่มีรองนายกฯ ฝ่ายความมั่นคง นั่งเป็นประธาน แถมยังจะยืมมือศาลมาจัดการผู้ชุมนุม ทั้ง ๆ ที่ ศอ.รส เองก็มีอำนาจอย่างเต็มที่อยู่แล้ว หรือการสั่งถอนสั่งถอยกำลังเหมือนเล่นเกมกด จนทำให้หลายคนอดนึกถึงเพลง “หน้อมแน้มไปหน่อย” ของบิลลี่

 โอแกน ไม่ได้

            ครับ และก็คงช่วยไม่ได้ที่คนไทยซึ่งเคยเห็นแต่ภาพของนายกรัฐมนตรีที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยว และภาพทหารหาญของชาติทีมีเกียรติภูมิ มีศักดิ์ศรี และความองอาจกล้าหาญ จะนึกถึงเพลง “สยามานุสติ” และคำประกาศ “ข้าพเจ้าขอรับผิดชอบแต่ผู้เดียว” ขึ้นมาลอย ๆ ไม่ได้เหมือนกัน

                                           

.....................................
                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันพุธที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553

                   

ภาพจาก http://www.bangkokbiznews.com

 

 



วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ