ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ขาดกับเกิน
                                        

            

         เกิดเป็นมนุษย์แล้ว สิ่งที่หาได้ยากยิ่งก็คือความพอดี เพราะแต่ละคนล้วนมีอะไรที่ถ้าไม่ขาดไปก็เกินไปเสมอ ตั้งแต่รูปร่างที่ผอมไปหรืออ้วนไป หนำซ้ำบางคนที่ผอมก็ยังอยากจะอ้วนส่วนคนที่อ้วนก็อยากจะผอม อากาศที่ร้อนไปหรือหนาวไปจนต้องเสียเงินซื้อเครื่องปรับอากาศหรือเครื่องทำความอบอุ่น จนถึงฝนฟ้าที่น้อยไปหรือมากไป เมื่อใดที่ฝนน้อยก็มีปัญหาเรื่องความแห้งแล้ง เมื่อใดที่มีฝนมากก็เจอกับปัญหาน้ำท่วม อย่างที่พูดกันว่า “ฝนตกก็แช่ง ฝนแล้งก็ด่า” ซึ่งในสมัยก่อนผู้ที่รับหน้าในเรื่องความขาด-เกินของปริมาณน้ำฝนก็คือเทวดา ซึ่งการเรียกร้องเอาแต่ใจตัวเองของมนุษย์เป็นดังบทเพลงที่ร้องกันว่า “ฟ้าทนรำคาญสวรรค์ทนลำเค็ญ มนุษย์ปากเหม็นเคี่ยวเข็ญเทวดา”

 

            มาถึงยุคนี้สมัยนี้ เทวดามีอยู่แต่ในนิทานสำหรับเด็ก ดังนั้นผู้ที่จะต้องรับหน้าในความขาด-เกินต่าง ๆ ของผู้คน ก็คือเจ้าหน้าที่ซึ่งมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบ ไล่เรียงกันตามลำดับชั้นตั้งแต่นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี ปลัดกระทรวง อธิบดี ผอ.กอง จนถึงระดับล่าง ๆ ซึ่งถ้าคิดกันง่าย ๆ ว่า เรื่องขาด ๆ เกิน ๆ เหล่านี้ ในสมัยโบราณแม้แต่เทวดาที่มีฤทธิ์มีเดช มีสี่หน้าพันมือก็ยังโดนมนุษย์ปากเหม็นแช่งด่าเสียยับเยินมาแล้ว  ประสาคนธรรมดาสองมือสองเท้าจะสามารถตอบสนองความต้องการหรือแก้ไขความเดือดร้อนของทุก ๆ คน ในทุก ๆ แห่ง ได้อย่างไร?

 

            ในอดีต เสรีภาพทางความคิดและการแสดงออก ก็เป็นเรื่องที่ได้รับการเรียกร้องกันทั่วไป ว่าถูกจำกัด หรือมีก็เพียงน้อยนิด แต่โลกในปัจจุบันนี้เป็นโลกของข่าวสารและระบบการสื่อสารที่รวดเร็ว และใครก็ได้สามารถที่จะเป็นแหล่งข่าวหรือกระจายข่าวได้ในวงกว้าง แต่สิ่งที่มากับความก้าวหน้าทางวิทยาการก็คือ การนำเสนอข่าวหรือความคิดเห็นที่ขาดการตรวจสอบไตร่ตรอง บางครั้งก็เป็นเรื่องของอารมณ์ ความรู้สึก และทัศนคติส่วนตัว ที่ปราศจากความรับผิดชอบต่อความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับผู้อื่น จนทำให้เกิดคำถามขึ้นมาว่า เสรีภาพในด้านนี้ ณ เวลานี้ มีมากจนเกินไปหรือเปล่า และจะมีวิธีใดที่จะสอดส่องดูแล หรือปลูกจิตสำนึกที่ถูกต้องต่อประชากรในโลกออนไลน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเขียนและส่งข้อความที่เป็นเท็จ ไม่สร้างสรรค์ ยั่วยุให้เกิดความแตกแยก และการล่วงละเมิดผู้อื่น

 

            ในช่วงนี้ เราคงได้พบได้เห็นข้อความที่ออกมาโจมตีหรือกล่าวหาบุคคลต่าง ๆ ตามสื่ออีเล็กทรอนิกส์ในเรื่องการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม ซึ่งผู้ที่ตกเป็นเป้าหมายเหล่านั้นมีตั้งแต่คนในรัฐบาล นักวิชาการ ข้าราชการ ทหาร ตำรวจ นักธุรกิจ ตลอดจนสื่อมวลชน ซึ่งบางประเด็นก็เป็นปัญหาด้านนโยบาย บางประเด็นก็เป็นปัญหาในทางปฏิบัติ บางประเด็นก็เป็นความคับข้องใจ แต่บางประเด็นก็เป็นแค่ความรู้สึกหมั่นไส้หรือเหม็นหน้าเป็นการส่วนตัว จนน่าวิตกว่าภัยที่รุนแรงกว่าน้ำท่วมก็คือภัยจากข้อความเลื่อนเปื้อนที่กำลังท่วมจอคอมพิวเตอร์อยู่ในเวลานี้ เพราะภัยจากน้ำนั้นต่อให้มากมายเพียงไร เมื่อน้ำลดแล้วก็สามารถบูรณะฟื้นฟูให้คืนสู่สภาพปกติได้ แต่ภัยจากน้ำคำรุนแรงกว่านั้น เพราะความรู้สึกต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากคำพูดที่ทำร้ายและทำลายจิตใจเหล่านั้น เกินกำลังที่จะเยียวยาได้ง่าย ๆ

 

            เวลานี้ทุกคนต่างก็เดือดร้อน ทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยเคร่งเครียด และทุกคนต่างก็ทุ่มเทในการทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่และดีที่สุดแล้ว ความผิดพลาดบกพร่องที่เกิดขึ้นถือเป็นเรื่องปกติสำหรับการแก้ไขปัญหาที่ใหญ่โตขนาดนี้ – เวลานี้คนไทยทั้งประเทศต่างก็ลงเรือลำเดียวกัน และช่วยกันจ้ำช่วยกันพายให้ผ่านพ้นคลื่นลมที่รุนแรงไปให้ได้

 

            คนไหนที่ไม่ได้ช่วยพายก็ไม่ว่าอะไร แต่อย่าได้เอามือหรือเท้าราน้ำเลยครับ

                                            

                                                .....................................
                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันพุธที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2554

         

                          ภาพจาก http://www.theatlantic.com/  

 

 



วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ