ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ห้องรับแขก
dot
bulletเล่าสู่กันฟัง
bulletคลีนิกเรื่องสั้น
bulletห้องพักฟื้นเรื่องสั้น
bulletบางบท...บางตอน
bulletวันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์
bulletฟังรายการวิทยุย้อนหลัง
bulletคมคำ คำคม
bulletกระดานสนทนา
bulletสมุดเยี่ยม
bulletข่าวแวดวงวรรณกรรม
dot
ห้องสมุด
dot
bulletนักอ่านพูดถึงประภัสสร
bulletบทสัมภาษณ์ต่างๆ
bulletประภัสสร ใน สื่อ
dot
กล่องความทรงจำ
dot
bulletE-card
dot
Newsletter

dot




คลีนิกเรื่องสั้น

ข่าวดี ... สำหรับแฟนหนังสือของ ประภัสสร เสวิกุล ที่รักการเขียนทุกท่าน
ใครที่มีเรื่องสั้นเขียนเก็บเอาไว้และต้องการให้คุณประภัสสร ช่วยออกความคิดเห็น
ตรวจทาน แก้ไข หรือแนะแนวทางให้ 
สามารถส่งมาได้นะคะที่ คลีนิคเรื่องสั้น แห่งนี้ ที่อีเมล์
lantombythesea@gmail.com
เราจะนำมาลงที่นี่และคุณประภัสสรจะมาตอบให้ที่นี่โดยเฉพาะค่ะ 
เรียกว่าเป็น Exclusive สำหรับแฟนๆของเวบ Psevikul.com เท่านั้น
 



รายการชีวิต
 "ยายอ่อน  ยายอ่อน"
เสียงเรียกของหญิงวัยกลางคนจากตีนบันไดชั้นล่าง เธอยืนห่างจากกลุ่มคน 5
คน ผู้ยืนดูเธอเรียกเจ้าของบ้าน  สักพัก ชายวัยกลางคนก็เดินลงจากบันไดมา
ยกมือไหว้ทุกคนผู้มาเยือน ข้างบนบ้านบริเวณระเบียงมีเด็กชายวัยราว 10
ขวบสองคน มองลงมาอย่างสนอกสนใจ
ที่หน้าต่างห้องบนชั้นสองก็มีเด็กสาวสองคนที่โผล่หน้าลอบมองจากหน้าต่าง
มองกลุ่มคนและรถตู้สีขาว พร้อมกับรถเก๋งป้ายแดงคันหนึ่ง

โจรปริญญา(ตี)

เชื่อไหมผมเคยเป็นโจรมาก่อน พูดไปแล้วมันเป็นความอับอายที่เกิดขึ้นกับชีวิตในวัยหนุ่ม เป็นประสบการณ์ที่หาซื้อไม่ได้ แต่หากมันมีขายจริงๆก็ไม่ควรซื้อมาเด็ดขาด เป็นความรู้สึกที่ดูเหมือนว่า เราต้องเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา ต้องมีสติทุกขณะในเวลาที่ทำงาน ผมคิดว่ามันเป็นอาชีพที่ต้องใช้สมาธิและไหวพริบปฏิภาณมากกว่าอาชีพอื่นๆด้วยซ้ำไป มันช่วยไม่ได้จริงๆที่ต้องทำอาชีพนี้ จริงๆแล้วสาเหตุมีอยู่หลายข้อที่ต้องมาเป็นโจร
มือศิลป์article

ทั่วทั้งตำบลเมืองหอมแดง ไล่ตั้งแต่ลูกเล็กเด็กแดงยันเฒ่าชะแรแก่ชรา ไม่มีใครไม่รู้จักครูบุญสินแห่งโรงเรียนบ้านนาดอน  ด้วยหน้าตาอันหล่อเหลาคมคาย  รูปร่างสะโอดสะองกระเดียดไปทางพระเอกลิเก  บวกกับท่าเดินอันอรชรอ้อนแอ้น และพาหนะประจำกายคือม้าเหล็กเมดอินเจแปนสีเหลืองอ๋อย ที่ส่งเสียงคำรามแปร๊นๆ จนแสบแก้วหูไปทั่วหมู่บ้านทั่วตำบลนั้น มีเขาคนเดียวเท่านั้น ที่ใครๆ ต้องเอี้ยวตัวมองตามหลังจนคอแทบเคล็ด 
Love is....
 

ช่วงบ่ายของวัน...ที่ร้านกาแฟซึ่งตอนนี้ไม่ค่อยมีคนมากนัก เพราะฝนที่ตกค่อนข้างหนัก....

บรรยากาศแบบนี้ทำให้ใครบางคนนั่งนึกถึง....

วันนั้น...ที่ก็เหมือนวันนี้ที่ฝนตก แต่มีบางอย่างที่ต่างออกไปคือไม่มีใครอีกคนที่นั่งด้วย

อกแกก็อกฉัน...อกฉันก็อกแกarticle

บรรยากาศมาคุแผ่ครอบคลุมห้องนอนของยี่โถและบัลลังก์ สองผัวเมียคู่ทุกข์คู่ยากมากกว่าจะเป็นคู่สร้างคู่สม สิบปีแห่งการครองคู่แบบลุ่มๆ ดอนๆ สุขๆ ทุกข์ๆ จะเลิกจะร้างกันก็หลายครั้ง แต่ความโหยหาอารมณ์คุ้นเคยก็พาทั้งคู่กลับมาร่วมบรรเลงเพลงรักทรหดต่อ จนชาวบ้านชาวช่องแถวนั้นชาชินและเลิกสนใจไปนานแล้ว
ร่วมกินโต๊ะ

หญิงสาววัยกลางคน ผมยาวลอนใหญ่โกรกสารพัดสีสยายเต็มหลังตามสมัยนิยม หน้าตาโฉบเฉี่ยวแววตาเย้ายวนท้าทายเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนจะล้อเล่นกับสิ่งรอบกายตลอดเวลา รับกับจมูกเล็กแหลมเชิดปลายน้อยๆ จนดึงปากบนที่อิ่มเต็มให้เจ่อขึ้นมาเย้าหยอกอารมณ์รัญจวน หล่อนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก
ภาพของฉันarticle

วันๆ หนึ่งฉันไม่ค่อยได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปไหนนัก  ฉันชอบอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เฝ้าดูโทรทัศน์รายการโปรด กับ ลูกสาว เป็นประจำ   ฉันมักจะอยู่เงียบๆ รอเวลาที่ทุกคนในบ้านจะกลับเข้ามา    ไม่นานมีเสียงรถคันหนึ่งมาจอดหน้าบ้าน ลูกสาวฉันเองค่ะ  กำลังไขประตูบ้านเข้ามา

 

"คุณแม่ขาวันนี้ หนู เหลือเงิน กลับมาตั้งหลายบาทค่ะ"


คืนข้ามปีarticle

เสียงหวีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ผมสะดุ้งตื่น ผมดีดตัวเองจากที่นอน อาการปวดตุ๊บ ๆ ที่หัวยังคงมีเหมือนเมื่อคืนหากดูเหมือนว่ามันจะหนักกว่าเล็กน้อย เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามเนื้อตัวและหน้าผาก ผมสลัดภาพฝันนั้นออกจากหัวของตัวเอง ดึงตัวเองกลับมาหาความจริงรอบตัวแล้วต้องถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะหอบตัวเองเข้าห้องน้ำด้วยความทุลักทะเลเต็มที สภาพผมตอนที่ถึงจุดหมายคิดว่าคงไม่แตกต่างไปจากไอ้ตัวสี่ขาตรงมุมตึก
เหรียญบาทกับโบสถ์กลางน้ำarticle

ผมตื่นขึ้นมา มองเห็นเพดานห้องสีขาว รู้สึกปวดท้องและครั่นเนื้อครั่นตัว  และสงสัยว่าที่นี่..ที่ไหน แล้วเรามาอยู่ที่นี่ทำไม แล้วใครนำเรามา แล้วจะถามใครละ  เพราะทั้งห้องมีแต่ผมอยู่คนเดียว แต่มองสภาพแล้ว น่าจะนอนอยู่บนเตียงคนป่วย เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ใส...ซื่อ...บริสุทธิ์ (ใจ)article

เสียงเคาะประตูห้อง ดังเบาๆ  รู้ได้ถึงความเกรงใจ  ผมลุกขึ้นมา เปิดประตู ก็พบกับ เอ๋...  ซึ่งเป็นเด็กรุ่นน้อง เป็นนักศึกษามาจากจังหวัดสตูล  แต่พักอยู่หอพักเดียวกับผม ผมพักอยู่ที่นี่หลายปีแล้ว เอ๋...  เขาเป็นประธานซุ้มจังหวัดสตูล 
นิยายรัก ฉบับป้าหมูarticle

เรื่องราวความรัก ของป้า มันเกิดขึ้นมานาน นานมาก.... จนป้าอยากจะขึ้นต้นว่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ......เหมือนตอนป้าเด็ก ๆ ก่อนจะเข้านอน แม่จะเล่านิทานให้ฟัง แม่มักจะขึ้นต้นด้วยคำนี้เสมอแต่ก็กลัวว่าท่านผู้อ่าน ที่อุตส่าห์เสียเวลาอันมีค่ามาอ่านนิยายเรื่องนี้จะเบื่อนะสิค่ะ ......เอาเป็นว่า มันนานก็แล้วกัน

สายน้ำที่ขาดหายarticle

ฝุ่นสีแดงๆเกาะกระจกหน้าต่างหนาจนไม่สามารถจะมองผ่านไปได้ แต่ผมไม่สนใจมันนักหรอก กลับเป็นเรื่องดี เพราะผมจะได้ไม่ต้องเห็นโลกภายนอกอีก

            พ่อกับแม่ผมอพยพไปอยู่อเมริกาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คนอื่นๆก็เช่นกัน ทุกคนพากันอพยพไปยังต่างประเทศ ญี่ปุ่นบ้าง ออสเตรเลียบ้าง ไม่ก็ทางยุโรป ทุกคนหนีประเทศไทยไปหมด แม้แต่ผมเอง ก็กำลังจะจากไปเช่นกัน


อรุณรุ่งarticle

อรุณรุ่งของวันใหม่เริ่มต้น เมื่อแสงสว่างส่องลอดผ่านใบไม้ ตกกระทบลงมาที่เปลือกตาของอ้ายพัน ซึ่งกำลังนอนรอความตายอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ไม่ไกลนักจากสนามรบในท้องทุ่งภูเขาทอง ที่การสู้รบระหว่างทัพของพระมหาจักรพรรดิและพระเจ้าแปรได้จบสิ้นไปแล้ว
บ้านนั้นเขามีงานศพarticle

รถกระบะสีขาวที่บรรทุกลังพลาสติกขนาดใหญ่สูงพ้นหลังคา เบาคันเร่ง  เปิดไฟเลี้ยว แล้วเลี้ยวไปในซอยเล็กๆ เป็นถนนลูกรังสีแดงมีรอยรถคันที่วิ่งผ่านก่อนหน้าครูดไว้เป็นทาง  เขาโขยกเขยกรถไปตามรอยและเลี้ยวเข้าไปจอดในที่จอดตามที่คนที่ยืนโบกรถอยู่ชี้ทางให้ พอเปิดประตูจะก้าวลงปรากฎว่าทางเป็นโคลนเละเทะไปหมด
หีบเชี่ยนหมากของอ้ายแก้วarticle

อ้ายแก้ว เป็นลูกหลานของคนถือหีบเชี่ยนหมาก ที่นับย้อนกลับไปได้ถึงสมัยรัชกาลที่หนึ่ง ปู่ของมัน พ่อของมันพร่ำสอนแต่เด็ก ถึงหน้าที่อันเป็นเกียรติของมัน สอนมันให้ภูมิภาคใจว่าถึงแม้
การผ่านพ้นแห่งยุคสมัยarticle

ดวงตะวันยังไม่เผยแสงโผล่พ้นเหลี่ยมเขาทางด้านตะวันออก  เมื่อความมืดยังโรยตัวฉาบทาทั่วโค้งฟ้าเบื้องหน้า  ขณะย่ำเดินฉันคล้ายได้ยินเสียงร่วงหล่นของหยดน้ำค้างที่ชื้นพรมตามใบหญ้า 
แม่น้ำเจ้าพระยาarticle

ตระกูลของลุงมา มีอาชีพเป็นคนงมหาของเก่าในแม่น้ำเจ้าพระยามาตั้งแต่รุ่นปู่ ชุมชนริมคลองบางกอกใหญ่ ต่างรู้จักแก และรู้ว่าแกเป็นคนเดียวในลำคลองสายนี้ ที่ยังคงทำอาชีพนี้ ในขณะที่คนอื่นๆ ที่ยึดอาชีพนี้เช่นเดียวกับแก ต่างเลิกราไปกันหมดแล้ว ลุงมาจึงเป็นคนเดียว ที่ยังคงรับจ้างดำน้ำงมหาของเก่าอยู่
เธอสุขได้อย่างไรเมื่อผองชนทุกข์ยากลำเค็ญarticle

ก่อนหน้านี้…

ผมรู้จักเธอจากกิจกรรมเชียร์ของคณะตอนเรายังเป็นนักศึกษาใหม่ เมื่อขึ้นปีสองผมได้พบเธอน้อยลงเพราะสาขาที่ต่างกัน

เมื่อโลกนี้ไร้สีสัน...article

เวลากลางดึกของคืนหนึ่งในฤดูหนาว
ผู้คนโดยทั่วไปสมควรนอนหลับอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนานุ่มที่ให้ความอุ่นสบาย
จะหาสิ่งใดที่สุขกว่านี้เห็นจะไม่มี
แต่ความสุขนั้นมันไม่ได้เกิดได้แต่คนทุกคน

ลั่นarticle

“ฉันอยากรู้จริง ๆ เลยว่า ใครกัน ที่ไปแจ้งตำรวจให้มาบ้านเรา”  โก๊ะถามแม่ “ถ้าฉันรู้นะ ฉันจะแวะไปขอบคุณเขาสักหน่อย ค่าที่ทำถูกใจฉันเหลือเกิน เบื่อจริง ๆ เวลาแม่กับพ่อทะเลาะกันเนี่ย
เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบินarticle

ผมลงรถประจำทางพร้อมกับแสงอาทิตย์อัสดง หลังบอกปฏิเสธความหวังดีของมอเตอร์ไซด์
รับจ้างสองสามรายที่เข้ามาสอบถาม ผมก็ออกเดินอย่างอ้อยอิ่งเพื่อกลับสู่บ้าน

แหว่งarticle

 "เฮ้ยแหว่ง หัวหน้าให้ไปช่วยงานที่ศาลา ๑ นะวันนี้ "
 "ครับพี่ " เสียงบี้ออกจมูกรับคำ
แหว่งทำงานที่นี้หลายปีในตำแหน่งจิปาถะตามแต่จะเรียกใช้  ชื่อจริงของมันไม่มีใครเรียกขานมานานแล้ว

รุ้งกินน้ำของปานวาดarticle

๑.  โซ่แห่งความรัก

ใต้หลังคามุงจากที่เก่าคร่ำคร่า แสงไฟริบหรี่จากตะเกียงสะบัดปลิวไปตามแรงลมที่พัดผ่านรอยแยกของฝาบ้านที่ทำจากไม้ไผ่  เสียงร้องของชื่นดังโหยหวนปานจะขาดใจ เนื่องเดินงุ่นง่านอย่างกระวนกระวาย นอกชานที่ทำจากไม้กระดานเก่า ๆ ซึ่งบางแผ่นก็ผุกร่อนเป็นรูโหว่สะเทือนไปตามจังหวะย่างก้าว  


กล่องความทรงจำเก่า...และเงารักarticle

“หากรู้ว่าช่วงชีวิตมันจะไม่ยืนยาว

มันจะสั้นเกินไป เกินจะให้แก้ไข

หากรู้ว่าคนทื่รักจะจากกันไปแสนไกล

จะเปลี่ยนความคิดเสียใหม่

ไม่ให้เธอต้องปวดใจ...”


จอมโจรหนอนหนังสือarticle

“หยุดนะ  ยกมือขึ้น   อย่าตุกติก   ไม่งั้นมึงตาย”    ปืนจ่อมาที่หัวของผม   เขากระชากเสียงออกมาผ่านถุงน่องที่ใช้คลุมหัวเอาไว้อำพรางใบหน้าที่แท้จริง    แต่เนื่องจากเขาใส่เสื้อแขนสั้นสีดำจึงเห็นรอยสักเต็มท่อนแขนทั้งสองข้างแบบ  “ยากูซ่า” 
มาลัยวรรณกรรมarticle

มืดค่ำไปนานแล้ว.... เสียงจ๊อกแจ๊กจากการพูดคุยของผู้คน เสียงเพลงจากสเตอริโอและเครื่องบันเทิงเริงรมย์อื่น ๆ เริ่มซาเสียงลงไป หมาขี้เรื้อน 3-4 ตัวเดินคลอเคลียนัวเนีย--บางทีก็ฮึ้มแฮ้ยิงฟันเข้าใส่กันอยู่บนทางที่เป็นพื้นคอนกรีตอันคับแคบ
ห้องแห่งมิติอนันต์article

 ผมลืมตาตื่นขึ้น .......

 

                  มองไปรอบ ๆ ตัว  พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนที่นอนสีขาว  และอยู่ในห้องซึ่งมีขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง  ผนังทุกด้านเป็นสีขาวหมด  ไฟทุกดวงในห้องเปิดสว่าง  มีโทรทัศน์เครื่องหนึ่งวางอยู่กลางห้อง 


ครูจันทร์ผ่อง ของแม่article

“อือ ....”   เด็กหญิงจันทร์ผ่องบิดตัว แม่เฒ่าที่นอนเคียงกันอยู่รีบขยับพัดที่ทำจากกระดาษลังเสียงด้ามด้วยไม้ไผ่เหลาให้กลมกลึง พอได้รับลมเย็น ๆ เด็กน้อยก็ทำท่าแกล้งหลับต่อ
จุกน้ำปลา...พาโชคarticle

ผมหยิบกล่องไม้เล็กๆ เปิดฝาออกดู แล้วก็อดนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ในวันนั้นไม่ได้ ภาพในอดีตย้อนกลับมาให้ผมได้ยิ้มอีกครั้งผมจำได้ไม่ลืมเลือน
เวลาของพ่อarticle

ภายใต้ร่มเงาของไม้ใหญ่ที่ปกคลุมอาณาบริเวณจนร่มครึ้ม ไม้ดอกขนาดเล็กหลายหลากชนิดขึ้นแซมสลับสีสวยสดละลานตาอยู่รายรอบกาย หมู่แมลงภู่ผึ้งและผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนยั่วล้อร่อนรี่เข้ารุกไล่กัน บ้างก็ย้ายขยับจับดอกโน้นทีดอกนี้บ้าง เพื่อดึ่มด่ำน้ำหวานจากกลีบเกสรและกลิ่นหอมอันยั่วยวน


หน้า 1/2
1 2  [ถัดไป]
[Go to top]



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
www.psevikul.com นิตยสารสกุลไทย นิตยสารขวัญเรือน  amarinpocketbook นานมีบุ๊คส์ ร้านหนังสือซีเอ็ด ศูนหนังสือจุฬา ร้านนายอินทร์ ประพันธ์สาสน์ เวบคุณวิกรม กรมดิษฐ์  Masharee Blog วรรณวรรธน์คาเฟ่ เวบของคุณ คีตาญชลี เวบกระบี่ทูเด เวบกลอนธรรมะ