ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ตาบอดคลำอาเซียน
      
 

       นาทีนี้ถ้าใครในประเทศไทยไม่พูดถึงประชาคมอาเซียน ก็อาจถูกมองว่าเชยตกขอบ ดังนั้น ทุกหนทุกแห่งจึงต้องมีการประชุม การเสวนา หรือการบรรยายเรื่องอาเซียน แทบจะทุกเวทีและทุกโอกาส แต่ถ้าถามว่าพูดไปแล้วได้ผลอย่างไร ก็เห็นจะต้องอ้างอิงผลการตรวจเยี่ยมโรงเรียนต่าง ๆ ของสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ) เมื่อเร็ว ๆ นี้ที่พบว่านักเรียนส่วนใหญ่รู้จักประเทศอาเซียน เพียงแค่ชื่อประเทศ ธงชาติ และชุดแต่งกายประจำชาติ เท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ผมก็เคยเขียนในคอลัมน์ “วันเว้นวันฯ” และพูดถึงในที่ต่าง ๆ มาหลายครั้งหลายคราแล้วล่ะครับ

                คนไทยจำนวนหนึ่งในเวลานี้อยู่ในอาการตื่นเต้นและตื่นกลัวกับการเป็นประชาคมอาเซียน ดังนั้น สิ่งต่าง ๆที่ทำ ๆ กันอยู่ในตอนนี้คือลักษณะของความแตกตื่นโดยแท้ หาใช่การตื่นตัวเช่นคนปกติไม่ และหลาย ๆ เรื่อง หลาย ๆ หัวข้อ ที่นำมาเป็นประเด็นในการสนทนาหรือบรรยาย ก็เป็นการพายเรือในอ่าง หรือตาบอดคลำช้าง ผมค่อนข้างเห็นด้วยกับคุณกวี จงกิจถาวร ที่กล่าวบนเวทีสนทนาของกระทรวงการต่างประเทศเมื่อปลายเดือนที่แล้ว ว่าไม่ต้องไปวิตกกังวลจนเกินการ เพราะไม่ใช่ว่าการเป็นประชาคมอาเซียนในปี 2558 จะเปลี่ยนแปลงคนไทยทั้งประเทศในทันทีทันใด และพูดจริง ๆ แล้ว ผมเองก็ไม่เห็นว่าประเทศอื่นเขาจะรู้จักประเทศไทยหรือเพื่อน ๆ อาเซียน ดีไปกว่าที่เรารู้จักเขาสักเท่าไหร่หรอกครับ

                ผมคิดว่าการรับรู้เรื่องอาเซียนของคนแต่ละอาชีพ แต่ละท้องถิ่น ควรที่จะมีเนื้อหาและความเข้มข้นที่แตกต่างกันออกไป เป็นต้นว่า ในชั้นนี้คนไทยควรจะพึงรู้จักประเทศมาเลเซียมากกว่าการจะรู้เรื่องประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งอยู่ห่างไกลออกไป และไม่ค่อยได้ติดต่อหรือทำมาค้าขายกันมากนัก หรือคนที่อยู่หนองคายหรือบึงกาฬ ย่อมจะต้องสนใจศึกษาเรื่องของประเทศลาวอย่างลึกซึ้งกว่าคนที่อยู่กาญจนบุรี แต่คนเมืองกาญจน์ฯ ก็น่าจะต้องติดตามข่าวคราวเรื่องท่าเรือน้ำลึกที่เมืองทวายของพม่า เป็นพิเศษ เป็นต้น ถ้าใช้ยาให้ตรงกับโรคไม่ใช้ยาครอบจักรวาลอย่างที่คนไทยนิยมกัน เราก็จะสามารถตีตรงจุด โดยไม่หวดซ้ายป่ายขวาสะเปะสะปะไปหมด ซึ่งจะทำให้ทุ่นงบประมาณ และทุ่นเวลาทั้งผู้บรรยายและผู้ฟังไปได้มากทีเดียวแหละครับ

                อีกเรื่องหนึ่งซึ่งมีคนกังวลกันมากก็คือ เมื่อเป็นประชาคมอาเซียนแล้ว เราจะสื่อสารกับประเทศอื่นไม่รู้เรื่อง เพราะภาษาอังกฤษของเราไม่เข้มแข็ง ภาษาเพื่อนบ้านไม่ว่าจะเป็นลาว กัมพูชา พม่า มาเลย์ เวียดนาม ก็ไม่ค่อยมีคนที่รู้เรื่อง – เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าจะคิดน่าจะห่วงกันเมื่อสิบปีที่แล้ว ซึ่งจะมีเวลาเพียงพอในการปรับปรุงเรื่องการเรียนการสอนภาษาต่างประเทศอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่เมื่อเหลือเวลาอีก 2 ปีเศษ ๆ อย่างนี้ อย่าไปเร่งรัดยัดเยียดอะไรเลยครับ เพราะการเป็นประชาคมอาเซียน ไม่ได้หมายความว่า จะมีคนในประเทศสมาชิกหรือฝรั่งมังค่าแห่เข้ามาเต็มบ้านเต็มเมืองภายในคืนเดียว และย้อนกลับไปมองสมัยสงครามเวียดนาม ที่ทหาร จีไอ.เข้ามาอยู่มาเที่ยวมากินในเมืองไทยเป็นหมื่นเป็นแสนคน คนไทยแถวตาคลี อู่ตะเภา พัทยา อุดรฯ ก็ยังสปี้คอิงลิช กับมะกันมาแล้ว แม้จะเป็นประเภท “ทู คาร์ การ์เด้น,วัน คาร์ คัม-วัน คาร์ โก” ก็เถอะครับ – ดังนั้น ภาษาจึงเป็นเรื่องที่ค่อยเป็นค่อยไปได้ อย่าซีเรียสครับ อย่าซีเรียส

                อย่างนั้น ก็คงมีคำถามว่าอะไรคือสิ่งจำเป็นที่สุดของคนไทยต่อการเป็นสมาชิกของประชาคมอาเซียนในปี 2558 ในความเห็นของผม ผมคิดว่าการรู้จักตัวเองเป็นสิ่งที่จำเป็นและมีความสำคัญอย่างยิ่งครับ เพราะถ้าวันนี้เราไม่สามารถอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้ว่าคนไทยคือใคร มีความเป็นมาอย่างไร มีศิลปวัฒนธรรมเช่นไร มีคุณลักษณะเด่นในด้านไหน มีสินค้าออกสำคัญอะไร ฯ ก็คงจะแย่ยิ่งกว่าการรู้จักประเทศอื่นในอาเซียนแบบงู ๆ ปลา ๆ โดยไม่มีข้อให้อภัยได้

 

 

   
                                                  .....................................


ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก  วันจันทร์ที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2555

 

                                     ภาพจาก www.enn.co.th

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
นโยบายประชาระทม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ