ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot


facebook.com/psevikul


ภาพของฉัน (ตอนต่อ)

 

เช้าวันใหม่ 

 

วันนี้เป็นวันเกิดของข้าวปั้น ค่ะ พี่นาจ ตื่นมาแต่เช้าเชียว แกเตรียมทำกับข้าวแกงส้มหน่อไม้ดอง ของโปรดของฉันหอมกรุ่นทีเดียว  ทุกอย่างพร้อมแล้วเดี๋ยวนี้ตานาจขี้เมาคนเก่าเปลี่ยนไปแล้วนะเนี่ย เปลี่ยนไปเป็น คุณพ่อแสนดีของครอบครัว  ฟ้าแจ้งแล้วค่ะ แดดอ่อนๆ ยามเช้า ลมโชยเบาๆ ผ้าม่านหน้าต่างที่พี่นาจเปิดเอาไว้ ปลิวไสว  วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสมากเลย เป็นฤกษ์ ยามงามดี น้องข้าวปั้น ถูกปลุกให้ตื่นมาแต่เช้ายังงัวเงียอยู่เลย  สองพ่อลูก ออกไปใส่บาตรแต่เช้า

 

น้องข้าวปั้นเปิดโทรทัศน์ ทิ้งเอาไว้ เป็นภาพยนตร์การ์ตูน สนุกสนาน ให้ฉันได้ดูเพลิน เวลาผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมง  พี่นาจ กับน้องข้าวปั้นก็กลับเข้ามา พร้อมด้วย ถาดเปล่า

 

"เรามากรวดน้ำกันลูก"

 

พี่นาจ  ท่องบทกรวดน้ำอย่างคล่องแคล่ว โดยมีน้องข้าวปั้นจับมือคุณพ่ออยู่ข้าง พอน้ำในแก้วหมดน้องข้าวปั้นก็ยกมือขึ้นประนมไหว้

 

เสียงบางอย่างดังขึ้นมา พร้อมความซาบซ่านในจิตใจของฉัน มันอิ่มเอิบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ อย่างมาก

 

พี่นาจไปหยิบธูปที่วางไว้ข้างๆ ฉัน แล้วจุดดอกหนึ่งพนมมือไหว้ และยืนนิ่งมองมาที่ฉันเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่พูดอะไร ปักธูปลง พร้อมใช้มือหนาๆ ที่ตรากตรำงานหนัก เพื่อครอบครัว เพื่อน้องข้าวปั้น มารูปไร้บนแก้มอิ่มๆ ของฉัน

น้องข้าวปั้น ทำตามคุณพ่อ เสร็จแล้วยืนตรง พนมมือไว้

"แม่จ๋า  แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูกับพ่อนะค่ะ...” เสียงน้องข้าวปั้นเจื้อยแจ้วเรื่องราวต่างๆ และมาจบลงตรงที่

 

“ คุณแม่รู้ไหมค่ะ วันเกิดปีนี้ คุณพ่อให้สัญญากับหนูว่าจะไม่มีแม่ใหม่ ไปตลอดชีวิตเลยละค่ะ”

 

มันจะมีประโยชน์อะไรกันละพี่นาจ

 

พูดจบ น้องข้าวปั้น ยืนร้องให้ ไม่หยุด จนพี่นาจต้องเข้า มาโอบกอดเธอเอาไว้ แต่ดูสิค่ะแทนที่จะพูดจาปลอบโยกลูกสาว แต่กับพากันร้องให้ไปเสียทั้งคู่     แบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดและบาปมากขึ้นกับการกระทำของฉัน

 

วันนั้นเป็นวันเกิด ของลูกสาว ครบเจ็ดขวบ เราสองคนเฝ้ารอพี่นาจกลับมาบ้าน เพื่อฉลองกันเล็กๆ ในครอบครัว แต่พี่นาจ กับมาดึกแล้ว น้องข้าวปั้นเข้านอนแล้ว  กลิ่นน้ำหอม รอยลิปสติก ติดมากับตัวเขา

 

"พี่ไปงานวันเกิดเพื่อนที่บริษัทมา"

"พี่นาจวันนี้วันเกิดลูกสาวเรานะ"

"เธอจะมายุ่งอะไรกับชีวิตฉันหนักหนา ลูกก็เจอกันอยู่ทุกวัน เงินทองฉันก็ให้ทั้งแม่ทั้งลูกแล้วจะอะไรอีกหา"

"ทำไมพี่นาจเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้"

 

เราทะเลาะกันรุนแรง  มากขึ้น  ใช่สิ ฉันมันแค่เมีย ที่มีหน้าที่เกาะผัวกินมีหน้าที่ดูแลบ้าน และลูก และมีหน้าที่เป็นเหมือนทาส ของผัว เขาจะไปมีอะไรกับผู้หญิงคนไหน ก็ได้ ฉันไม่มีสิทธิ์ จะยุ่ง เพราะฉัน มันแค่ปลิงที่มาเกาะเขาอยู่   ภาพแห่งความทรงจำในช่วงเวลาอันขมขืน  ที่พี่นาจไม่เคยรัก ไม่เคยใส่ใจ  แล้วความรักที่พีเคยมีต่อฉันละมันหายไปไหนหมด คำสัญญา ทั้งหลายกลายเป็นสิ่งลวงโลกไปแล้วหรือ   

 

"แม่จ๋า" เสียงของลูกสาว ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์

"ทำไมแม่ต้อง เลือกวันนี้ด้วย........ "      ข้าวปั้นหยุดอยู่เพียงนั้น แค่นั้นจริงๆ  ฉันรู้ว่า สาวน้อยของฉันจะพูดอะไรต่อไป

 

"ไม่เอาน่าข้าวปั้น มันผ่านไปแล้ว" พี่นาจเข้ามาโอบกอด ลูกสาว

"มันเป็นความผิดของพ่อเอง หนูอย่าคิดกับคุณแม่แบบนั้นสิลูก" 

 

แล้วทั้งสอง ก็เอาแต่กอดกันร้องให้    ฉลองวันเกิด ของข้าวปั้นด้วยน้ำตา เพราะแม่เลวๆ แบบฉันที่เลือกวันตายให้กับตัวเอง ในวันเกิดของลูก

 

สวัสดี  

 

 


 

 

คลินิกเรื่องสั้น 54

ภาพของฉัน โดย ธงชัย ชมประคต

 

            แม้ว่าชายและหญิงจะมีความเท่าเทียมกันตามกฎหมาย และสามีภรรยาจะอยู่ในฐานะที่เสมอภาคกัน แต่ตามความเป็นจริงแล้ว ในสังคมไทยทุกวันนี้ผู้หญิงส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการปฏิบัติด้วยความยุติธรรมและอยู่ในสภาพที่ด้อยกว่าเพศชาย รวมทั้งในหลายครอบครัว ผู้เป็นภรรยายังจำยอมเป็นเบี้ยล่างหรือเป็นฝ่ายที่ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจจากสามี แม้จะมีการรณรงค์เรียกร้องให้ต่อต้านการใช้ความรุนแรงในครอบครัวมาหลายปีแล้วก็ตาม

            ในเรื่องสั้น “ภาพของฉัน” ผู้ประพันธ์ได้นำปัญหาความรุนแรงในครอบครัวมาเป็นประเด็นสำคัญของเรื่อง โดยแสดงให้เห็นถึงภาวการณ์ในครอบครัวหนึ่งซึ่งเคยอยู่กันอย่างมีความสุขตามอัตภาพ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปเมื่อสามีหันเข้าหาเหล้า เที่ยวเตร่ และ ผู้หญิงอื่น และทำร้ายน้ำใจภรรยาจนหมดสิ้นความอดทน

            คุณธงชัยวางโครงเรื่องของเรื่องสั้นเรื่องนี้ได้ดี เนื้อหาน่าสนใจ แต่สำนวนภาษาในบางตอนยังขาดความราบรื่นและกลมกลืน ซึ่งทำให้สะดุดอยู่บ้างในเวลาที่อ่าน โดยเฉพาะการใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 เรียกลุกสาวว่า “เขา” ซึ่งตามจริงแล้วควรจะต้องใช้คำว่า “เธอ” ถึงจะถูกดังนั้น จึงอยากให้คุณธงชัยกลับไปทบทวนดูอีกครั้ง ซึ่งวิธีที่ดีที่สุดก็คือการอ่านออกเสียงช้า ๆ ดูสัก 2-3 รอบ และค่อย ๆ แก้ ค่อย ๆ เกลา จนกระทั่งฟังรื่นหู ซึ่งจะเป็นวิธีช่วยทำให้เรื่องมีความสมบูรณ์ขึ้น

            ความสามารถประการสำคัญของคุณธงชัยในเรื่องสั้น “ภาพของฉัน” คือการซ่อนกุญแจที่ไขปริศนาของเรื่องเอาไว้ได้ดี แม้ว่าจะไม่ถึงกับเหนือการคาดเดา แต่การเดินเรื่องที่ค่อนข้างดีก็ทำให้ผู้อ่านอาจไม่ทันที่จะเดาเรื่องได้

            อย่างไรก็ตามผมขอชมเชยการเขียนเรื่องสั้นเรื่องนี้ของคุณธงชัย ชมประคต ครับ

 

ประภัสสร เสวิกุล

1 ตุลาคม 2552

 

 



หน้า 1/1
1
[Go to top]



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ