ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


รถเมล์ไทยสายการเมือง
               

           

           

            วันก่อน คุณบรรหาร ศิลปอาชา ให้สัมภาษณ์ในรายการโทรทัศน์ถึงการเมืองหลังการเลือกตั้งไว้น่าสนใจว่าหากมีรัฐบาลใหม่แล้วยังแก้ไขปัญหาในบ้านเมืองไม่สำเร็จ ก็ควรจะยุบสภาเพื่อเลือกตั้งใหม่ไปเรื่อย ๆ อาจจะ 6 เดือน ยุบสภาทีก็ได้ ไม่ช้าทุกอย่างก็จะเข้ารูปเข้ารอยเอง โดยยกประเทศญี่ปุ่นที่เคยมีการยุบสภาบ่อย ๆ มาเป็นตัวอย่าง

            ผมออกจะเห็นด้วยกับคำพูดคุณบรรหารในบางข้อ แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยไปหมดทุกข้อหรอกนะครับ เพราะสภาพทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม ของญี่ปุ่นกับไทยนั้นไม่เหมือนกัน  รัฐธรรมนูญและพรรคการเมืองของญี่ปุ่นกับไทยก็ต่างกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือตัวนักการเมืองของญี่ปุ่นกับไทย ก็มีวัฒนธรรมทางการเมือง และจิตสำนึกทางการเมืองที่ต่างกันด้วย  ดูกันง่าย ๆ ก็คือไม่มีนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีของไทยหน้าไหนที่กล้าลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบของตนเมื่อเกิดปัญหาจากความผิดพลาดในการบริหารงานหรือมัวหมองในเรื่องทุจริตคอรัปชั่นเช่นที่นักการเมืองญี่ปุ่นถือเป็นจารีตปฏิบัติ

            และการยุบสภาเพื่อเปิดทางให้มีการเลือกตั้งใหม่แม้จะเป็นแนวคิดที่ดี แต่พรรคการเมืองที่เป็นรัฐบาลอยู่ขณะนั้นก็คงจะยื้อกันอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช ไม่มีที่จะใจป้ำยอมยุบง่าย ๆ หรอกครับ ซึ่งบางทีกว่าถั่วจะสุก งาก็อาจจะไหม้ไปเรียบร้อยแล้ว และที่สำคัญอย่างยิ่งก็คือ หากเอาแต่ยุบสภา โดยไม่ได้ทำให้ประชาชนมีความรู้ความเข้าใจเรื่องการเมืองดีขึ้น หรือมีจิตใจที่เป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง เมืองไทยก็จะเหลือแต่นักเลือกตั้ง กับพรรคการเมืองที่มีทุนรอนมหาศาล เพราะพรรคเล็กพรรคน้อย หรือแม้แต่พรรคระดับกลาง ก็จะหมดเนื้อหมดตัวและล้มหายตายจากไปหมดสิ้น ซึ่งสิ่งที่ตามมาอย่างค่อนข้างแน่ชัดก็คือการถอนทุนอย่างมโหฬารของพรรคใหญ่ที่เหลืออยู่ซึ่งได้เข้ามาเป็นรัฐบาล หรือถ้ามีการใช้กลไกพิเศษ เช่นการยุบพรรค แยกกลุ่ม สลายพรรค จนเหลือพรรคการเมืองหนังเหนียวเพียงพรรคสองพรรค ก็ไม่ได้ช่วยให้การเมืองไทยดีขึ้นหรอกครับ

            ผมจึงอยากที่จะเห็นการให้ความรู้ในเรื่องการเมืองและประชาธิปไตยแก่ประชาชนอย่างต่อเนื่อง กว้างขวาง และทั่วถึง ไม่ใช่เพียงแค่การรณรงค์ในช่วงเลือกตั้ง เพราะผู้ที่มีหน้าที่ในการดูแลรักษาบ้านเมืองและประชาธิปไตยก็คือประชาชนคนไทย ไม่ใช่รัฐบาล ไม่ใช่นักการเมือง ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ และประเทศไทยจะเป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริงไม่ได้หรอกครับ ถ้าประชาชนไม่รู้จักหรือเห็นคุณค่าของประชาธิปไตย เมื่อใดก็ตามที่คนไทยส่วนใหญ่ตระหนักว่าการเป็นประชาธิปไตยมีความสำคัญต่อชีวิตความเป็นอยู่ของเขาและประเทศชาติอย่างไร เมื่อนั้นแหละครับเราถึงจะได้การเมืองที่มั่นคงและนักการเมืองที่มีคุณภาพสูงขึ้นตามไปด้วย

            การให้ความรู้แก่ประชาชนในเรื่องประชาธิปไตยอาจจะฟังดูเป็นเรื่องใหญ่และเรื่องยาก แต่ปัญหาที่ใหญ่และยากกว่านั้นก็คือ นักการเมืองและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมีความจริงใจเพียงไรในการที่จะให้ความรู้ตรงจุดนี้ หรือว่าพอใจต่อการที่จะให้ประชาชนเกิดความรู้สึกว่าการเมืองก็ดี ประชาธิปไตยก็ดี เป็นเรื่องยุ่งยากและไกลตัวเกินกว่าที่ชาวบ้านจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยได้ จึงควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักการเมืองเท่านั้น หรือยังคงสร้างค่านิยมในทางที่ผิดๆ ประเภทเงินไม่มากาไม่เป็น

            ครับ ปัญหาทางการเมืองไม่ว่าที่ไหนในโลก ก็ต้องอาศัยเวลา และความอดทน อดกลั้น ทั้งนั้นแหละครับ แต่ก็ควรจะใช้เวลานั้นไปในการสร้างความรู้ และความรักประชาธิปไตย แก่ประชาชนไปพร้อม ๆ กันด้วย เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว ต่อให้ยุบสภาและเลือกตั้งใหม่อีกสักกี่สิบครั้ง การเมืองของไทยก็จะยังคงวนกลับมาที่เดิม เหมือนซื้อตั๋วขึ้นรถเมล์สายรอบเมือง รอบแล้วรอบเล่า โดยไม่ได้เดินทางไปไหนไกลเลยล่ะครับ

 

   
                                                  .....................................

 

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก  วันจันทร์ที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

  

              ภาพจาก http://www.chaoprayanews.com, http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=moonfleet&month=07-12-2009&group=125&gblog=15

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article