ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


นโยบายประชาระทม
               

       โดยไม่ต้องให้หมอดูที่ไหนมาทำนาย เราท่านก็คงจะเห็นกันทั่วไปว่าปี 2556 น่าจะเป็นปีที่หนักหนาสาหัสเอาการของทั้งภาครัฐบาล และภาคเอกชน แต่ที่เจ็บหนักก็คือประชาชนตาดำ ๆ นี่แหละครับ ทั้งนี้ก็เพราะว่านโยบายประชานิยมของรัฐบาลเริ่มจะแผลงฤทธิ์แล้ว โดยรัฐบาลก็ไม่สามารถที่จะยื้อหรือถ่วงเวลาไว้ได้อีกต่อไป เพราะสิ่งต่าง ๆ ที่พรรคเพื่อไทยได้สัญญิงสัญญาเอาไว้เมื่อตอนหาเสียงเลือกตั้ง ใน พ.ศ.2554  ได้ย้อนกลับมาตวัดรัดคอให้รัฐบาลต้องทำตามที่เคยพูดไว้มิเช่นนั้นจะส่งผลกระทบต่อพรรคเองในการเลือกตั้งครั้งต่อไป  เนื่องจากขณะนี้ได้เข้าสู่มิด เทอม ของการเป็นรัฐบาลแล้ว

                นโยบายประชานิยมนั้น เริ่มเป็นที่รู้จักกันครั้งแรกในประเทศกลุ่มลาตินอเมริกา ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่มีฐานะยากจน ด้อยการศึกษา และด้อยโอกาส มีช่องว่างทางเศรษฐกิจและสังคมเป็นอย่างสูง ดังนั้น จึงมีนักการเมืองที่นำเสนอแนวคิดที่สร้างโอกาสแก่ประชาชน และลดช่องว่างทางชนชั้น ซึ่งความคิดในลักษณะอุดมคติดังกล่าว ได้รับการต้อนรับจากประชาชนโดยทั่วไป โดยเฉพาะระดับล่างที่เรียกกันว่า Grassroots หรือรากหญ้า แต่เมื่อมีการนำไปปฏิบัติจริง หรือแต่งเติมให้วิจิตรพิสดารมากขึ้น เพื่อเรียกร้องการสนับสนุนจากประชาชน ก็ปรากฏว่านโยบายบางเรื่องเป็นเพียงแค่การขายความฝันซึ่งยากจะเป็นจริงโดยสมบูรณ์ได้ บางเรื่องก็เป็นเพียงการจับแพะชนแกะ หรือบางเรื่องก็สร้างภาระและปัญหาต่อการเงินการคลังของประเทศในระยะต่อไป

                เราคงจะไม่ปฏิเสธว่านโยบายประชานิยมนั้นมีทั้งผลดีและผลเสียเช่นเดียวกับนโยบายอื่น ๆ ที่พรรคการเมืองใช้ในการหาเสียงและบริหารบ้านเมือง แต่ปัญหาของประชานิยมแบบไทย ๆ ก็คือการเป็นประเภท “พี่คนนี้มีแต่ให้” หรือสินค้าที่ ลด แลก แจก แถม  จนผู้บริโภคลืมสนใจเรื่องคุณภาพของสินค้า หรือต้นทุนและกำไรที่ผู้ผลิตสินค้ากอบโกยไปจากเรา ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือประชานิยมบางอย่างนอกจากไม่ได้เพิ่มพูนรายได้ให้กับประชาชนแล้ว ยังเป็นการสร้างรายจ่ายให้ประชาชนด้วย ดังจะเห็นได้จากนโยบายรถคันแรกที่กำลังแตกตื่นกันอยู่ในเวลานี้ ซึ่งจะทำให้ผู้เข้าร่วมขบวนการต้องจ่ายเงินในแต่ละเดือนเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ทั้งค่าผ่อนรถ ค่าน้ำมัน ค่าดูแลรักษา ค่าเบี้ยประกัน และอื่น ๆ ส่วนในภาครัฐก็มีภาระในเรื่องการซื้อหาน้ำมันสำหรับรถยนต์ที่เพิ่มขึ้น ค่าบำรุงถนนหนทาง รวมไปถึงภาวการณ์จราจร และมลภาวะต่าง ๆ หรือนโยบายค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาท ที่ส่งผลกระทบต่อภาคอุตสาหกรรม และการผลิต รวมทั้งความสามารถในการแข่งขันกับประเทศเพื่อนบ้าน และการส่งออก อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  ที่น่าห่วงกว่านั้นก็คือภาวการณ์ว่างงาน การปลด ลดจำนวนแรงงาน ที่ขาดมาตรการรองรับ

                ยิ่งเมื่อมองไกลออกไปถึงสหรัฐฯ และยุโรป ที่เป็นตลาดใหญ่ของไทยในด้านการส่งออกและการท่องเที่ยว ก็คงจะเห็นสภาพที่มืดมัว เพราะวิกฤตเศรษฐกิจยังคุกคามประเทศเหล่านั้นอยู่อย่างหนัก ซึ่งสิ่งที่รัฐบาลควรจะทำเป็นอย่างยิ่งก็คือการเปิดใจพูดกับประชาชนถึงความเป็นจริงของภาวะเศรษฐกิจของบ้านเมืองและของโลก นโยบายประชานิยมอะไรที่ไม่สามารถทำได้ในขณะนี้ก็บอกออกไปตามตรง ซึ่งผมเชื่อว่ารัฐบาลจะได้รับความเข้าใจ และเห็นอกเห็นใจจากประชาชน มากกว่าจะฝืนทำทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้หรือสร้างปัญหาแก่บ้านเมืองในภายหลัง มิเช่นนั้น นโยบายประชานิยม ก็จะกลายเป็นประชาระทมโดยถ้วนหน้า

                และเมื่อรัฐบาลนี้เกิดขึ้นจากฉันทานุมัติของประชาชนที่ลงคะแนนเลือกเข้ามาทำหน้าที่บริหารประเทศ รัฐบาลก็ควรจะทำงานเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชนและประเทศชาติ มากกว่าการรักษาผลประโยชน์ของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง

                พูดแบบนี้จะโดน “แบน” เหมือนละครโทรทัศน์ หรือเปล่า ก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ 

 

 

                                                .....................................

                                                      
 

                                    ลงพิมพ์ในนสพ.คม ชัด ลึก มกราคม พ.ศ. 2556

 

         

         ภาพจาก  mblog.manager.co.th/kokoseven/th-114337/
 

 

 

 

 




วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์

สมองกลวง
เหยื่อทุนนิยม
สวัสดีปีใหม่ครับ
รัฐบาลจอมปลอม
เรื่องผี ๆ
เรื่องกล้วย ๆ
ผู้ให้ กับผู้รับ
ซอมบี้
โลกแตก?
เรื่องโกง ๆ ฝัน ๆ
หลีไป๋ กับคนเลี้ยงไก่ชน
เปลือย
ตาบอดคลำอาเซียน
คนแบกหนี้
แมวกับหนู
โกงสิ้นชาติ
สถานการณ์ที่ไม่มีสงคราม แต่ก็ไม่มีสันติภาพ
โดดเดี่ยวและเดียวดาย
พม่าตาใส ไทยตามัว
ทุกข์
โอ้ กรุงเทพฯ
จากออสโล ถึงโคโรราโด: ภาพของความรุนแรงในสังคม
เอียน
สยามยามวิกฤต
บิดเบี้ยวบุบเบลอ
ลิตเติ้ล เบิร์ด ออฟ เวียดนาม
8,000 ปี ประชาธิปไตยไทย
ปรองดอง (แบบพม่า)
นักโทษประหาร
กุมารไทย-กุมารทอง
ตายแห้งทั้งแผ่นดิน
เวียดนามเวลานี้
ตำนานทุ่งมะขามหย่อง
แพงหูฉี่
เธออยู่ไหนเมื่อไฟดับ?
นายกรัฐมนตรีที่ถูกลืม
เหล็กวิลาศหรือจะสู้ตะปูควง
ชัยชนะที่ปทุมธานี
นักท่องเที่ยวดี ๆ สร้างได้
สงกรานต์ที่เปลี่ยนไป
งูเหลือมกับ”เจ้าชายน้อย"
ออกแบบนักการเมือง
มะริด ทวาย ตะนาวศรี
อภินิหารข้าวหมกไก่
ฝึกช้าง หัดม้า
ออง ซาน ซูจี และ The Lady
ป๋ากับปูกู้อีจู้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์
นิทานน้ำท่วม
ความรู้เรื่องคลอง ฉบับน้ำท่วมกรุงเทพฯ
ขาดกับเกิน
กระทรวงน้ำ (ลาย)
การฆ่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
วัยเกษียณ
จิ้มก้อง
รัฐบาลเงา ๆ
ปัญหายาเสพติด
น้ำท่วม
เกียรติตำรวจ
หัวคน-หัวโขน
โลกที่หมุนผ่าน
120 ปี พระชาตะกาล กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์
นิทานเรื่องใหม่
กัปตันไทยแลนด์-กัปตันอเมริกา
การประท้วงที่ชิลี
พระเอก กับผู้ร้าย
เสร็จนาฆ่าโคถึก
เพลงปลุกใจ
ผู้นำ กับนายกรัฐมนตรี
ดัชนีความสุขของคนไทย
โลกในดวงตาที่แตกต่าง
สิบปัญหาสำหรับรัฐบาลใหม่
อาถรรพ์หมายเลข 4
อภิมหาประชานิยม
วิเคราะห์เจาะป้าย
กระแส สื่อ และโพลล์
สิงห์สาราสัตว์
ชะตากรรมของปลา-ชะตากรรมของคนไทย
65 ปี แห่งการเสด็จสำเพ็ง
คอรัปชั่น
ไทยเวฟ-จีนเวฟ
นักการเมืองกับรัฐบุรุษ
เวียนว่ายตายเกิด
มาออกแบบสังคมไทยกันเถอะครับ
รถเมล์ไทยสายการเมือง
โหวตเถอะครับ
พ่อดี สอนลูกดี
ให้นกน้อยกัมพูชากางปีกได้สองข้าง
อวสาน บินลาเดน ?
กรรมของกู
ปัญหา ไทย-กัมพูชา
อำนาจ (วรรณกรรม) ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
6 วิกฤติของโลก
ก่อนถึงวันเลือกตั้ง
1 ใน 100 ของ 100 ปี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
คน(ไทย)กับสื่อ(ไทย)
ไปอิหร่าน
มนุษย์มือถือ
เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
พระไพศาล วิสาโล นักเขียนรางวัลอมตะ
อำนาจ...
บาดแผลในใจไทย-บาดแผลในใจกัมพูชา article
ไปดูหนังจีน
เผาบ้านไล่หนู
I Gotta Go
วัทนธัม
วิธีกินข้าวผัด
มิติความสัมพันธ์
จิ๋วเรนเจอร์
ความเชื่อส่วนบุคคลของผม
หมดยุคทักษิณ-สิ้นอนาคตเพื่อไทย?
ชูชก
ทีฆายุโกโหตุ มหาคีตราชัน
ความกังวลของสิงคโปร์
โรคประจำตัว
ไพ่ไทย-ไพ่เขมร
กินตามแม่
วาระแห่งการอ่าน
เขาพระวิหารวันนี้และปีหน้า
100 ปี ป่อเต๊กตึ๊ง
จินตนาการ ความฝัน และจิตใต้สำนึก
พระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ
เดอะ คาราเต้ คิด
ฟุตบอลโลกลาติน
หลักของชาติ
ดวงใจในดวงตา
สิงคโปร์กับไทย
แก้วใบใหม่
Seems Ungrateful
ลืม กับ จำ
รื้อสร้าง
นิราศทะเลเพลิง article
ดั่งคนอกตัญญู article
ตีงูให้หลังหัก
สิ้นสูญและก่อเกิด
สงครามกลางเมือง
ความหวัง และ “ลูกผู้ชาย...ตายเพื่อชาติ”
ห้าห่วง
เพลงสองเพลง
ศึกยังไม่สงบ แต่ก็ขอนับศพทหาร
ทำไมเราถึงรักในหลวง
พระเจ้าองค์เดียวกัน
มืดแปดด้าน
คาถาตรีติ
มิจฉาทิฐิ
อำนาจที่หายไป
คดีฆาตกรรม 3,000 ปี
วันนี้เมื่อปีโน้น
ธรรมะข้างกองเพลิง
จีที 200
เกมส์สุดท้าย ?
ของขวัญวันเด็ก
การเลือกที่จะตาย: สิทธิใหม่ของคนไทย
เหยื่อปลายเบ็ด
โคคาธิปไตย
วันรัฐธรรมนูญ
ทรงพระเจริญ
ฮูโก้ ชาเวซ: พระเอกคนสุดท้ายหรือผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง
คอรัปชั่น article
รักชาติ article
เวเนซูเอลา กับ โคลัมเบีย article
กำแพงที่มองไม่เห็น article
เรื่องไม่กล้วย ที่สาธารณรัฐกล้วย article
ความ(ไม่)สัมพันธ์ไทย-กัมพูชา article
เหลียวมองหลัง (จบ) article
เหลียวมองหลัง 2 article
เหลียวมองหลัง 1 article
39 ปี แห่งการจากไป ของ มิตร ชัยบัญชา article
จากจัสมิน ถึงแจ๊ซเมน article
วัฒนธรรมแทงโก้ article
โมเช่ ดายัน article
เก็บมาฝากจากเว็บบอร์ด
กระแสเกาหลี article
เอา ไมเคิล แจ๊กสัน คืนมา article
อิหร่าน article
ยุงร้ายกว่าเสือ?
วงจรอุบาทว์ article
เทียน อัน เหมิน article
ศรีทนได้ article
ประวัติศาสตร์จะต้องเปลี่ยน article
ละคร-การเมือง article
คำถามที่รอคอยคำตอบ article
พระสยามเทวาธิราช article
คราบเลือดในหัวใจดวงน้อย article
แดงดับ? article
สงครามกลางเมืองในสเปน article
8406 รหัสเวียดนาม article
การทูตปิงปอง article
นิคารากัว (จบ) article
นิคารากัว article
ที่ปรึกษาทางเศรษฐกิจ article
คลินตันเยือนเอเชีย article
เขมรแดง article
ก่อนวันวาเลนไทน์ article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี (จบ) article
รำลึกถึงมหาตมะคานธี article
007 กับโบลิเวีย article
ศัพท์พระองค์วรรณ article
นักเขียนอมตะ article
คนสามแซ่ article
คนรุ่นที่ถูกลักพา article
50 ปี ปฏิวัติคิวบา article
ขอเขียนถึงคุณทักษิณฯ article
คำขวัญของผู้ใหญ่ในวันเด็ก article
นิทานเวตาล article
วันของพ่อ article
ฟรานซิสโก ปีซาร์โร article
เซบาสเตียน ปีเญร่า article
ฟรีดา คาห์โล ผู้ส่งสารแห่งความเจ็บปวด article
สุริยุปราคา ถึง ราหูอมจันทร์ article
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ article
อินกริด เบตานคอร์ต article
โคลัมเบีย article
Guess Who´s Coming to Dinner article
บาดแผลสงคราม article
กำแพงสามชั้น...ของงานแปล article
รักคือ... article
ชิลี-เปรู article
สงครามไม่มีวันจบ
ว่าด้วยเรื่องผัดไทย article
องค์การกลุ่มประเทศค้าข้าว article
อีกแง่มุมของมิ่งขวัญ article
14,000 อย่างที่ทำให้มีความสุข article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ