ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


โกงสิ้นชาติ
               
 

        อาจารย์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยกล่าวทีเล่นทีจริงว่า “คอรัปชั่นคือการโกงที่ยังจับไม่ได้ และการโกงคือคอรัปชั่นที่ถูกจับได้” รวมความว่าทั้งการโกงและคอรัปชั่นก็ไม่ได้ต่างอะไรกัน และแสดงให้เห็นว่าทั้งสองอย่างนั้นก็เป็นที่ทราบกันทั่วไปในสังคมไทยมาช้านานแล้ว แต่ก็มีผู้บอกว่า ไม่ว่าจะยุคใดสมัยใด เมืองไทยก็ไม่เคยมีการโกงและคอรัปชั่นมากมายและรุนแรงเท่ากับยุคนี้สมัยนี้

                ว่ากันว่าธรรมเนียมของการโกงและคอรัปชั่นในบ้านเราเริ่มมาจากสิ่งที่เรียกว่า “ค่าน้ำร้อนน้ำชา” และ “สินน้ำใจ”ซึ่งเป็นการตอบแทนในการได้รับความสะดวกต่าง ๆ โดยเฉพาะในการติดต่อกับหน่วยราชการ ที่มักเต็มไปด้วยกฎระเบียบและข้อปฏิบัติที่เยอะแยะ ยุ่งยาก และหยุมหยิม จนขาดความสะดวกแก่ประชาชน ถ้าถามกลับไปว่าทำไมถึงต้องมีเงื่อนไขหรือพิธีการที่มากมายขนาดนั้น  คำตอบก็คือเพื่อเป็นการป้องกันการทุจริตของเจ้าหน้าที่ แต่ก็น่าแปลกที่ยิ่งหาทางป้องกันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นโอกาสให้มีการทุจริตหรือแสวงหาผลประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูตามสถานที่ราชการซึ่งมีหน้าที่ติดต่อกับประชาชนซิครับ หลายแห่งจะมีบุคคลภายนอกที่เรียกกันว่า “หน้าม้า” รับจ้างกรอกข้อความในแบบฟอร์ม เขียนคำร้อง และเดินเรื่องให้จนเรียบร้อยในเวลาอันรวดเร็ว ซึ่งนอกจากค่าจ้างในการดำเนินการแล้ว ก็จะมีเงินใต้โต๊ะที่ต้องจ่ายแก่เจ้าหน้าที่ตามโต๊ะต่าง ๆที่มีอำนาจตรวจเอกสารและลงนามรับรอง

                การซื้อความสะดวกดังกล่าวได้กลายเป็นเรื่องปกติที่ยอมรับกันโดยปริยาย ถ้าไม่อยากเสียเงินคุณก็จะต้องเสียเวลาและเสียอารมณ์เอาเอง แต่ที่ไม่ปกติก็คือการที่ตัวเจ้าหน้าที่ก็กลายเป็นสิ่งที่สามารถจะ “ซื้อ”ได้เช่นกัน ยิ่งในยุคที่การเมืองเข้ามาก้าวก่ายระบบราชการ สามารถให้คุณให้โทษกับข้าราชการอย่างกว้างขวาง จึงเกิดความร่วมมือระหว่างนักการเมืองบางคนและเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ “ซื้อ”ได้ ในการคอรัปชั่นที่เป็นระบบ ทั้งการคอรัปชั่นในเชิงนโยบาย และการคอรัปชั่นในทางปฏิบัติ ในโครงการเมกะโปรเจ็กต่าง ๆ ซึ่งเวลานี้ว่ากันว่าเปอร์เซ็นต์ที่ผู้รับเหมาหรือผู้ดำเนินโครงการดังกล่าวต้องจ่ายเป็นค่าตอบแทนแก่นักการเมืองและเจ้าหน้าที่ สูงถึง 30 เปอร์เซ็นต์ของมูลค่าโครงการ สมมุติว่าโครงการนั้นมีวงเงิน 1,000 ล้านบาท การดำเนินงานจริง ๆ ก็จะเพียงแค่ 700 ล้านบาท ส่วนอีก 300 ล้านบาท จะหกเรี่ยเสียราดไประหว่างทาง เมื่อเป็นเช่นนี้นอกจากรัฐจะต้องใช้เงินภาษีอากรที่สูงเกินความเป็นจริงไปในโครงการต่าง ๆ แล้ว ก็ยังจะไม่ได้รับผลงานที่สมราคา เพราะเงินเกือบ 1 ใน 3 ของงบประมาณ ไปตกอยู่ในกระเป๋าของคนบางคน

                ถ้าถามว่าเรื่องที่ได้ยินได้ฟังมานี้น่ากลัวหรือไม่? ผมเชื่อว่าท่านผู้อ่านทุกท่านก็คงคิดเช่นเดียวกับผม ว่าเป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างยิ่ง เพราะเหมือนกับคนไทยทุกคนกำลังถูกสูบเลือดสูบเนื้อจากปลิงจากทากที่น่าขยะแขยงจนร่างกายซีดเซียว และถ้าปล่อยให้สภาวการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ช้าเราก็คงจะเลือดหมดตัว ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นก็คงได้แต่นอนแซ่วไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้แข่งขันกับใครได้ และอาจถึงขั้นสิ้นชาติสิ้นแผ่นดินได้ง่าย ๆ

                มีบางคนปรารภว่า เมืองไทยน่าจะมีบทลงโทษที่รุนแรงในการเล่นงานคนที่โกงกินบ้านเมือง ทำนองเดียวกับเกาหลี...ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกครับในการจะให้นักการเมืองออกกฎหมายมาเล่นงานตัวเอง และก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกันในการปฏิบัติ ให้ปรากฏผลที่เป็นรูปธรรมขึ้นมาได้

                วิธีหนึ่งที่สามารถทำได้ในเวลานี้ ก็คือต้องร่วมกันสร้างวัฒนธรรมที่ปฏิเสธการโกงและการคอรัปชั่นทุกรูปแบบ  คว่ำบาตรนักการเมืองและเจ้าหน้าที่ที่ทุจริตฉ้อโกง พร้อมๆ กับ การยกย่องเชิดชูนักการเมืองและเจ้าหน้าที่ที่ซื่อสัตย์สุจริตรักษาผลประโยชน์ของชาติ และปลูกฝังคนรุ่นใหม่ให้รังเกียจการโกง

                มดตัวเล็ก ๆ แต่ถ้ารวมพลังกันได้ก็สามารถที่จะล้มช้างตัวโต ๆ ให้หงายท้องได้เหมือนกันแหละครับ – อย่าทำเป็นเล่นไป  

 

                                                .....................................

                                                      

                     

ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก วันพุธที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2555

 

         

                                 ภาพจาก  www.sookjai.com
 

 

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ