วันๆ หนึ่งฉันไม่ค่อยได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปไหนนัก  ฉันชอบอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เฝ้าดูโทรทัศน์รายการโปรด กับ ลูกสาว เป็นประจำ   ฉันมักจะอยู่เงียบๆ รอเวลาที่ทุกคนในบ้านจะกลับเข้ามา    ไม่นานมีเสียงรถคันหนึ่งมาจอดหน้าบ้าน ลูกสาวฉันเองค่ะ  กำลังไขประตูบ้านเข้ามา

"คุณแม่ขาวันนี้ หนู เหลือเงิน กลับมาตั้งหลายบาทค่ะ"

ฝุ่นสีแดงๆเกาะกระจกหน้าต่างหนาจนไม่สามารถจะมองผ่านไปได้ แต่ผมไม่สนใจมันนักหรอก กลับเป็นเรื่องดี เพราะผมจะได้ไม่ต้องเห็นโลกภายนอกอีก

            พ่อกับแม่ผมอพยพไปอยู่อเมริกาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คนอื่นๆก็เช่นกัน ทุกคนพากันอพยพไปยังต่างประเทศ ญี่ปุ่นบ้าง ออสเตรเลียบ้าง ไม่ก็ทางยุโรป ทุกคนหนีประเทศไทยไปหมด แม้แต่ผมเอง ก็กำลังจะจากไปเช่นกัน

๑.  โซ่แห่งความรัก

ใต้หลังคามุงจากที่เก่าคร่ำคร่า แสงไฟริบหรี่จากตะเกียงสะบัดปลิวไปตามแรงลมที่พัดผ่านรอยแยกของฝาบ้านที่ทำจากไม้ไผ่  เสียงร้องของชื่นดังโหยหวนปานจะขาดใจ เนื่องเดินงุ่นง่านอย่างกระวนกระวาย นอกชานที่ทำจากไม้กระดานเก่า ๆ ซึ่งบางแผ่นก็ผุกร่อนเป็นรูโหว่สะเทือนไปตามจังหวะย่างก้าว  

“หากรู้ว่าช่วงชีวิตมันจะไม่ยืนยาว

มันจะสั้นเกินไป เกินจะให้แก้ไข

หากรู้ว่าคนทื่รักจะจากกันไปแสนไกล

จะเปลี่ยนความคิดเสียใหม่

ไม่ให้เธอต้องปวดใจ...”

                  มองไปรอบ ๆ ตัว  พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนที่นอนสีขาว  และอยู่ในห้องซึ่งมีขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง  ผนังทุกด้านเป็นสีขาวหมด  ไฟทุกดวงในห้องเปิดสว่าง  มีโทรทัศน์เครื่องหนึ่งวางอยู่กลางห้อง 

ภายใต้ร่มเงาของไม้ใหญ่ที่ปกคลุมอาณาบริเวณจนร่มครึ้ม ไม้ดอกขนาดเล็กหลายหลากชนิดขึ้นแซมสลับสีสวยสดละลานตาอยู่รายรอบกาย หมู่แมลงภู่ผึ้งและผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนยั่วล้อร่อนรี่เข้ารุกไล่กัน บ้างก็ย้ายขยับจับดอกโน้นทีดอกนี้บ้าง เพื่อดึ่มด่ำน้ำหวานจากกลีบเกสรและกลิ่นหอมอันยั่วยวน