ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


วิธีกินข้าวผัด
      

ผม                                            

         

          มีอาหารจานเดียวชนิดหนึ่งซึ่งปรากฏในเมนูของภัตตาคารระดับเหลาจนถึงร้านอาหารข้างถนนทั้งยังเป็นอาหารที่มีความหลากหลายมากกว่าอาหารชนิดอื่น- อาหารที่ผมกำลังพูดถึงนี้ก็คือ “ข้าวผัด” ครับ

            ผมไม่ทราบว่าข้าวผัดมีต้นกำเนิดมาอย่างไร แต่ถ้าให้เดา ก็ขอเดาว่าน่าจะเป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่สมัยที่ฝรั่งเข้ามาในเอเชียเมื่อราวสัก 100 กว่าปีก่อน และยุคนั้นถ้าจะให้โก้ก็ต้องมีแม่บ้านเป็นคนจีน มีกุ๊กเป็นคนจีน และมีคนใช้เป็นอินเดีย บรรดากุ๊กหรือพ่อครัวชาวจีนเหล่านี้ละครับ ที่น่าจะเป็นคนริเริ่มผัดข้าวผัดขึ้น ซึ่งต่อมาก็มีการพลิกแพลงเป็นข้าวผัดนานาชนิด ตามแต่เครื่องปรุงที่จะหาได้ และตามแต่รสนิยมของผู้บริโภค ซึ่งก็มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย

            ถ้าให้ไล่เรียงชื่อข้าวผัด ผมว่าคงต้องใช้เนื้อที่ทั้งคอลัมน์ แต่เอาที่เอ่ยชื่อแล้วหลายคนต้องน้ำลายสอ ก็มีเช่น ข้าวผัดหมู-เนื้อ-ไก่ ซึ่งถือเป็นข้าวผัดพื้น ๆ ข้าวผัดพริกที่แตกหน่อออกไปได้อีกมากมาย ข้าวผัดกุ้ง-ข้าวผัดปูซึ่งเมื่อก่อนถือเป็นอาหารมีระดับ ข้าวผัดน้ำพริกลงเรือ ซึ่งน่าจะเป็นข้าวผัดแบบไทย-ไทย จานแรก ข้าวผัดแหนม ข้าวผัดคะน้า-ปลาเค็ม ข้าวผัดหมูกรอบ ข้าวผัดไข่เค็ม ข้าวผัดปลาสลิด พวกนี้ล้วนเป็นข้าวผัดรุ่นหลัง ๆ เป็นต้น

            ผมจำได้ว่าในสมัยก่อน ข้าวผัดที่เป็นที่นิยมอย่างมากคือข้าวผัดที่ผัดกับช๊อสมะเขือเทศจนเป็นสีแดง  ซึ่งคุณรมย์ รติวัน นักเขียน-นักหนังสือพิมพ์ชื่อดังในยุคนั้น เคยนำเรื่องข้าวผัดสีแดงนี้มาเขียนเป็นเรื่องสั้น และข้าวผัดที่โด่งดังมากอีกจานหนึ่งคือข้าวผัดอเมริกัน ซึ่งไม่ได้มาจากอเมริกาและคนอเมริกันก็ไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน นอกจากที่เมืองไทยของเรานี่เอง ข้าวผัดชนิดนี้มีประวัติที่สืบค้นได้ว่า คุณหญิงสุรีย์พันธุ์ มณีวัต นักประพันธ์เจ้าของนามปากกานิตยา นาฏยะสุนทร เป็นคนทำข้าวผัดอเมริกันขึ้นเป็นครั้งแรกของโลก โดยในเวลานั้นคุณหญิงเป็นผู้จัดการร้านอาหารราชธานีภัตตาคาร ในสนามบินดอนเมือง ครั้งหนึ่ง ประมาณก่อนปี พ.ศ.2497 มีสายการบินสายหนึ่งสั่งจองอาหารเช้าและอาหารกลางวันแบบอเมริกัน ซึ่งประกอบด้วย ไข่ดาว ไส้กรอก น่องไก่ทอด ฯ เป็นจำนวนมาก แต่จู่ ๆ ก็ยกเลิกเที่ยวบินในวันนั้น ทำให้อาหารที่เตรียมไว้เหลืออยู่ คุณหญิงจึงนำอาหารเหล่านั้นมาดัดแปลงเป็นข้าวผัด และตั้งชื่อว่าข้าวผัดอเมริกัน

            การกินข้าวผัดให้อร่อยนั้น ต้องมีซ๊อสมะเขือเทศกับมัสตาร์ดช่วยชูรส และที่เป็นเอกลักษณ์โดยเฉพาะสำหรับข้าวผัดก็คือต้องใส่ซ๊อสมะเขือเทศกับมัสตาร์ดไว้ในถ้วยน้ำจิ้มที่มีสองช่อง ให้เห็นสีแดงกับสีเหลืองเด่นชัด ซ๊อสมะเขือเทศซึ่งบางตำราว่ามีแหล่งกำเนิดมาจากเมืองจีนแล้วถูกฝรั่งขโมยสูตรไปผลิตนั้น แม้จะมีสีเข้มข้นแต่รสชาติก็ไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนกับสี ตรงข้ามกับส่วนมัสตาร์ดที่มีสีสวยงามแต่ก็ทำให้คนที่กินเข้าไปโดยไม่ดูตาม้าตาเรือบรรลุสัจธรรมมานักต่อนักแล้ว ดังเรื่องเล่าว่าอาแปะคนหนึ่งเข้าไปสั่งข้าวผัดในภัตตาคารมากิน ด้วยความไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ตักมัสตาร์ดกินกับข้าวผัดเข้าไปเต็มเปา เสร็จแล้วก็นั่งน้ำตาไหลพราก คนที่นั่งกินอาหารโต๊ะข้าง ๆ ก็ถามว่าอาแปะลื้อร้องไห้ทำไม? อาแปะก็ตอบอย่างรักษาฟอร์มว่า อั๊วร้องไห้คิดถึงพี่น้องที่เมืองจีน ที่ไม่ได้มากินอาหารดี ๆ แบบนี้

            ครับ นั่นเป็นเรื่องเก่าที่ผมนำมาเล่าให้ฟัง แต่คนสมัยนี้รู้จักทั้งซ๊อสมะเขือเทศและมัสตาร์ดเป็นอย่างดีแล้ว และรู้วิธีว่าถ้าจะกินข้าวผัดให้อร่อย ตอนไหนควรจะต้องเติมซ๊อสมะเขือเทศ และตอนไหนจะต้องเติมมัสตาร์ดซึ่งอยู่ในถ้วยน้ำจิ้มใบเดียวกันนั้น

            เรื่องข้าวผัดก็เอวังด้วยประการฉะนี้

 

                                                   .....................................

                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก  วันจันทร์ที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2554

 

 

                      ภาพจาก http://www.khongkin.com

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ