ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


Love is....
 

ช่วงบ่ายของวัน...ที่ร้านกาแฟซึ่งตอนนี้ไม่ค่อยมีคนมากนัก เพราะฝนที่ตกค่อนข้างหนัก....

บรรยากาศแบบนี้ทำให้ใครบางคนนั่งนึกถึง....

วันนั้น...ที่ก็เหมือนวันนี้ที่ฝนตก แต่มีบางอย่างที่ต่างออกไปคือไม่มีใครอีกคนที่นั่งด้วย

.....

ความรักของฉันมันเริ่มด้วยคำว่า...ขอโทษ…

เมื่อ 3 เดือนก่อน

“ยูกิ....”

หญิงสาวเจ้าของชื่อหันมาทางต้นเสียง

“ยังไม่กลับอีกเหรอ ? ฝนจะตกแล้วนะ กลับได้แล้ว”

เธอทำหน้าไม่พอใจ

“ก็กำลังจะกลับแล้วนี่ไง ทำไมชอบไล่จังนะ”

“ไม่ได้ไล่นะ แค่นี้ก็น้อยใจล่ะ เรารึอุตสาห์เป็นห่วง”

คราวนี้เป็นเพื่อนเธอที่เริ่มงอนขึ้นมาซะแล้ว

“...งอนเหรอ...?” ยูกิถามพลางโอบไหล่เพื่อน

“....”

“ไม่ตอบเหรอ ถ้าไม่ตอบฉันกลับแล้วนะ ไปล่ะ” พูดจบก็สะพายกระเป๋าแล้วก็เดินไป

เมื่อเพื่อนสนิทหันมา

“เดี๋ยวสิ...รอด้วย” แล้วเธอก็วิ่งตามไปทันที

เมื่อทั้งคู่เดินมาจนเกือบถึงหน้าบริษัท เพื่อนสนิทก็พูดขึ้นว่า

“ยูกิ...วันนี้ฉันมีเดทนะ กลับเองได้ไหม?”

หญิงสาวหันไปค้อนให้

“เมื่อกี้ไล่ให้ฉันรีบกลับบ้าน พอมาตอนนี้ก็จะทิ้งชั้นให้กลับคนเดียว”

“น่านะ...”เพื่อนสาวพูดอย่างอ้อนๆ

ยูกิพยักหน้า “อืม...ไปเถอะ เดี๋ยวเขาจะรอนาน”

“เจอกันพรุ่งนี้นะ” พูดจบเพื่อนสาวก็แยกไปทันที

“เฮ้อ...” หญิงสาวถอนหายใจออกมา “กลับคนเดียวก็ได้”

ระหว่างนั้น... ฝนก็ตกลงมา ทุกคนต่างก็เร่งรีบหาที่หลบฝนกันใหญ่ ยูกิเองก็เช่นกันจึงรีบไปที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่อยู่ไม่ห่างจากออฟฟิศ

แต่ด้วยความรีบเร่งเลยไม่ได้มองทาง จึงทำให้ชนกับใครบางคน

“อุ๊ย...”

“ขอโทษครับ / ขอโทษค่ะ”

ยูกิเงยหน้าขึ้นมา....แต่...ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาคนนั้นเลยจูงมือเธอเข้าไปที่ร้านกาแฟ

“.....” ยูกิได้แต่เดินตามและก็นึกแปลกใจว่าทำไมถึงได้ไม่ขัดขืนอะไรเลย

เมื่อเข้ามาในร้าน แทบทุกที่นั่งมีคนจับจอง

เขาคนนั้นก็พาเธอมาหานั่งที่มุมหนึ่งของร้าน

“.....” หญิงสาวยังคงไม่เอ่ยอะไรออกมา

“รับอะไรดีคะ” พนักงานถามทันทีที่ยื่นเมนูให้ทั้งคู่

ชายหนุ่มเหลือบมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนหันไปพูดกับพนักงาน

“กาแฟร้อน แล้วคุณ....”

“เอ่อ...ขอเป็นชาร้อนดีกว่าค่ะ” ยูกิหันไปพูดกับพนักงาน

เมื่อพนักงานเดินห่างออกไป ยูกิที่นั่งนิ่งมาตั้งแต่แรกก็เริ่มมีปฏิกิริยา

“เอ่อ...คุณ...เรารู้จักกันด้วยเหรอ”

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆออกมาพร้อมกับส่ายหน้า

“....”

“แล้วทำไม...

“หรือว่าคุณจะตากฝนอยู่ข้างนอก หืม?”

“.....”

หญิงสาวชักสีหน้านิดๆ และหันหน้ามองไปทางหน้าต่างโดยไม่สนใจชายหนุ่มตรงหน้า

เขาเห็นท่าทางเธอแล้วก็ยิ้มออกมา

“คุณมีแฟนแล้วหรือยัง?”

ยูกิหันมาตอบทันที

“ทำไมเหรอ มีหรือไม่มีแฟนน่ะ”

“.....” ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มๆ

แล้วทั้งคู่ก็นั่งดื่มอย่างเงียบๆ

..............................

เมื่อสังเกตว่าสายฝนที่ตกมาตอนแรกนั้นได้หยุดลงแล้วและตอนนี้เธอก็ควรจะกลับบ้านได้สักที

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง”

เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ายูกิหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

“.....”

เขายิ้มให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันก็ขอตัว” เธอก้มหัวนิดๆ

ระหว่างที่ลุกขึ้นชายหนุ่มคว้าข้อมือเธอไว้ ยูกิหันไปมอง

“ถ้าผมอยากเจอคุณอีก...ได้ไหม?”

“.....”

“ผมอากิระ...มุราคาวะ อากิระ”

..................................

เช้าวันต่อมา....เมื่อหญิงสาวเห็นเพื่อนสนิทมาพร้อมกับแฟนจึงได้แต่ยิ้ม

“ยูกิ”

“หืม

“เป็นอะไรไปเหรอ เหมือนคนนอนไม่พอเลยนะ”

ยูกิได้แต่ส่ายหน้าแล้วก็เดินไปอย่างเงียบๆ

เมื่อเดินมาถึงห้องทำงาน เลขาก็เดินตามเข้ามาพร้อมกับแจ้งการประชุมของแต่ละวัน

“ตอนสิบโมงมีการประชุมกับผู้บริหารของบริษัท....”

ยูกิได้แต่ฟัง แต่สิ่งที่เลขาพูดมาไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด....

เมื่อเลขาเดินออกจากห้องแล้ว เธอก็เดินมานั่งที่โซฟาพร้อมกับถอนหายใจดังๆ

“เฮ้อ...”

‘ทำไมนะ...ทำไมต้องเป็นเเบบนี้ด้วย...’

.........

เมื่อถึงเวลาประชุม หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องประชุมกับประธานบริษัท

“ท่านประธานซากุระอิ โทโฮ และ…” ผู้จัดการกล่าวต่อ “...คุณซากุระอิ ยูกิครับ”

หญิงสาวโค้งคำนับและก็ชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

“ท่านนี้คือท่านประธานมุราคาวะ โยอิจิ และคุณมุราคาวะ อากิระครับ”

“คนนี้นะเหรอ ที่ว่าเป็นดั่งดวงใจนะ” มุราคาวะ โยอิจิพูดหยอกทันทีที่เห็นหน้าลูกสาวของเพื่อน

โทโฮและโยอิจิก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน แต่หญิงสาวไม่ได้รู้สึกแบบนั้นด้วยเลย

เมื่อยูกิก็หันไปอีกทางก็พบกับรอยยิ้มของชายหนุ่มที่พบกันเมื่อวาน

“....”

ยูกิได้แต่นั่งเงียบตลอดการคุยเจรจา แต่ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของใครบางคนจนกระทั่งจบการประชุม

เมื่อเธอเก็บของเสร็จแล้วและกำลังจะลุกเดินไป

“ยูกิ”

เธอหันไปทางคนเรียก

“.....”

“ผมหิวแล้ว ไปทานข้าวกันเถอะ”

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่หิว” พูดจบหญิงสาวก็เดินไปทันที

ชายหนุ่มยังคงเดินตามเธอไปจนถึงห้องทำงานของเธอ

“แล้วคุณจะเดินตามฉันมาทำไม”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมอยากรู้จักคุณ”

“คุณก็รู้จักฉันแล้วนี่ ส่วนเรื่องทานข้าว...ฉันว่าคุณไปชวนคนอื่นเถอะ”

เขายิ้มให้เธอก่อนจะออกแรงดึงเธอให้ไปกับเขา

“...นี่ คุณ...”

“ถ้าคุณไม่ทานเดี๋ยวไม่มีแรงทำงานนะ”

“….”

ยูกิเงียบและก็ยอมไปโดยไม่ขัดขืนเขาเลย

ทำไมนะ ทำไมถึงยอมให้เขาทำตามใจแบบนี้ถึงสองครั้งแล้วนะ

........

ชายหนุ่มก็มาหายูกิทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน

ขณะที่เธอทำงานอยู่

“คุณ...”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามา

“....” อากิระเดินยิ้มเข้ามานั่งที่โซฟา

“ไม่มีงานทำรึไง” พูดจบเธอก็หันไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์

“ก็ทำอยู่นี่ไง” เขาพูดขณะหยิบหนังสือของหญิงสาวที่วางไว้บนโต๊ะมาอ่าน

ยูกิหันมามองคนตรงหน้าแวบหนึ่ง และหันไปสนใจกับงานตรงหน้าต่อ

ชายหนุ่มก็นั่งอ่านนิตยสารเงียบๆ โดยไม่รบกวนอีกฝ่ายที่นั่งทำงานเงียบๆ เช่นเดียวกัน  

การมาของเขาทำให้ทุกคนที่นี่เห็นเป็นภาพชินตา

ทำไมจะไม่รู้ว่าเขามาทำไม

แต่ถ้าไม่พูดออกมา อีกฝ่ายก็ไม่อาจแน่ใจได้

....................

เวลาผ่านล่วงเลยไปจนกระทั่งตะวันลาลับฟ้าไปแล้ว หญิงสาวก็กำลังเตรียมตัวเก็บของเพื่อจะกลับบ้าน

และเธอก็มองไปที่โซฟาซึ่งคนที่นั่งอยู่ตอนนี้ลุกขึ้นและก็เดินไปหาเธอ

“ผมไปส่งนะ” อากิระยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี

เธอหันมายิ้มให้

“ขอบคุณนะ แต่วันนี้ฉันจะกลับบ้านกับพ่อ”

ชายหนุ่มอึ้งไปนิดๆ ที่อีกฝ่ายอ้างเหตุผลขึ้นมา

“ไปล่ะนะ....บาย”

ยูกิยิ้มให้พลางเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนอยู่คนเดียวในห้อง

ทุกครั้งที่ผ่านมาเขาใช้วิธีขอร้องแกมบังคับ และทำไมวันนี้จะทำแบบเดิมไม่ได้ แล้วเขาก็เดินยิ้มออกไป

………

เมื่อหญิงสาวจะก้าวขึ้นรถ

“ยูกิ”

เสียงเรียกที่ค่อนข้างดังทำให้ยูกิชะงักและหันไปมองทางต้นเสียงทันที

แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นเขาตามมา

 “......”

เมื่อเขาเดินมาที่รถ อากิระก็โค้งคำนับให้กับคนที่อยู่ในรถ

“สวัสดีครับ คุณลุง”

“อ้าว อากิระเองเหรอ”

“ครับ คือผมจะพายูกิไปทานข้าวนะครับ”

“อ้าว...อย่างงั้นเหรอ” แล้วโทโฮก็หันไปมองหน้าลูกสาว “อืม...” โทโฮหันไปคุยกับชายหนุ่ม

“ไว้วันหลังละกันนะ เพราะว่าวันนี้ลูกสาวลุงคนโตเขากลับมาจากสวิส”

อากิระเหลือบไปเห็นหน้าของหญิงสาวที่แอบยิ้มสะใจ และก็หันไปพูดกับพ่อของหญิงสาว

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ งั้นผมลาล่ะครับ”

ชายหนุ่มโค้งลา แล้วก็เดินไปที่รถ

“....”

ยูกิได้แต่มองตาม และแหงนมองท้องฟ้าเพราะฝนที่เริ่มตกปรอยๆ ลงมา

..................

และแล้วความรักของฉันก็จบด้วยคำว่า...ขอโทษ

เพราะว่า...วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอเขา

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร....

............

ยูกิยังคงนั่งอยู่ในร้านกาแฟที่ได้เจออากิระเป็นครั้งแรก...ข้างนอกฝนยังคงตกอยู่...

หญิงสาวได้แต่มองสายฝนที่ยังคงตกอยู่อย่างไม่รู้ว่าจะหยุดได้เมื่อไหร่

“สวัสดีค่ะ สองท่านนะคะ”

เสียงพนักงานดังขึ้นและก็เรียกความสนใจของหญิงสาวให้หันไปมอง แต่เมื่อเธอหันมาดูคนที่เพิ่งเข้ามาในร้าน

“...”

ภาพที่เห็นตรงหน้า ผู้ชายคนนั้น...อากิระมากับผู้หญิง

ความรู้สึกตอนนี้มันคงไม่เจ็บ ถ้ามือของชายหนุ่มไม่ได้กุมมือของผู้หญิงคนนั้นไว้

“คุณค่ะ...ฝนกำลังตกหนักอยู่เลยนะคะ”

เสียงพนักงานอีกคนร้องเสียงดังจนคนร้านหันมามอง เพราะว่ายูกิเดินออกจากร้านไปแล้ว

ยูกิไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไม รู้แต่ว่าไม่อยากเห็น.....

มันรู้สึกเจ็บ....

..........................................

หญิงสาวเดินเข้าห้องทำงานด้วยหน้าตาซีดเซียว อาจเป็นเพราะเดินตากฝนและเมื่อคืนก็นอนไม่หลับ

“สวัสดีค่ะ...คุณยูกิคะ....” เลขาเดินตามเธอเข้ามาในห้อง

“....” ยูกิได้แต่พยักหน้ารับ

“วันนี้....มีนัดเจรจากับบริษัทมุราคาวะตอนสิบโมงนะคะ”

ยูกินิ่งไปทันทีที่ได้ยิน

เมื่อถึงเวลาประชุม ยูกิก็ได้พบกับอากิระอีกครั้ง

หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรทั้งนั้นตลอดการประชุม

“.....”

โทโฮสังเกตเห็นลูกสาวนั่งนิ่งผิดปกติเลยถามขึ้นตอนประชุมเสร็จ

“ยูกิ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“....” ยูกิได้แต่ส่ายหน้าและก็เดินออกจาห้องไปทันที

แค่เห็นหน้าผู้ชายนั้น...น้ำตาก็พาลจะไหลออกมา

เธอเดินกลับมาที่ห้องทำงานเพื่อที่จะหยิบกระเป๋าและเมื่อเธอกำลังจะเดินออกจากห้อง ใครคนหนึ่งเดินเข้ามา

ยูกิเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็น

ชายหนุ่มเดินเข้ามาและก็โอบกอดเธอไว้

“....”

“....”

ในที่สุดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมา

“....ทำไม....ทำไม....”

“ยูกิ…”

“ชั้น...เจ็บ...เวลาที่เห็นคุณอยู่กับผู้หญิงคนนั้น….”

“....”

“ชั้นเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้....”

ทั้งๆ ที่ไม่ชอบให้เขาบังคับ แต่ก็ไม่เคยขัดขืนเขาได้เลยสักครั้ง

ทั้งๆ ที่ปากก็ปฏิเสธ แต่ก็ยอมทำตามทุกครั้ง

เกลียดตัวเองจริงๆ

น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

“ผมขอโทษ....” อากิระยังคงกอดเธอไว้

“ปล่อย....ปล่อย...”

ยูกิพยามยามดิ้นเพื่อให้ตัวเองออกมาจากอ้อมกอด

“ยูกิ...ผมรักคุณ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นทันที “ผมรักคุณ...”

หญิงสาวนิ่งไปทันทีที่ได้ยิน

“....”

“ที่จริงผมควรบอกคุณก่อนว่าผมจะไม่อยู่....ผมขอโทษที่ทิ้งให้คุณอยู่ที่นี่คนเดียว”

 เขายังคงพูดต่อเมื่อเห็นเธอเงียบ

“แล้วผู้หญิงที่คุณเห็นที่ร้านกาแฟเมื่อวานเธอเป็นน้องสาวผมเอง”

“....” ยูกิอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน

“แต่ว่า...ที่คุณเป็นแบบนี้ก็ทำให้ผมรู้ว่าคุณเองก็รักผมเหมือนกัน”

หญิงสาวรู้สึกอายและไม่กล้าที่จะสบตา

“.....”

อากิระยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

ชายหนุ่มยังคงกอดยูกิไว้อยู่อย่างนั้นสักพัก แล้วก็จูงมือเธอออกไปทันที

“เราไปกันเถอะ”

 

 

 

คลินิกเรื่องสั้น 57

Love is…

โดยคุณ NinG

 

            เรื่องราวของความรัก ความเข้าใจผิด ความสุข ความเศร้า เสียงหัวเราะ และร้องไห้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอสำหรับคนที่มีความรัก โดยเฉพาะความรักในวัยหนุ่ม-สาว หรือรักครั้งแรก ซึ่งผมเชื่อว่าทุก ๆ คนก็คงเคยผ่านเหตุการณ์เหล่านี้มาด้วยกันทั้งนั้น

            ถ้าจะถามว่า “ความรักคืออะไร?” แต่ละคนก็คงจะมีคำตอบไปคนละอย่างสองย่าง ตามประสบการณ์ที่ได้รับ บางคนอาจเป็นความซาบซึ้งประทับใจอย่างไม่มีมีวันลืมเลือน แต่บางคนก็อาจเป็นความเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบไม่อยากจะนึกถึงมันอีก ซึ่งอารมณ์ และความรู้สึกในความรักของแต่ละคนก็ย่อมที่จะแตกต่างกันไปเช่นกัน

            Love is…อาจจะเป็นเรื่องของความรักแบบง่าย ๆ ที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเริ่มต้นด้วยความบังเอิญ ตามมาด้วยความผูกพัน ก่อนจะเป็นความผิดหวังเมื่อเขามีคนอื่น และจบด้วยการเฉลยว่าที่แท้แล้วเป็นเรื่องที่เข้าใจผิดไปเอง

            เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นในแนววัยรุ่น ไม่มีขึ้นต้น ไม่มีลงท้าย ไม่ให้รายละเอียดของตัวละครจนคนอ่านไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มและหญิงสาวในเรื่อง ไม่มีคำบรรยายนอกจากบทสนทนาและไม่ทราบแม้กระทั่งว่าเหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นที่ไหนในโลก นอกจากจะคาดเดาเอาเองจากชื่อของตัวละครว่าน่าจะเกิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่น

            ในความรู้สึกของผม เรื่องสั้นเรื่องนี้มีลักษณะที่เหมาะกับหนังสือการ์ตูนภาพญี่ปุ่น  ซึ่งคนอ่านสามารถอ่านคำพูดของตัวละครประกอบไปกับภาพ อันจะช่วยให้เข้าใจเรื่องราวได้อย่างชัดเจนขึ้นอย่างไรก็ตาม ผมยังชอบในความใสปิ๊งของเรื่อง และเชื่อว่าผู้เขียนสามารถจะพัฒนาฝีมือการเขียนต่อไปได้...ขอเอาใจช่วยครับ

 

 

ประภัสสร เสวิกุล

18 มิถุนายน 2553






คลีนิกเรื่องสั้น

รายการชีวิต
โจรปริญญา(ตี)
มือศิลป์ article
อกแกก็อกฉัน...อกฉันก็อกแก article
ร่วมกินโต๊ะ
ภาพของฉัน article
คืนข้ามปี article
เหรียญบาทกับโบสถ์กลางน้ำ article
ใส...ซื่อ...บริสุทธิ์ (ใจ) article
นิยายรัก ฉบับป้าหมู article
สายน้ำที่ขาดหาย article
อรุณรุ่ง article
บ้านนั้นเขามีงานศพ article
หีบเชี่ยนหมากของอ้ายแก้ว article
การผ่านพ้นแห่งยุคสมัย article
แม่น้ำเจ้าพระยา article
เธอสุขได้อย่างไรเมื่อผองชนทุกข์ยากลำเค็ญ article
เมื่อโลกนี้ไร้สีสัน... article
ลั่น article
เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบิน article
แหว่ง article
รุ้งกินน้ำของปานวาด article
กล่องความทรงจำเก่า...และเงารัก article
จอมโจรหนอนหนังสือ article
มาลัยวรรณกรรม article
ห้องแห่งมิติอนันต์ article
ครูจันทร์ผ่อง ของแม่ article
จุกน้ำปลา...พาโชค article
เวลาของพ่อ article
การค้นพบตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเอง article
เพียงภาพในวัยเยาว์ article
น้ำตาลทราย article
การเดินทางของชายชรา article
พันธะพรหมลิขิต article
บทเรียนน้ำตา article
กลางเมืองหลวง article
ประตูที่ถูกเลือก article
ร้องเรือ: ลำนำที่ผันแปร article
ดาวน์ความสำเร็จ article
ไอ้หมา article
คุณย่ากับคุณป้าข้างบ้าน article
ข้างหลังภาพนั้น article
วัฏพินาศแห่งสยามประเทศ article
คลีนิกเรื่องสั้น 16 article
หรือฉันเองที่แตกต่าง article
เด็กชายวิสรุจณ์...ซุกซน article
ใบไม้เปลี่ยนสี article
มรดกพ่อ article
ก้าวแรกของนักล่าดวงจันทร์ article
เพื่อนตาย article
หุ่นยนต์สังกะสี article
คิดถึงพ่อ article
สาวหน้าใสกับหัวใจน้องเหมียว article
แดร๊กคิวล่ากระหายเลือด...ของคุณ article
ก็เพราะว่า...เรารักนาย article
อ้อมกอดทะเล article
เรือของพ่อ article
ไม่โกรธใช่ไหม article
ในความทรงจำ article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ