ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot




บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
   

               

                เคยคิดไหมครับว่า ปัญหาระหว่างไทยกับกัมพูชาที่เกิดขึ้นในเวลานี้ มีสาเหตุสำคัญมาจากบาดแผลในใจของคนไทยและคนกัมพูชา และเป็นบาดแผลที่แต่ละฝ่ายต่างก็ไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกและไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องแผลของตนเป็นอันขาด

            ถ้าเรามองปราสาทหินบนเขาพระวิหารด้วยสายตาของคนทั่ว ๆ ไป ก็คงจะเห็นว่าเป็นเพียงโบราณสถานแห่งหนึ่ง แต่สำหรับคนกัมพูชาคงไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะเขารู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมและอารยธรรมของดินแดนที่เป็นประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน ขณะที่คนไทยส่วนใหญ่ก็คงไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอะไรกับปราสาทหินมากมายเท่าไหร่นัก หากแต่เรานึกถึงเรื่องการสูญเสียอาณาเขตที่เคยขึ้นอยู่กับเราให้แก่ฝรั่งเศสในยุคของการล่าอาณานิคมมากกว่า

            หากพูดกันตามความเป็นจริงแล้ว ในประเทศไทยก็มีปราสาทหินสมัยขอมอยู่หลายแห่ง เช่น ปราสาทหินพิมาย ที่นครราชสีมา ปราสาทหินพนมรุ้ง ที่จังหวัดบุรีรัมย์ ปราสาทหินศีขรภูมิ ที่สุรินทร์ ปราสาทหินโดนตวน ที่ศรีสะเกษ เป็นต้น ซึ่งหลายแห่งคนไทยก็อาจจะไม่รู้จักหรือสนใจที่จะไปชมเลยด้วยซ้ำ และประเทศไทยเองก็มีความไม่ชัดเจนเรื่องพรมแดนกับกัมพูชา รวมทั้งประเทศเพื่อนบ้านอื่น ๆ อยู่หลายจุด แต่ก็ไม่เป็นประเด็นเท่ากับพื้นที่ทับซ้อนบริเวณเขาพระวิหาร

            ขณะที่คนไทยมีบาดแผลในใจเรื่องการเสียดินแดนหลายครั้งหลายคราว กัมพูชาเองก็มีบาดแผลในใจเรื่องการเสียบ้านเสียเมือง ตั้งแต่สมัยโบร่ำโบราณ จนถึงการตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส และเหตุการณ์บ้านแตกสาแหรกขาด รวมทั้งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในสมัยเขมรแดง  ซึ่งทั้งการเสียดินแดน และการเสียบ้านเมือง เป็นเสมือนภาพหลอนในกระจกเงา ที่ทุกครั้งที่ไทยและกัมพูชามองดูเงาของตัวเองในกระจกเมื่อไหร่ก็จะต้องเห็นภาพหลอนและบาดแผลดังกล่าวทุกครั้งไป

            เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ หลายคนอาจจะมองเห็นได้ลาง ๆ ว่า จริง ๆ แล้วไทยไม่ได้มีความต้องการปราสาทหินบนเขาพระวิหารสักเท่าไหร่ แต่ไม่ต้องการที่จะเสียดินแดนที่ปราสาทหินตั้งอยู่ต่างหาก และกัมพูชาเองก็อาจจะไม่อยากได้พื้นที่ 4.6 ตน.กม.จากไทยอย่างจริงจัง หากแต่ต้องการเพียงตัวปราสาทหินเท่านั้น  แต่ไทยจะยกปราสาทหินให้กัมพูชา โดยไม่ให้เอาแผ่นดินไปด้วย แบบเพลง “แบ่งสมบัติ” ของไวพจน์ เพชรสุพรรณ ก็คงเป็นไปไม่ได้

            มีนักวิชาการหลายท่านได้พยายามที่จะอธิบายให้เห็นว่าการขึ้นทะเบียนปราสาทเขาพระวิหารเป็นมรดกโลก มิได้มีผลผูกพันถึงเรื่องเขตแดนของไทยและกัมพูชา  ซึ่งทั้งสองฝ่ายสามารถไปเจรจาหาทางตกลงเรื่องเขตแดนกันได้ในภายหลังและถึงแม้ไทยจะเป็นผู้เสนอเรื่องการขึ้นทะเบียนมรดกโลกร่วมกับกัมพูชา ก็อาจจะกำหนดเรื่องเขตแดนเป็นข้อสงวนไว้ก่อนได้เช่นกัน

            ปราสาทหินเขาพระวิหารนั้น กล่าวตามจริงแล้วก็ไม่ใช่ทั้งของไทยและของกัมพูชา ทั้งคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรมและอารยธรรมนั้น ก็สูงส่งเกินกว่าชาติใดชาติหนึ่งจะเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัว แต่ควรเป็นมรดกของมนุษยชาติทั้งมวล ที่คนทั้งโลกสามารถมีสิทธิมาชื่นชมได้โดยเสรี หากไทยและกัมพูชาร่วมกันบริหารจัดการและแบ่งปันผลประโยชน์อย่างเหมาะสม ก็น่าจะเป็นผลดีต่อทุก ๆ ฝ่าย หรือถ้าหากไทยและกัมพูชายังไม่อาจหาข้อยุติในเรื่องต่าง ๆ ได้ ก็อาจให้องค์กรกลางเข้ามาดูแลไปพลางก่อน ซึ่งองค์กรกลางที่ว่านี้อาจมาจากอาเซียน หรือสหประชาชาติ ก็ได้ครับ เพราะถึงอย่างไรการทำให้เขาพระวิหารเป็นดินแดนแห่งสันติภาพ มิตรภาพ และความร่วมมือ ก็ย่อมจะดีกว่าการทำให้บริเวณนี้เป็นเขตสงคราม และการสู้รบ อย่างแน่นอน

            การที่ไทยและกัมพูชาเข้าใจถึงบาดแผลที่อยู่ในใจของกันและกัน จะทำให้เกิดความเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น เพราะทั้งไทยและกัมพูชาต่างก็เป็นเหยื่อของชะตากรรม

และบางทีคนไทยก็จะเลิกคาดเดาว่า เหตุการณ์การปะทะกันที่แนวชายแดน เป็นเพราะกัมพูชาต้องการสร้างปัญหาภายนอกเพื่อเบี่ยงเบนปัญหาภายในประเทศ หรือฮุน เซน กำลังทำตัวเป็น “ป๋าดัน” เพื่อผลักดันลูกชายให้สืบทอดอำนาจแทนตน

            และกัมพูชาเองก็จะได้เลิกมองไทยว่าเป็นชาติกระหายสงคราม หรือชอบทำตัวเป็นปลาใหญ่กินปลาเล็กเสียที

 

   
                                                  .....................................

 

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก  วันจันทร์ที่ 14 กุมภาพธ์ พ.ศ. 2554

 

 

                        ภาพจาก http://imagesdunia.blogspot.com/

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ