ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


หลักของชาติ
                

                     

                               

            วันที่ 24 มิถุนายน เมื่อ พ.ศ.2475 เป็นวันเปลี่ยนแปลงการปกครองของไทยจากระบอบ

สมบูรณาญาสิทธิราช เป็นระบอบประชาธิปไตย และสิ่งที่ถือเป็นสัญลักษณ์ของประชาธิปไตย

ก็คือรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นธรรมนูญหรือกฎหมายแม่บทของการปกครองแผ่นดิน ดังที่มีการสร้าง

อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยขึ้นเป็นที่ระลึก วันที่ 24 มิถุนายน ของทุกปี ถือว่าเป็นวันสำคัญวันหนึ่ง มีเพลงที่ขึ้นต้นว่า “24 มิถุนายน มหาศรีสวัสดิ์ ปฐมฤกษ์ของรัฐธรรมนูญฯ” และสิ่งที่ถือเป็นหลักของชาติ นับจากหลัง ปี 2475 ถึงก่อนการรัฐประหารของจอมพลสฤษดิ์  ธนะรัชต์  ใน พ.ศ.2500 ก็คือ “ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และรัฐธรรมนูญ” แต่หลังการปฏิวัติครั้งที่สองของจอมพลสฤษดิ์ ในปี 2502 ความสำคัญของรัฐธรรมนูญก็เลือนหายไป และหลักของชาติก็เหลือเพียง “ชาติ ศาสน์ กษัตริย์”

            สาเหตุสำคัญที่ทำให้รัฐธรรมนูญหลุดลอยไปจากการเป็นหลักของชาติ ก็เพราะภายหลังการปฎิวัติครั้งที่สอง จอมพลสฤษดิ์ได้จัดให้มีการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญที่ใช้เวลาในการร่างยาวนานมาก แม้ว่าจอมพลสฤษดิ์จะถึงอสัญกรรมในปี 2506 แต่จอมพลถนอม กิตติขจร ที่สืบอำนาจแทนที่ ก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาร่างรัฐธรรมนูญต่อมา จนถึงปี 2515 รวมเวลาเกือบ 13 ปี เนื่องจากไม่มีรัฐธรรมนูญ  จะถือว่ารัฐธรรมนูญเป็นหลักของชาติก็คงจะกระไรอยู่

            หลังการเรียกร้องรัฐธรรมนูญ และเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ถึงแม้ว่าสามหลักสำคัญของชาติจะยังคงอยู่ แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาก็คือคำว่า “ประชาชน” แม้แต่ค่ายหรือที่ทำการของทหารหลายแห่งก็ยังมีคำขวัญตัวโต ๆ ไว้หน้าทางเข้าว่า “เพื่อชาติ ศาสน์  กษัตริย์ และประชาชน” แต่ก็ไม่มีใครนึกถึงรัฐธรรมนูญอีกต่อไป และปล่อยให้รัฐธรรมนูญเป็นสิ่งที่จะถูกย่ำยีบีฑาอย่างไรก็ได้ แม้แต่รัฐธรรมนูญ ฉบับ พ.ศ.2540 ที่ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่เป็นประชาธิปไตยมากที่สุด และดีที่สุดฉบับหนึ่งก็ตาม

            เรื่องรัฐธรรมนูญนั้น ผมคิดว่ามันได้ผ่านไปแล้ว และคงไม่มีทางที่จะกลับมาเป็นหลักของชาติได้อีก แต่ ณ เวลานี้ เราควรที่จะตั้งคำถามตัวเราเองว่า หลักของชาติทั้งสามหลักในปัจจุบันนี้นั้น เราได้ดูแลรักษาให้มั่นคงดีหรือเปล่า หรือปล่อยให้มอดปลวกมากัดกินจนผุกร่อน ปล่อยให้คนมาโยกคลอน ปล่อยให้ชำรุดทรุดโทรมไปกับกาลเวลา ฯลฯ ผมเชื่อว่าที่ไทยยังคงเป็นไทยอย่างในทุกวันนี้ ก็เพราะเรามีเสาหลักที่แข็งแรงค้ำยันประเทศอยู่ แต่ถ้าเราปล่อยปละละเลยไม่ซ่อมบำรุงเสาหลักของเรา หรือเอาแต่โหนเสาอยู่อย่างนี้ ก็เป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงเป็นอย่างยิ่ง

            คนไทยนั้นขึ้นชื่อในเรื่องลืมอะไรได้ง่ายดาย แต่ลืมอะไรก็ลืมไปเถอะครับ ขออย่าลืมนึกถึงสิ่งที่เป็นหลักของชาติ และอย่าลืมว่าหลักทั้งสามนั้นให้ร่มเงาเพื่อพวกเราได้พักพิงและดำรงชีวิตมาหลายชั่วอายุคนแล้ว

            โดยเฉพาะอย่างยิ่งอย่าลืมถามตัวเองว่า หากไม่มีสามเสาหลักดังกล่าว เราท่านจะอยู่กันอย่างเป็นสุขสบายเช่นนี้หรือครับ?

                                             

 

.....................................
                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันศุกร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2553

 

 

                              

 
 



วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ