ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot




เวียดนามเวลานี้
               
                        

        ขณะที่เงินเดือนขั้นต้นของข้าราชการที่สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีของไทยได้รับการปรับเป็นเดือนละ 15,000 บาท นั้น เงินเดือนของพนักงานของรัฐของเวียดนามในระดับเดียวกัน จะได้รับประมาณ 1 ล้าน 5 แสนด่อง  หรือคิดตามอัตราแลกเปลี่ยน ก็คือในราว 3,000 บาท ถามว่าแล้วพนักงานของรัฐจะอยู่ได้อย่างไร ในประเทศที่มีภาวะเงินเฟ้อในอัตราที่เป็นตัวเลขสองหลัก และค่าครองชีพที่พุ่งทะยาน

                คำตอบในเรื่องนี้ ที่ได้ยินมาก็คือ พนักงานของรัฐในเวียดนามมีทางออกอยู่ 2 ทาง ทางแรกคือการมีอาชีพเสริมเพื่อหารายได้เพิ่มเติม และทางที่สองก็คือการคอรัปชั่น – คนเวียดนามโดยปกติเป็นคนที่ขยันขันแข็งและมีความอดทนสูง การทำงานอื่นควบคู่ไปกับการทำงานประจำจึงถือเป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าจะเป็นการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามลำพัง หรือรวมหุ้นกันทำกิจการต่าง ๆ ดังนั้น ในฮานอยจึงมีร้านค้าเล็ก ๆ อยู่มากมาย ส่วนการคอรัปชั่นนั้น นอกจากจะมาจากปัญหาเรื่องเงินเดือนที่น้อยนิดแล้วก็คือปัญหาที่เกิดจากระบบงานที่ยังปรับตัวตามความเปลี่ยนแปลงของประเทศไม่ทัน ทำให้เกิดความล่าช้าหรือให้บริการประชาชนได้ไม่ทั่วถึง ตัวอย่างเช่นการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลของรัฐ ที่เป็นไปด้วยความยากลำบาก เนื่องจากแพทย์และอุปกรณ์ไม่เพียงพอ ดังนั้น จึงเกิดการจ่ายเงินใต้โต๊ะของคนไข้เพื่อให้ได้เข้าโรงพยาบาล ซึ่งก็ปรากฏเป็นข่าวว่าโรงพยาบาลบางแห่ง ให้คนไข้ผลัดกันนอนบนเตียงเดียวกันถึง 3 คน

                อย่างไรก็ตาม รัฐบาลเวียดนามได้ตระหนักถึงปัญหาค่าครองชีพของประชาชน และการปกครองในรูปแบบสังคมนิยมที่ต่อต้านระบบทุนนิยม อันมีลักษณะของปลาใหญ่กินปลาเล็ก จึงทำให้ทางการเวียดนามสนับสนุนให้พนักงานของรัฐและประชาชนประกอบการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือกิจการของตนเอง ดังนั้น เราจึงจะไม่เห็นร้านค้าประเภทซูเปอร์สโตร์ใหญ่ยักษ์ตามย่านชุมชน หรือร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ทุกหัวถนน ในประเทศนี้

                แนวทางที่สนับสนุนให้พนักงานของรัฐและประชาชนขวนขวายช่วยตนเองนี้ ในระยะยาวแล้ว ย่อมมีความยั่งยืนกว่าการช่วยเหลืออย่างอื่น ไม่ว่าจะเป็นการแจกเงิน แจกสิ่งของ หรือการให้บริการฟรีต่าง ๆ เพราะการให้เปล่าเหล่านั้น นอกจากจะเป็นการแก้ปัญหาแบบขอไปที ซึ่งหวังผลด้านประชานิยมแล้ว ยังไม่ใช่หนทางที่จะทำให้ปัญหาต่าง ๆ หมดสิ้นลงได้ และเป็นการบ่มเพาะนิสัยพึ่งพาผู้อื่นให้แก่ประชาชน นอกจากนี้การส่งเสริมให้ช่วยตนเองยังเป็นการวางรากฐานที่เข้มแข็งทางเศรษฐกิจของประเทศโดยรวมด้วย

                อีกสิ่งหนึ่งซึ่งเป็นปัญหาของหลาย ๆ ประเทศในโลกเวลานี้ก็คือ การที่คนรุ่นใหม่กลายเป็นนักบริโภคนิยม หรือซื้อทุกอย่างตามที่เห็นในโฆษณา อันทำให้เกิดรายจ่ายเพิ่มขึ้นไม่รู้จบ ขณะที่รายรับคงที่หรือไม่ได้เพิ่มสูงขึ้นตามรายจ่าย ซึ่งในส่วนของปัญหานี้ เวียดนามพยายามยับยั้งด้วยการไม่ส่งเสริมให้ประชาชนจ่ายเงินล่วงหน้าด้วยบัตรเครดิต ชาวเวียดนามยังคงนิยมซื้ออสังหาริมทรัพย์ด้วยทองคำหรือเงินสด สำหรับการเป็นเจ้าของรถยนต์สักคันนั้น ไม่ใช่แค่วางเงินดาวน์และผ่อนส่งต่ออีกหลายปี หากแต่ต้องมีการขออนุญาตต่อเขตที่ตนมีภูมิลำเนา เพื่อตรวจสอบฐานะ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือต้องมีที่จอดรถของตนเองทั้งที่พักและที่ทำงาน ไม่ใช่สามารถจะจอดตามริมถนนได้ตามใจชอบ นอกจากนี้ภาษีรถยนต์ในเวียดนามยังสูงกว่าเมืองไทยประมาณ 3 เท่า ซึ่งวิธีการดังกล่าวนับเป็นการจำกัดปริมาณรถยนต์อย่างได้ผลชะงัด ทำให้การจราจรมีความคล่องตัวรวมทั้งลดการใช้นำมันเชื้อเพลิง และมลภาวะ ได้เป็นอย่างดี

                แม้เวียดนามจะมีความเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง แต่เวียดนามก็ไม่ได้ผลีผลามที่จะกระโจนเข้าสู่ระบอบทุนนิยมอย่างเต็มตัว และการปกครองในระบอบสังคมนิยมก็เป็นเสมือนเครื่องห้ามล้อที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันมิให้ประชาชนเวียดนามวิ่งตามกระแสทุนนิยมและบริโภคนิยมเร็วเกินไป

                เศรษฐกิจเวียดนามในเวลานี้จึงดำเนินไปด้วยความเข้มแข็งและรอบคอบพร้อม ๆ กัน

 

 

                                                  .....................................

                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันพุธที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

 

         

                                    ภาพจาก www.travel2go.co.th

 

 

 



วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ