เวลานี้มีการพูดถึงเรื่องการออกแบบประเทศไทยกัน ซึ่งแบบที่ออกมานั้นจะเป็นเช่นไร หรือจะเป็นเพียงแค่โวหารหรู ๆ ก็เป็นเรื่องที่จะต้องติดตามกันต่อไป แต่หากประเทศไทยถูกออกแบบโดยนักการเมืองไม่ว่าจะฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ประเทศไทยก็ย่อมต้องมีรูปแบบที่สอดคล้องกับนโยบายหรือแนวคิดของพรรคการเมืองนั้น ๆ และคงไม่มีพรรคการเมืองไหนออกแบบให้ไปเข้าทางของพรรคการเมืองอื่นอย่างแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมตีความได้ว่า ประเทศไทยที่ถูกออกแบบมานั้น จะต้องเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์การเลือกตั้งครั้งต่อไป และเป็นส่วนสำคัญของการบริหารจัดการบ้านเมือง หากพรรคการเมืองนั้นมีโอกาสได้จัดตั้งรัฐบาล

                การออกแบบหรือการกำหนดทิศทางของประเทศ จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นแต่อย่างใด เพราะใครก็ตามที่เข้ามาเป็นรัฐบาลก็ต้องเสนอนโยบายให้รัฐสภาให้ความเห็นชอบอยู่แล้ว นโยบายของรัฐบาลก็คือกรอบของการทำงานและโครงร่างภาพของประเทศไทยในชั่วอายุของรัฐบาล แต่การที่จะเป็นไปตามกรอบหรือโครงร่างหรือไม่นั้น เป็นหน้าที่ของผู้แทนราษฎรและประชาชนจะต้องติดตามต่อไป

                ความสามารถพิเศษของคนไทยประการหนึ่งคือการออกแบบหรือร่างโครงการต่าง ๆ ได้อย่างวิลิศมาหรา แต่การบริหารหรือดำเนินโครงการนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ดังนั้น หลังจากโครงการผ่านการอนุมัติแล้ว จึงมักจะมีการเจรจาต่อรองตามมาเพื่อปรับรายละเอียดต่าง ๆ  เพราะหากเป็นไปตามแบบที่ร่างย่อมยากที่จะทำได้สำเร็จ ฉะนั้น หากใครก็ตามออกแบบประเทศไทยขึ้นมา สิ่งที่ประชาชนผู้เป็นเจ้าของประเทศสมควรใคร่ครวญเป็นประการแรก ย่อมไม่ใช่ความเลิศหรูอลังการ หากแต่เป็นความเป็นไปได้ และวาระซ่อนเร้นต่าง ๆ ที่แฝงอยู่

                พูดตามจริงแล้ว ผมไม่ค่อยจะเป็นห่วงเรื่องรูปแบบของประเทศไทยเท่าไหร่นัก เพราะคนที่ออกแบบประเทศไทยในช่วงระยะเวลา 20-30 ปีมานี้ ไม่ใช่ข้าราชการ ไม่ใช่นักวิชาการ ไม่ใช่นักการเมือง หากแต่คือประชาชนไทยธรรมดา ๆ ทั้งที่เป็นพ่อค้านายวานิช ทั้งที่เป็นชาวไร่ชาวนา ทั้งที่เป็นสาวโรงงาน ทั้งที่เป็นผู้ใช้แรงงาน และหนุ่มสาวออฟฟิศทั้งหลายคนเหล่านี้แหละครับที่ผลักดันให้ประเทศไทยขับเคลื่อนไปข้างหน้า และเปลี่ยนแปลงรูปแบบไปตามสภาวการณ์ จนสินค้าออกสำคัญของไทยเปลี่ยนแปลงจากข้าว ไม้สัก ยางพารา ดีบุก ในอดีต มาเป็นสิ่งทอ มันสำปะหลัง ในเวลาต่อมา จนกระทั่งเป็นอุปกรณ์ ไอที. รถกระบะ อาหารทะเล ไก่สด ฯลฯ ในปัจจุบัน  และใครจะคาดคิดว่าการท่องเที่ยว และแรงงานไทยในต่างประเทศ จะสามารถนำเงินเข้าประเทศได้เป็นจำนวนมหาศาลในแต่ละปี และประเทศไทยก็สามารถมีรูปแบบของตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องเป็นนิกส์ หรือประเทศอุตสาหกรรมใหม่ และเสือเศรษฐกิจตัวที่ 5 อย่างที่นักการเมืองในอดีตเคยออกแบบไว้

                พูดก็พูดเถอะครับ ผมเห็นว่าสิ่งที่เป็นปัญหาที่สุดของประเทศไทยในขณะนี้ ก็คือนักการเมืองนั่นเอง ขณะที่ภาคส่วนต่าง ๆ ของประเทศ พัฒนาไปไกลมากแล้ว แต่นักการเมืองไทยยังสวมรองเท้าคู่เก่าและย่ำเท้าอยู่ในโคลนในเลนเช่นเดิม โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองโลก มองความเป็นไปของสังคม และการประชุมสภาอันทรงเกียรติ ก็ยังคงให้ภาพที่น่าสลดหดหู่ใจไม่เปลี่ยนแปลง

                ถ้าจะต้องออกแบบอะไรสักอย่างในประเทศไทย ผมคิดว่าสิ่งที่น่าออกแบบใหม่ที่สุดก็คือนักการเมืองไทย ทำอย่างไรครับเราถึงจะมีนักการเมืองที่พูดจารู้เรื่อง และพูดอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราว? ทำอย่างไรครับเราถึงจะได้นักการเมืองที่เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง ที่ให้เกียรติแก่สุภาพสตรี ที่มีกริยามารยาทดี ที่พูดจาอยู่กับร่องกับรอย และที่เชื่อถือได้? ทำอย่างไรครับ

เราถึงจะได้นักการเมืองที่มีศักดิ์ศรี ที่รักษาผลประโยชน์ของชาติบ้านเมือง ที่ปกป้องประชาชน และที่มีวิสัยทัศน์ยาวไกล?

                และทำอย่างไรครับ คนไทยถึงจะภูมิใจในนักการเมืองของตนได้?

                ใครก็ได้ครับ ช่วยออกแบบนักการเมืองไทยให้ทีเถอะครับ