ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


จิ้มก้อง

 
                         

            ยุโรปในสมัยโบราณนั้น ถือเอาอียิปต์เป็นที่ประกาศความยิ่งใหญ่แห่งตน ชนิดที่หากมิได้อียิปต์ไว้ในครอบครองจะเรียกตัวเองว่าเป็นประเทศที่มีอำนาจเต็มที่ไม่ได้ ดังนั้น จึงไม่น่าประหลาดใจที่บรรดามัมมี่ในอียิปต์นอนตายไม่เป็นสุขมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ เรื่อยมาถึงสมัยจูเลียส ซีซาร์ อาณาจักรออตโตมาน จนถึงยุคสมัยของจักรวรรดินิยมฝรั่งเศส และอังกฤษ เพราะทรัพย์สมบัติต่าง ๆ ของอียิปต์ถูกปล้นชิงนับครั้งไม่ถ้วน แม้กระทั่งเสาหินแหลม ๆ ที่เรียกกันเล่น ๆ ภายหลังว่า “เข็มของพระนางคลีโอพัตรา” ก็ยังถูกขนไปเป็นเครื่องแสดงอำนาจในดินแดนของผู้รุกราน สามารถพบเห็นได้ในอิสตันบูล ปารีส และลอนดอน

            สำหรับในเอเชียแถว ๆ ใกล้ ๆ บ้านเรานั้น กษัตริย์พม่าก็มักจะถือเอากรุงศรีอยุธยาเป็นเครื่องแสดงอำนาจ ดังนั้น เมื่อใดที่พม่าปราบปรามมอญ และเมืองน้อยใหญ่ที่ชอบแข็งเมืองเวลาผลัดแผ่นดินจนราบคาบแล้ว ก็เป็นต้องยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาอยู่ร่ำไป จนไทยต้องเสียกรุงถึงสองครั้งสองครา กระทั่งพม่าเสียเมืองแก่อังกฤษในสมัยพระเจ้าธีบอ และวุ่นวายอยู่กับปัญหาภายในประเทศ คตินิยมดังกล่าวก็เลยเลิกราไป

            เมืองไทยของเรานั้น ไม่ได้มีธรรมเนียมประกาศศักดาเช่นพม่าหรือชาติยุโรป ในทางตรงกันข้าม จากสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น มาจนถึงรัชกาลที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์  มีประเพณีปฏิบัติที่เรียกว่า “จิ้มก้อง” คือการส่งเครื่องราชบรรณาการไปถวายจักรพรรดิจีน โดยของที่เราส่งไปจิ้มก้องนั้น เท่าที่ปรากฏในบัญชีได้แก่ ช้าง งาช้าง ไม้จันทน์ พริกไทย เครื่องเทศ

สัตว์ป่า ฯ ซึ่งไทยเราคิดว่าจิ้มก้องเป็นเพียงการมอบของขวัญของกำนัลเพื่อแสดงไมตรีจิต และเพื่อความสะดวกทางการค้า แต่ทางจีนเห็นว่าเป็นการแสดงความอ่อนน้อม ยอมเป็นเมืองขึ้น และมักจะมอบของขวัญที่มีค่า เช่นเครื่องกระเบื้อง ผ้าไหม ผ้าแพร เป็นการตอบแทน  และบางครั้งจีนก็จะให้การรับรองว่ากษัตริย์ไทยพระองค์นั้นเป็นเจ้าเมืองในระดับอ๋อง ซึ่งการเข้าใจกันไปคนละทางนี้ส่วนหนึ่งเกิดจากความคิดของพ่อค้าชาวจีนที่ดูแลสำเภาหลวงของไทยผสมกับการแปลแบบตีความตามใจชอบของล่าม จนกระทั่งรัชกาลที่ 4 ทรงค้นพบความจริง จึงทรงยกเลิกการจิ้มก้อง  

ในยุคปัจจุบัน ผู้นำทางการเมืองและทางทหารของเรามักนิยมแสดงความสนิทชิดเชื้อกับผู้นำทางการเมืองและการทหารของประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งน่าจะเริ่มตั้งแต่ยุค พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ เป็น ผบ.ทบ.และมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับนายกรัฐมนตรี ไกสอน พมวิหาน ของลาว ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของไทยกับลาว ดีขึ้นตามไปด้วย แต่เวลานี้ ถ้านายกรัฐมนตรีหรือรัฐบาลไทยจะแสดงให้เห็นถึงความมีอำนาจสมบูรณ์ในการบริหารประเทศ ก็ต้องไปแสดงตนที่กัมพูชา เพื่อให้นายกรัฐมนตรีฮุนเซนรับรอง เพราะแม้แต่อดีตนายกรัฐมนตรีของไทยบางคน ฮุนเซนก็ยังสามารถเสกเป่าให้มีความสำคัญขึ้นมาใหม่ได้ และในทางตรงกันข้าม หากนายกรัฐมนตรีหรือรัฐบาลไทยชุดไหนที่ฮุนเซนไม่สบอัธยาศัย ก็ต้องพบกับความวุ่นวายนานัปการ ชนิดที่ชีวิตในช่วงนั้นหาความสงบสุขไม่ได้เลย

ความสัมพันธ์ที่ดีกับประเทศเพื่อนบ้านนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของมิตรภาพ ความเสมอภาค และภราดรภาพ ทั้งนี้ก็ควรที่จะต้องคำนึงถึงศักดิ์ศรีของประเทศชาติ และความเหมาะสมด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีตำแหน่งทางราชการหรือทางการเมือง และควรต้องระวังอย่าให้ประเทศเพื่อนบ้านคิดต่อไทยเช่นที่จักรพรรดิจีนเคยคิดด้วยครับ    

                                                                                                                     

 
                                               
.....................................
                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันศุกร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2554
 

                        ภาพจาก http://www.komchadluek.net

 

 
 



วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ