ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


อำนาจ...
                                          

            

                

                บอกเล่ากันตามตรงว่า พ.อ.โมอัมมาร์ กัดดาฟี เคยเป็นฮีโร่คนหนึ่งในใจผมในเรื่องของการต่อสู้กับจักรวรรดิ์นิยมและมหาอำนาจตะวันตกที่เข้ามากอบโกยผลประโยชน์และทรัพยากรในประเทศโลกที่สาม และการที่สหรัฐฯ ส่งกองเรือที่ 7 ไปปิดล้อมลิเบียในยุคที่กัดดาฟีเฟื่องสุด ๆ จนสหรัฐฯ ประกาศว่าเขาเป็นอาชญากรและศัตรูหมายเลขหนึ่งของสหรัฐฯ คนหนึ่ง ในยุคนั้น ก็จุดประกายให้ผมเขียนนวนิยายเรื่อง “ชี้ค” โดยอาศัยสถานที่และภูมิหลังของประเทศลิเบียเป็นฉากสำคัญ

            ดาวิช บิน ฮาบัด ในเรื่อง “ชี้ค” มีอะไรหลาย ๆ อย่าง ที่ใกล้เคียงกับกัดดาฟี ตั้งแต่การเป็นชาวเบดูอินที่สืบเชื้อสายมาจากหัวหน้าเผ่า การเป็นมุสลิมที่เคร่งครัด ซื่อตรง และรักชาติ ดาวิชและกัดดาฟีเรียนจบจากโรงเรียนนายร้อยเบงกาซีเหมือนกันจะต่างกันที่ดาวีชมีความจงรักภักดีต่อกษัตริย์ แต่กัดดาฟีโค่นล้มราชวงศ์ และประการสำคัญดาวีชรู้จักการพอ และสละอำนาจมุ่งหน้าสู่ความสงบในทะลทราย แต่กัดดาฟีไม่รู้จักความเพียงพอ หรืออิ่มในอำนาจ ตรงนี้แหละรับที่ทำให้ชี้คดาวีชยังมีชีวิตอยู่อย่างงดงาม แต่กัดดาฟีกำลังจะมีชีวิตอยู่อย่างคนที่ตายแล้ว

            ปัญหาสำคัญของการมีอำนาจ ก็เป็นอย่างที่ผมเขียนไว้ในนวนิยายเรื่อง “อำนาจ” นั่นคือคนที่อยู่ในอำนาจมักจะไม่ยอมลงจากอำนาจหรือไม่รู้ว่าตนเองควรจะวางมือจากอำนาจเมื่อไหร่ และยิ่งอยู่ในอำนาจนานเท่าไหร่ก็ยิ่งนึกคิดว่าอำนาจนี้เป็นของกู บ้านเมืองนี้เป็นของกู ทรัพย์สมบัติของประเทศเป็นของกู ความคิดเช่นนี้แหละครับที่น่ากลัวที่สุด เพราะลงคิดว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้เป็นของเราแล้ว ก็จะเกิดความรู้สึกเป็นเจ้าเจ้าของหรือผูกขาดสิ่งเหล่านั้นไว้กับตัว อำนาจที่เคยเป็นเหมือนสมบัติผลัดกันชม ก็จะกลายเป็นสมบัติของข้าใครอย่าแตะ และคนที่คิดโง่ ๆ แบบนี้ ก็ตายอย่างโง่ ๆ มาแล้วมากมาย

            พูดด้วยความรู้สึกที่เป็นกลาง ๆ ผมรู้สึกเข้าใจ เห็นใจ และสงสารกัดดาฟีอย่างมาก ในวันที่ออกโรงพล่ามด่าประชาชนที่ลุกขึ้นมาแข็งข้อต่อต้านเขา หรืองัดสมุดปกเขียว หรือ Green Book ที่เขานำหลักการต่าง ๆ ในคัมภีร์อัล กุรอ่าน มาปรับใช้ให้เหมาะกับโลกสมัยใหม่ ออกมาเปิดอ่านด้วยท่าทางที่คลั่งแค้น   ถ้าพูดอย่างตรงไปตรงมา ปัญหาที่เกิดขึ้นในลิเบีย เป็นเรื่องของช่องว่างโดยแท้ ช่องว่างแรกคือช่องว่างระหว่างผู้ปกครองกับผู้ถูกปกครอง แม้ว่ากัดดาฟีจะเป็นผ้นำที่มาจากรากหญ้า แต่เมื่อหญ้าเหยียดต้นสูงขึ้นช่องว่างระหว่างยอดกับรากก็ห่างไกลกันจนแทบจะเป็นคนละต้น

            ช่องว่างต่อมาได้แก่ช่องว่างทางเศรษฐกิจ แม้ว่าลิเบียจะมีลักษณะเป็นรัฐสวัสดิการ ที่นำรายได้จากการค้าน้ำมันมาให้บริการด้านต่าง ๆ แก่ประชาชน แต่ในโลกแห่งข้อมูลข่าวสารเช่นปัจจุบัน ชาวบ้านก็สามารถสืบหาข้อมูลได้ว่าในแต่ละปีรัฐได้กำไรจากการให้สัมปทานบริษัทต่างชาติขุดเจาะน้ำมันเป็นจำนวนเท่าไหร่ และนำมาใช้ในเรื่องสวัสดิการหรือการพัฒนาประเทศเท่าไหร่ ลงไปอยู่ในกระเป๋าใครเท่าไหร่

            ช่องว่างสุดท้ายคือช่องว่างของเวลา จริงอยู่กัดดาฟีเคยมีบทบาทสำคัญในการสร้างชาติ และทำให้ประเทศอาณานิคมที่ยากจนกลายเป็นประเทศผู้ผลิตน้ำมันรายใหญ่รายหนึ่งของโลกที่มั่งคั่งร่ำรวย แต่กัดดาฟีก็อยู่ในอำนาจนานเกินไป จนลืมไปว่ายุคสมัยของการปฏิวัตินั้นผ่านมาถึง 46 ปีแล้ว และคนรุ่นหนุ่มสาวในยุคนี้ ไม่ได้มีความรู้สึกซาบซึ้งหรือเทิดทูนบูชาเขาเหมือนคนรุ่นก่อน ในสายตาของคนรุ่นนี้กัดดาฟีเป็นตัวละครตกยุค เป็นเผด็จการตัวพ่อของโลกอาหรับ และเป็นของเก่าที่ชำรุดแล้วชิ้นหนึ่งซึ่งควรจะโยนทิ้งไปได้แล้ว

            ผมคิดว่าความน่าเจ็บปวดที่สุดของเรื่องนี้อยู่ตรงนี้ คือขณะที่กัดดาฟีประเมินค่าตัวเองไว้สูงส่ง แต่คนรุ่นใหม่กลับไม่ได้คิดอย่างนั้นแม้แต่น้อย และนี่ก็คืออวสานของ พ.อ.โมอัมมาร์ กัดดาฟี ที่มาถึงโดยเขาไม่ทันได้ตั้งตัว

            ทั้ง ๆ ที่ เขามีเวลาเตรียมตัวที่จะลงจากอำนาจถึง 40 กว่าปี ซึ่งมากกว่าผู้เผด็จการคนใดทั้งสิ้นในโลกนี้

 

   
                                                  .....................................

 

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก  วันจันทร์ที่ 28 กุมภาพธ์ พ.ศ. 2554

 

 

                        ภาพจาก http://board.palungjit.com

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ